Overweldigend album van een op dit forum over het hoofd geziene gitarist. Tot gisteren stond er nog geen enkel album van hem op MusicMeter, maar gelukkig was brajoapau bereid om 88 Elmira Street toe te voegen.

Danny Gatton is een gitarist die iedere liefhebber van het genre zou moeten horen. Hij was virtuoos op zijn instrument en beheerste allerlei stijlen: rockabilly, jazz, country, rock, enzovoorts. Een tijdlang was hij sessiegitarist en deed veel optredens in clubs. Helaas eindigde zijn leven op tragische wijze. In oktober 1994 schoot hij zichzelf dood in zijn garage. De achtergronden zijn mij onbekend, maar wellicht speelde depressie een rol. Gelukkig heeft hij een reeks albums achtergelaten, waarvan 88 Elmira Street, waarover het hier gaat, nog goed verkrijgbaar zou moeten zijn. Gatton schittert op zijn Telecaster, het is energiek, en klinkt in mijn oren heel toegankelijk. Er staan ook een paar rustige nummers op, zoals Quiet Village van Martin Denny en In My Room van Brian Wilson, en dat vind ik welkome rustpuntjes.

Ondanks mijn bezwaar van de iets te massieve productie is het toch iedere keer weer een feest als het schijfje de cd-speler ingaat. Aanbevolen dus, vooral voor gitaarliefhebbers.

Al is dit album dan min of meer een samenraapsel, het maakt op mij een coherente indruk. Dat zal ook te maken hebben met mijn muzikale smaak en voorkeur voor ouderwets en vintage, en Edmunds vervult hier duidelijk in mijn muzikale behoefte. Verder vind ik de meeste liedjes onweerstaanbaar, al valt Something Happens van John Hiatt wat mij betreft uit de boot. Maar voor de rest geen klagen. Allermooiste nummers vind ik Almost Saturday Night, de Everlys- pastiche (I'm Gonna Start) Living Again Again If It Kills Me en Singin' the Blues. Een album om vrolijk van te worden.

Del Shannon scoorde zijn hits in een tijd die ver achter ons ligt, waarin de popmuziek (althans dat vind ik)
zijn onschuld nog niet had verloren. Ook na zijn succestijd heeft hij nog muziek van betekenis opgenomen, maar de muziek op deze cd hoort daar voor mij niet bij. Het album werd met veel blijdschap op internet aangekondigd, en toen heb ik het snel besteld.
Het beantwoordde echter niet geheel aan mijn verwachtingen. Dat ligt voor een groot deel aan de productie, die vind ik namelijk nogal log, en die koortjes hoeven voor mij ook niet. The Dublin Sessions vonden plaats in 1977 na een Engelse tournee. De masters waren echter verloren geraakt, maar in 2016 verscheen het album dus alsnog. Op internet las ik dat ze als een soort "Holy Grail" werden beschouwd door de fans, maar ik hoor het er niet aan af. De zeven liedjes die door Del Shannon werden geschreven vind ik maar matig, en van de covers vind ik Black Is Black (een hit voor Los Bravos in de jaren 60) en Oh Pretty Woman (van Roy Orbison) tamelijk slecht. Niet alleen vind ik het album ongeïnspireerd en slecht geproduceerd klinken, ik vond ook nog eens het geluid weinig sprankelend. Al die enthousiaste reacties op internet snap ik dus niet zo goed.

Daar waar anderen intensiteit en passie ervaren als ze dit album beluisteren treed ik als luisteraar enigszins terug als ik met zoveel emoties word geconfronteerd. Het gaat bovendien maar door en er zijn weinig rustpunten op dit album, dat door jankende gitaren en de huilende zang van Eric Clapton wordt gedomineerd. Dat maakt het bovendien moeilijk voor mij om naar het smaakvolle spel van Carl Radle (basgitaar) en Jim Gordon (goede drummer) te luisteren. Kort samengevat: deze muzikale en emotionele uitbarsting was niet voor mijn oren bedoeld. Heb het album sedert het jaar van uitkomen dan ook slechts een paar maal in één ruk kunnen beluisteren.
Nog een aanvullende opmerking. De geluidsbalans vond ik niet erg mooi. Ik draaide zojuist de "Original Master Recording" (UDCD 585 - 1993), maar misschien ligt het aan mijn onvermogen om de cd onbevangen te kunnen beluisteren.

Prachtig album van de invloedrijke fingerpickin' gitarist/zanger Doc Watson (genre: folk/blues/
bluegrass) die hier samen met zijn zoon Merle Watson songs van A.P.Carter, vele traditionals en een blues van Mississippi John Hurt vertolkt. Doc Watson heeft een erg mooie en warme stem, het is een heel erg ongekunstelde manier van zingen van grote oprechtheid. Zijn zoon Merle speelt ook gitaar (én banjo) en verder is er mooi fiddle-spel van de bekende Sam Bush. Dit is zo'n meeslepende en hartverwarmende plaat, dat ik niet minder dan 5***** kan geven.

Ik liep al een tijdje rond om een korte impressie van dit album in een bericht te gieten, maar nlkink was me nét voor. De oorspronkelijke "bedoeling" van dit album was om terug te gaan naar de roots van de Britse rhythm and blues die in de ogen van Don Craine een mix van country music, rock and roll en urban blues was en daarmee het luisterend publiek te introduceren tot Lonnie Donegan en Hank Williams. Dat verklaarde althans Don Craine, leider en voornaamste zanger van de groep. Het is dus geen pure countryplaat, dat klopt. Ik hoor blues, folk en ook nog een beetje oude skiffle (het geluid van het washboard is vrij opvallend). Maar er staan wel degelijk echte countrynummers op deze plaat, zoals het fameuze Wolverton Mountain en enige songs die ik later hoorde toen ik naar Hank Williams ging luisteren. Het geluid van de plaat is dan ook totaal verschillend van dat van het zeer rauwe debuut. Dat is voor een deel ook aan de producer (Mike Collier) te danken, die er "echte" countrysongs op wilde. Overigens braken de critici de staf over The Country Sect toen het album verscheen, want hun "move" werd niet begrepen cq. geapprecieerd. Geheel ten onrechte als je het mij vraagt. Zelfs Gram Parsons heeft er zijn waardering voor uitgesproken. Mij heeft het in ieder geval aangezet om naar Hank Williams te gaan luisteren. Dit album (zowel als het debuut en de opvolger) koester ik en heb ik in de jaren zestig zeer vaak beluisterd. Toen Charly hun 3 albums eind jaren 70 opnieuw uitbracht op vinyl heb ik ze alle snel gekocht. Later verzorgde Repertoire gelukkig heruitgaven op cd, want het geluid van de Charly-albums liet enigszins te wensen over. Bovendien voegde Repertoire bonusnummers toe. Voor dit album o.a. de vier songs van de EP The Sect Sing Sick Songs, en misschien hebben The Cramps daar ook wel eens naar geluisterd.

Het derde sixties-album van The Downliners Sect vind ik het minste van de drie. Na het enigszins miskende The Country Sect keerde de Sect (zoals ik ze liefkozend noem) weer terug naar de basis.Hun versie van rock and roll op dit album komt toch wel een klein beetje in de buurt van de onstuimige rhythm and blues van hun onovertroffen debuut. Don't Lie To Me van Chuck Berry had daar bijvoorbeeld heel goed op gepast.
Helaas is The Rock Sect niet zo voortreffelijk als dat debuut - daarvoor is het nét niet samenhangend genoeg en ook ervaar ik het als minder spannend. De eerste drie nummers (alle covers) vind ik relatief zwak, al had Hang on Sloopy ze wellicht een hit opgeleverd (gezien de succesvolle hit van The McCoys). Maar naarmate de plaat vordert begin ik er met genoegen naar te luisteren. De basis wordt gevormd door het open geluid van bas, drums en gitaar. Allemaal mooi opgenomen en vooral de solide drummer John Sutton springt er voor mij uit (later zou hij o.a. met Acker Bilk gaan spelen). Verder staan er een paar goede eigen liedjes op dit album, zoals het leuke tongue-in-cheek He Was a Square ("he never went to a Downliners concert, never saw the Frankenstein Monster, oh oh boy, he was a square"). Verder springt voor mij het door o.a. Lou Reed en John Cale geschreven Why Don't You Smile Now eruit, en ook bijvoorbeeld Brand New Cadillac (dat zeer beluisterbaar blijft naast Vince Taylor en The Clash) vind ik prima.

Op de door Repertoire uitgebrachte cd-versie van dit album staan nog wat bonusnummers, zoals het erg leuke Glendora (met dameskoortje), dat jammergenoeg geen hit is geworden. De allerlaatste
gecompileerde nummers laten helaas al wel een beetje een band in verval horen. Het muzikale tij was gekeerd, en Don Craine en de zijnen konden zich niet goed aanpassen aan het veranderende muzikale klimaat.
Later (in de tijd van de pubrock) richtte Don Craine een nieuwe Downliners Sect op, en de groep bestaat heden ten dage nog steeds, maar hun latere elpees hebben nooit meer het niveau van hun jaren zestig output gehaald.