Het Engelse folkpop-duo Chad and Jeremy had in 1963/1964 een aantal bescheiden hits in Engeland; in die tijd hoorde ik op de radio Yesterday's Gone en A Summer Song, en die nummers vond ik best mooi. Later verloor ik ze uit het oor, en de oorzaak daarvan was dat ze zich vooral op de Verenigde Staten richtten terwijl ik dacht dat ze misschien wel waren gestopt. Niets was echter minder waar: in de US brachten ze het ene na het andere album uit. Hun allereerste albums verschenen op het Amerikaanse World Artists Record en in o.a. Groot-Brittannië op Ember.
Het album waar het op deze plek om gaat was echter hun tweede album voor Columbia (en als ik goed geteld heb hun vijfde op rij) en bevat een aantal aardige folkpop-nummers, alsmede een rits covers van wisselende kwaliteit. Het fraaie titelnummer heeft een goede melodie en een fris, maar iets te overdadig orkestarrangement. En er staan nóg een paar aardige nummers op, zoals The Woman In You en het mooie These Things You Don't Forget (het hoogtepunt naar mijn mening). Het album wordt echter in hoge mate ontsierd door allerlei vervelende covers, zoals het noot voor noot nagespeelde Mr.Tambourine Man en ook Funny How Love Can Be (bekend van The Ivy League) lijkt wel een kopie, en dat maakt het tot een onbevredigende luisterervaring. Het werd overigens in 2006 heruitgebracht op cd door Sundazed. Alleen interessant voor echte sixtiesliefhebbers.

Van de discografie van Chad & Jeremy raak ik altijd een beetje in de war, maar dit is in ieder geval hun eerste Amerikaanse album. Ik beluisterde het album via YouTube, want de hier getoonde Spotify-link betrof een ander album, met bijna dezelfde nummers. Er is overigens ook een compilatie met dezelfde titel verschenen met alle nummers van hun eerste albums voor World Artists Record / Ember, dus die heb ik er ook even bijgepakt.
Yesterday's Gone bevalt me iets beter dan I Don't Want to Lose You Baby. De songs zijn alle in het folkpop idioom en lekker pretentieloos met fijne lichte arrangementen die de sfeer van de sixties voor mij doen herleven. Wel zijn hun drie hits ( Yesterday's Gone, A Summer Song en Willow Weep For Me) ook gelijk de hoogtepunten. Only for the Young is een mooie instrumental. Lang niet gek, dit album.