Inmiddels vind ik dit een van de beste albums die er van Marianne Faithfull zijn verschenen. Het werd live opgenomen in New York in St. Anne's Cathedral, en de goede akoustiek zal ongetwijfeld hebben meegeholpen. Het klinkt alles zeer geïnspireerd en potverdorie, wat een goede musici begeleiden haar. Naast Garth Hudson (accordeon en keyboards), Fernando Saunders (bass),Dougie Bowne (drums), Mac Rebennack (piano) en Marc Ribot (gitaar) moet ook zeker de stuwende kracht Barry Reynolds worden genoemd, met wie Faithfull het album samen produceerde (hij speelt hier ook gitaar).(Check out die man trouwens, als je zijn album I Scare Myself mocht tegenkomen: gelijk ongehoord meenemen).Faithfull schreef trouwens een aantal liedjes samen met Reynolds, de rest bestaat uit erg goede covers, zoals het erg mooie Working Class Hero . Kippenvelplaat.

In 1964 hoorde ik AsTears Go By op de radio, en tot op heden is dit eerste plaatje van Marianne Faithfull voor mij een van de (vele) muzikale hoogtepunten van de jaren '60 gebleven. Er volgden nog meer hits, zoals Come And Stay With Me en Summer Nights. Erg mooi vind ik ook This Little Bird, dat tegelijkertijd door Decca werd uitgebracht in een versie van the Nashville Teens, die ook erg mooi is (zoek maar eens op YouTube),maar jammergenoeg in Engeland geen hit werd.
Mooiste nummer op deze verzamel-cd vind ik Sister Morphine, samen met de heren Jagger en Richard geschreven, en snel na release teruggetrokken. Er staan ook wat vullertjes op dit album, en die vind ik stukken minder. Bijvoorbeeld een imo wat mindere cover van Yesterday, en een ronduit lelijke cover van Monday, Monday. Ook Reason To Believe van Tim Hardin vind ik niet erg mooi.
Verder is het jammer dat mijn cd (uit 1987) lelijk klinkt, in sommige nummers erg schel.

Een groot gedeelte van de opnames op dit album komen uit de Prestige-catalogus; bij dat label (evenals bij Blue Note) hadden ze blijkbaar snel door dat er een markt bestond voor smeuïge en dansbare jazz. Het hammondorgel is verder prominent op dit album te horen, en verder ook een paar uitstekende vocalisten, zoals bijvoorbeeld de mij verder niet bekende Pat Bowie, de door mij bewonderde Eddie Jefferson en ook nog Mark Murphy. Er is ook nog wat blues te horen (Otis Spann en Jimmy Witherspoon) en er staan twee stukken van Mongo Santamaria op het album. Saai is het dus in ieder geval niet, maar juist lekker afwisselend. Ik had het album al een tijdje niet meer beluisterd maar het gaf mij (al waag ik mij niet zo snel op de dansvloer) weer dat bruisende gevoel. Er bestaan overigens nóg zeven delen in deze reeks op Kent.

Zo'n twintig jaar geleden liep ik tegen dit album aan van Mose Allison, van wie ik alleen zijn
befaamde Parchman Farm wel eens op de radio had gehoord, een nummer dat velen van ons uiteraard kennen omdat John Mayall het had gecovered op zijn album met Eric Clapton (1966).
Het is tot op heden voor mij een zeer favoriet album gebleven, dat ik onlangs weer beluisterd heb, en niet uit mijn speler te branden is.

Op dit album zijn stukken van zijn zes albums voor Prestige gecompileerd, met veel aandacht voor het album Mose Allison Sings (1963), dat op zich al een compilatie is. Waarom vind ik dit nou zo'n magnifiek album. Die een beetje verkouden klinkende stem, daar moet je natuurlijk wel van houden. Maar dat Allison een erg goede pianist is, die lekker strak speelt (een soort mix van blues, rag, boogie-woogie en bebop), en fijne eigen composities op zijn conto heeft staan, dat geeft voor mij bij iedere luisterbeurt weer de doorslag.

Allison wordt op dit album slechts begeleid door een drummer en een bassist, en het is allemaal prachtig opgenomen, met dank aan Rudy Van Gelder.
Jammer (voor zijn carrière) dat Allison blijkbaar moeilijk te categoriseren is. Ik was aanvankelijk in verwarring: is het jazz of blues? Maar goede muziek is natuurlijk goede muziek.