Interessant album als je niet alleen de popmuziek uit de sixties kunt waarderen, maar ook gevoelig bent voor de hippe zangeresjes uit die tijd (zoals ik). Maar mij viel deze cd niet echt mee. Voor die tijd (1963-1968) maakte het ongetwijfeld een frisse en eigentijdse indruk, maar helaas, de liedjes vind ik over het algemeen niet zo geweldig, en de beat girls op dit album vind ik ook niet allemaal even indrukwekkend, al kan dat ook voor een deel aan de productie liggen.
Van veel nummers had ik wat meer verwacht, zoals van Ev'ry Day van Billie Davis, of van I've Found Love van Sharon Tandy, dat nogal abrupt eindigt.
Gelukkig zijn er hier toch wel een paar aangename verrassingen te vinden. Heel erg mooi vond ik Why Don't I Run Away from You gezongen door Antoinette en It's So Fine (geschreven door Carter en Lewis nadat ze The Ivy League hadden verlaten), en zo zijn er wel meer goede nummers te vinden, maar het blijft een "mixed bag" met plussen en minnen. Mooiste nummer is misschien wel het superieure Run van Sandie Shaw, en He's No Good van The Baker Twins (geschreven door Tony Hatch) is ook heel erg goed.

Aangenaam wegluisterend comeback-album van de Amerikaanse Shoes, die niet verward moeten worden met de Nederlandse Shoes uit de jaren 60/70, een foutje dat mijn platenhandelaar maakte. Deze Shoes komen uit Zion (Illinois) in de VS en hebben een aantal fijne powerpop-albums op
hun naam staan, waarvan Present Tense zonder meer de beste is. Op dit album zijn de liedjes wellicht van wat mindere kwaliteit, en bovendien had ik op een gegeven moment het gevoel dat ik het allemaal al eerder had gehoord. De songs lijken alle het zelfde stramien te volgen, al vond ik Hot Mess een beetje klinken als de Stones. Mooiste songs op dit album? Dan ga ik voor Maybe Now,
Where Will It End en The Joke's On You.

James "St. Louis Jimmy" Oden schreef heel veel bluessongs voor anderen, o.a. voor Muddy Waters, Little Walter en Otis Spann. Op dit album zingt hij zelf 10 van zijn eigen songs, en al heeft hij geen fantastische stem, hij weet mijn aandacht makkelijk vast te houden met zijn mooie songs. En dan de prachtige begeleiding. Oden speelde zelf geen instrumenten (althans niet tijdens plaatsessies) maar wordt hier door Robert Banks op piano ondersteund, en dat is een erg goede pianist. Verder hoor je nog Leonard Gaskin (bass) en Belton Evans (drums), en op twee nummers Jimmy Lee Robinson (guitar).
Erg mooi opgenomen trouwens voor Prestige/Bluesville in 1960 met Rudy Van Gelder als recording engineer.

Werkelijk prachtig soul-album dat mij bij iedere draaibeurt weer een goed humeur geeft. Vol prachtige songs en dito interpretaties. Met o.a. een werkelijke schitterende versie van Need Your Love So Bad (van Little Willie John) door Ruby Johnson. Fleetwood Mac heeft hier het nakijken. Ook opvallend: een mooie Wade In The Water van Little Sonny en een schitterend Sweet Devil van de onderschatte Mable John. Alleen jammer dat het album eindigt met Move Me - Move Me waar de funk van Shirley Brown ( u weet wel, van het prachtige Woman To Woman) al aardig naar de disco klinkt - en daarmee voor mij een beetje detoneert. Dit album is helaas alleen nog tweedehands verkrijgbaar.

Dit derde album van de Strawbs was hun eerste echte commerciële succes in Engeland, als ik mij goed herinner. Het werd live opgenomen in de Queen Elizabeth Hall in London in juli 1970.
Ik vind het een beetje rommelig, maar dat kan ook komen doordat ik niet altijd zo gecharmeerd ben van live-albums van popgroepen. Na hun twee eerste albums, die ik prachtig vind, was dit voor mij een lichte teleurstelling,al denk ik dat ik als ik erbij geweest was, ook enthousiast geaplaudisseerd had (wat klinkt dat applaus tussen twee haakjes geciviliseerd, het lijkt wel applaus voor een klassiek concert). Zoals door M.Nieuweboer hierboven al werd opgemerkt zijn de vocalen een beetje onzuiver in The Antique Suite (wel een mooi stuk trouwens), en ik denk dat dat ook komt doordat Tony Hooper niet op kon tegen de krachtige stem van Dave Cousins. Ook is de registratie wellicht niet zo mooi (?), had die beter gekund? Welke mede-user heeft hier een idee over.
Mooiste nummer op dit album vind ik het adembenemende Song Of A Sad Little Girl (gaat over het dochtertje van Cousins), en ook Fingertips vind ik erg mooi. Maar Where Is This Dream Of Your Youth? haalt het imo helaas niet bij de versie op het debuutalbum.
Rick Wakeman, die David Bowie had bijgestaan op toetsen op Hunky Dory, schittert ook op dit album. Zijn showpiece Temperament Of Mind viel in goede aarde, maar ik vind het niet zo geweldig.
Op dit album spelen ook twee ex-leden van The Velvet Opera mee. Richard Hudson (conga drums en percussie) en John Ford (bas) die op een prettige manier dit concert domineert: ik vind hem geweldig.

De muzikale koers richting symfo en rock zou inderdaad pas later wat duidelijker gestalte krijgen, en hoewel dit geen echt folkalbum is, kun je die roots nog duidelijk horen. Zelf vind ik dit debuut (als je de opnames met Sandy Denny niet meerekent) misschien wel hun mooiste album. Ik houd erg van de stem van Dave Cousins, en het stemgeluid van Tony Hooper spreekt me ook erg aan, alsmede de late jaren zestig sfeer. Op vinyl door mij grijsgedraaid, totdat er een rerelease verscheen in 2008. Een hoogtepunt op dit album vind ik Tell Me What You See In Me, met Arabische musici, die uit een restaurant waren geplukt. Maar eigenlijk staat er, naar mijn smaak althans, geen zwakke song op dit prachtige album. Alle liedjes brengen me (nog steeds) in vervoering. Maar ja, dat is mijn mening, en muzieksmaak blijft (uiteraard) persoonlijk.