Het is lang geleden dat ik uitgebreid naar Mac DeMarco luisterde - op een gegeven moment kreeg ik een beetje genoeg van dat stonede geluid, van de flauwigheid en de eenvormigheid ervan. Tijdens een saaie nachtdienst heb ik deze nieuwe plaat maar eens opgezet, en dat valt eigenlijk helemaal niet tegen. Waar ik in veel reacties lees dat er door het ontbreken van zang bar weinig meer overblijft, ervaar ik het tegenovergestelde: juist doordat Mac even zijn mond houdt, hoor ik weer wat ik ooit zo leuk vond aan zijn muziek vond: die frisse, pretentieloze maar übermuzikale weirdness. Inderdaad geen meesterwerk, maar wel een lekker plaatje.

Een ontzagwekkend rijk album dit. Joni hoor ik er niet in, wel een gigantisch talent voor liedjes schrijven. Melodie, productie en instrumentatie, tekstuele zeggingskracht - allemaal retedik in orde. Zelfs de Fleet Foxes kan ik in deze context nog wel hachelen.

Op mijn nog vrij maagdelijke dwaaltocht door het grote jazzbos stuitte ik vanavond op deze plaat op YouTube. Ik kende Mal al van What It Is (1981), wat ik een behoorlijk fijne plaat vind. Anderhalf decennium eerder maakte hij deze, aan de berichten hierboven te lezen op een bijzonder moment in zijn carrière. Zeer melodieuze jazz, lekker dynamisch ook: nu eens sereen als Jan Johansson, dan weer op twee wielen door de bocht. Eens kijken of ik deze op vinyl op de kop kan tikken - echt een plaat om eindeloos te beluisteren. Indrukwekkend!

Aanstaande zaterdag treedt Madison Cunningham op in Amare in Den Haag. Het voorprogramma wordt verzorgd door Martin Luke Brown, en het is altijd aardig om even kennis te nemen van het werk van een onbekende artiest voor je die live gaat zien.

Damn, Look at the View! - hoes en titel doen een jolig, niks-aan-de-hand-plaatje vermoeden. De titeltrack zet me even op het verkeerde been: een gevoelige ballade met daverend slot. Die aangename verrassing blijkt echter misleidend, want vanaf het tweede nummer is de sfeer op Damn, Look at the View! precies wat je op basis van de cover zou verwachten. De deuntjes zijn verderlicht, zowel inhoudelijk als qua klank. De zeverige stem van MLB versterkt dit gevoel alleen maar. Bij Alright? gaat het gas weer even terug, en meteen spits ik mijn oren weer. Een hemelbestormend lied is het verder niet, maar in de verstilling komt het liedschrijftalent van deze Brit duidelijk beter uit de verf. Voorlopig is het soortelijk gewicht van zijn nummers nog te laag om een heel album te boeien.

Ik ben wel benieuwd hoe Brown live presteert. Het moet raar lopen wil albumafsluiter See U Later X niet ook het laatste nummer van zijn set zijn - een aardige, gloedvolle uitzwaaier voor hij het stokje aan Madison doorgeeft.

Mooi en saai.