P.P. Arnold ("Pat" voor intimi en vrienden) scoorde in 1967 een hit met The First Cut Is the Deepest, een nummer dat op allerlei sixties-compilaties opduikt, en dat voor mij nog niets van haar charme verloren heeft. Haar label, Immediate raakte echter in zwaar weer en moest de activiteiten staken. Gelukkig nam ze nog wel een prachtig album op voor het label, The First Lady of Immediate.

Ik wist echter tot voor kort niet dat ze in de jaren 1969 - 1971 aan een nieuw album werkte, dat echter tot haar verdriet op de plank bleef liggen, en zelfs niet werd gemixt. Dat het album alsnog is verschenen, zo'n 45 jaar later (!), is te danken aan allerlei behulpzame lieden, zoals bijvoorbeeld Bill Levenson die op zoek ging naar de opnames. Gelukkig maar, want het is een erg mooi album, ook wat het geluid betreft.
Een deel van de nummers is opgenomen met behulp van o.a. Eric Clapton en andere musici met wie Clapton in die tijd musiceerde. Ook Caleb Quaye is op een paar nummers te horen. Maar de mooiste nummers vind ik eigenlijk die stukken die ze samen met Barry Gibb realiseerde. Gibb schreef die nummers en produceerde, en Bill Shepherd zorgde voor de (mooie) arrangementen.
Het is jammer dat dit album relatief weinig aandacht heeft gekregen tot nu toe, vandaar mijn eerste berichtje.

Toch misschien wel een beetje een "lost classic", dit album dat op de drempel van de zeventiger jaren verscheen. Ik kocht het laatst bij Concerto in Amsterdam nadat ik een recensie had gelezen in Mojo.
Het is een folkpop-album dat de sfeer van de late sixties ademt, een heel klein beetje psychedelisch, en hier en daar rockt het ook wat. Jimmy Page is ook te horen, voor zover ik heb kunnen vaststellen alleen op You're the One, het tweede nummer.
Verder is er een keur aan artiesten aanwezig, zoals Jack Bruce (mondharmonica), Graham Bond en Pete Wingfield (beiden op Blew Through)., Herbie Flowers, en Jim Capaldi. Het album werd smaakvol geproduceerd door James Wilder en de arrangementen zijn pico bello. Er staat trouwens één nummer op dat ik gelijk kon meezingen, namelijk Temma Harbour (met prachtig fluitspel van Harold McNair); het werd namelijk ook opgenomen door Mary Hopkin.
Rest me te vermelden dat dit album een regelrechte aanrader is voor liefhebbers van de sixties... en misschien ook voor anderen. In 2010 verscheen een heruitgave, en zojuist werd het opnieuw uitgebracht op cd door Epic.

Shel Talmy was een bekende, van oorsprong Amerikaanse producer. Hij was aanvankelijk producer voor Decca en werd bekend door het hitsucces van The Bachelors met Charmaine in 1963 (nog steeds een mooie "golden oldie"). Toen de beatboom losbarstte produceerde hij de eerste hits van The Who en The Kinks. Die groepen ontbreken op dit album, waarop allerlei tamelijk middelmatige beatgroepen te horen zijn in producties van Talmy's hand. Op heel veel van die opnames wordt gebruik gemaakt van Jimmy Page (gitaar), Bobby Graham (drums) en Nicky Hopkins (piano), een soort "Wrecking Crew", maar dat doet niets af aan het feit dat ik het gebodene over het algemeen maar matig van kwaliteit vind. Soms kunnen de archieven beter gesloten blijven. Het zijn vooral de saaie zangprestaties en de minder goede liedjes die dit album voor mij zo teleurstellend maken, maar misschien luister ik te kritisch.
Staat er dan helemaal niets op deze cd dat de moeite waard is? Nou vooruit, There's Something About You van The Zephyrs kan mij wel bekoren (goede melodie en lekker orgeltje), evenals de twee nummers van The Imp-Acts. Wel aardig vind ik ook de meezinger Gotta Have You van The Liberators en The League of Gentlemen met How Do They Know.
De prijsnummers zijn het met een Bo Diddley-beat opgetuigde Casting My Spell van The Talismen en vooral The Lancastrians met Lonely Days, dat door de hoge zang wel iets weg heeft van The Ivy League.