Goede compilatie van de eerste vier albums van J.D. Souther inclusief een paar nummers van de Souther-Hillman-Fury Band. Om dit te kunnen waarderen moet je dus wel houden van J.D.'s stem die niet iedereen bevalt, maar die ik heel mooi vind. Mijn bezwaar is dat, al zijn de liedjes heel goed, de uitvoeringen soms een beetje routineus klinken. Mooi opgenomen, maar het had wat transparanter van geluid gekund. Dat bezwaar heb ik echter bij wel meer aor. Vooral de langzame nummers, zoals bijvoorbeeld Go Ahead and Rain en vooral het intieme I'll Take Care of You vergoeden echter heel veel, want bij dat soort nummers is J.D.Souther mijns inziens op zijn sterkst.

Doet mijns inziens maar weinig onder voor Songs for a Tailor, Harmony Row en Out of the Storm.
Het zijn natuurlijk de goede liedjes en de stem (en bass) van Bruce die 't hem hier doen, maar 't is ook een mooi uitgebalanceerd album, met genoeg ruimte voor de andere leden uit de band. Ik vind Simon Phillips bijvoorbeeld een uitstekende drummer en ik heb ook met zeer veel genoegen geluisterd naar Tony Hymas op piano, electrische piano en synthesizer. Jammer alleen dat Hughie Burns Baby Jane mocht zingen (zal wel zijn eigen compositie zijn), dat verstoort voor mij het gevoel van eenheid dat het album uitstraalt. Mooiste nummer vind ik Without A Word, waar de cd mee begint.

De latere albums van Jerry Jeff Walker zou je kunnen typeren als "alternative country", maar dit derde album, verschenen in 1969, is in een soort folk-rock stijl, en vertoont ook kenmerken van een singer- songwriter album.
De liedjes, veelal enigszins ingetogen en soms zelfs aan de introverte kant, bevallen mij over het algemeen wel. Een van de hoogtepunten is een versie van Mr.Bojangles. Ook een pluspunt is de transparante begeleiding, mede dankzij het uitstekende spel van o.a. David Briggs, HargisRobbins, Charlie McCoy en Wayne Moss. Ik ben alleen geen uitgesproken liefhebber van het stemgeluid van Jerry Jeff Walker. Al te vaak heb ik dit album (dat ik kocht begin jaren 90) de afgelopen 25 jaar dan ook niet gedraaid.

Dit is voor mij een van de allerbeste Jerry Lee Lewis-albums. Het is pure country, en daar moet je van houden. Maar voor de liefhebbers (waar ik me onder schaar) is het absoluut niet te versmaden. Zeer overtuigend gezongen, alsof Jerry Lee de nummers zelf geschreven zou hebben - het zijn echter alle door anderen gecomponeerde liedjes. Zwakke plekken bevat dit album niet. Integendeel, het kwaliteitsniveau is zeer hoog. Alleen is het album (dat nog geen 30 minuten duurt) voor mij iets te snel voorbij. Het sluit af met het prachtige We Live in Two Different Worlds, dat hij samen met zijn zuster Linda Gail Lewis zingt.

Overtuigend album van een opgefriste Jerry Lee Lewis, wat misschien ook een beetje het gevolg was van de overstap naar een ander label - voorheen Mercury en hier op Elektra. De bij liefhebbers van Elvis Presley welbekende Bones Howe was verantwoordelijk voor de productie, en dat pakt naar mijn smaak goed uit.
Weliswaar hoor je wat slijtplekken op de stembanden van JLL, maar dat neemt niet weg dat ie in ruime mate overtuigt. Alleen de koortjes hadden voor mij niet bij ieder nummer gehoeven, en een enkel nummer vind ik wat minder, zoals bijvoorbeeld Rita May (van Bob Dylan en Jacques Levy) en Don't Let Go, maar voor de rest is het een lekker album.
De musici vallen ook niet tegen, met o.a. James Burton op gitaar. De twee mooiste nummers vind ik Who Will the Next Fool Be van Charlie Rich en I Wish I Was Eighteen Again van Sonny Throckmorton. Aanbevolen album voor liefhebbers van JLL, dat opnieuw werd uitgebracht door BGO op cd, en ook op Spotify te beluisteren is. Zelf ben ik in het bezit van het originele vinyl.

Dit album heb ik ooit op vinyl gekocht, in tweedehands staat, en blij toe - van sommige artiesten kun je eigenlijk niet genoeg in huis halen, al zijn niet alle albums even goed (voorbeelden hiervan zijn voor mij Elvis Presley, Roy Orbison, Frank Sinatra, en vanzelfsprekend Jerry Lee Lewis ); maar dit album is pure klasse. Het is een echt country-album, inclusief fiddle, steel en koortjes - maar wel met een rock and roll drive van heb ik jou daar. Het werd opgenomen voor Elektra in Nashville met producer Eddie Kilroy, met wie hij al eerder samenwerkte, wat toen het album Another Place, Another Time (1968) opleverde. Jerry Lee Lewis' stem klinkt enigszins gesleten, maar ik heb er weinig last van. Echt zwakke nummers staan er naar mijn mening niet op, al vind ik Folsom Prison Blues van Johnny Cash en Mama This One 's For You er wel uitspringen.

Dit zijn outtakes van nummers die Jesse Dayton wél opnam, maar niet goed genoeg werden gevonden door hem om op zijn albums te worden opgenomen. Dayton schijnt live heel erg goed te zijn en vertolkt dan met grote regelmaat verrassende covers, zoals op dit album. Die opwinding komt op de plaat dan niet zo goed over, wat naar mijn mening voor dit album inderdaad geldt. Toch wel een prima album, al was het alleen maar omdat dit échte (hedendaagse) country is, en niet al die verwaterde "country" van tegenwoordig.
Dit afwisselende album begint met een eigenaardige cover van Townes Van Zandt; ik ben bang dat deze versie van Loretta weinig instemming zal krijgen van Townes' fans, maar ik kan het heel goed waarderen. Verder o.a. een leuke cover van een nummer van ZZ Top (Mexican Blackbird) en een opmerkelijke, maar heel goede cover van een nummer van Sonny Terry en Brownie McGhee (Cornbread, Peas and Black Molassas). De fijnste nummers vond ik Why Do I Love You van Jim Lauderdale en vooral Waymore's Blues van Waylon Jennings.
Het hele album echter luistert lekker weg, mede natuurlijk door het diverse instrumentarium en het ongedwongen spel. Prima album.

De platen van Jim Reeves werden in de jaren 60 heel veel op de radio gedraaid, en ik was van meet af aan diep onder de indruk. Ik houd van zijn gouden bariton, en bovendien ben ik een groot liefhebber van dit soort sentimentaliteit. Zijn hits waren over het algemeen country-pop en geen echte country. Gram Parsons bijvoorbeeld was niet bepaald een liefhebber, en ook veel échte country-liefhebbers die ik ken moeten er niet veel van hebben, maar ik lust er wel pap van. Wel ontbreekt er natuurlijk het een en ander op deze compilatie. Bijvoorbeeld "Mexican Joe", zijn eerste hit uit 1953 en ook "Bimbo" schittert door afwezigheid. Dat heb ik voor mijzelf goedgemaakt door later The Essential Jim Reeves te kopen, waarop natuurlijk ook lang niet alles staat, maar dat wel een goede samenvatting van zijn hitcarrière bevat.

Prachtig album met opnames die Jimmy Rushing wat later in zijn leven (1965-1970) maakte, live opgenomen in New York voor uitzending op de radio. Wat een bruisende energie, wat een levenslust. Rushing wordt prima terzijde gestaan door Zoot Sims en Al Cohn op tenorsax, o.a. Dave Frishberg op piano, Major Holley en John Beal op bass en Mousey Alexander op drums. Het geluid laat op een paar nummers te wensen over (problemen met de microfoon, wat tot vervorming van het geluid leidt), maar wat is dit verder een lekker album. Rushing was oorspronkelijk de vaste vocalist van de band van Count Basie, maar ook op eigen naam heeft hij diverse mooie albums gemaakt. En dit is er een van.

Dit is een van mijn favoriete John Lee Hooker-albums. Het bestaat uit opnames uit 1953 in Cincinnati (Ohio), een paar nummers met Eddie Kirkland als tweede gitarist. Alleen de nummers 3,6,9 en 14 werden in Miami (Florida) opgenomen in 1961. Later (1972) verscheen het album onder de titel Detroit Special.

De meeste nummers laten John Lee Hooker, alleen met zijn versterkte gitaar horen. Hooker is hier op zijn rauwst in songs met een enorme zeggingskracht, die, voor zover ik kan vaststellen, niet op andere albums staan. Ik kan me echter vergissen, want zijn catalogus is nogal uitgebreid. De sessies vonden plaats tijdens de tournees die hij maakte. Wat had ik er graag bij willen zijn. Een absolute must-listen voor de liefhebbers, die, zo is mij gebleken, ook op MusicMeter aanwezig zijn.