Aan het mislukte huwelijk van Sinatra met Ava Gardener hebben we waarschijnlijk een paar albums te danken met songs over liefdesverlangen en spijt. Was het onovertroffen "In The Wee Small Hours" donker en wanhopig van toon, "Where Are You" vind ik wat berustender van sfeer, en valt op door de samenwerking met Gordon Jenkins (voorheen altijd Nelson Riddle) die voor prachtige strijkersarrangementen zorgt. Het is de eerste plaat van Sinatra in stereo (In The Wee Small Hours is nog mono). Het is een album dat ik regelmatig draai, maar als je liefdesverdriet hebt, zou ik er een beetje voorzichtig mee zijn. "Only The Lonely" (1958) is het derde ballads-album dat je echt gehoord moet hebben. Weer met Nelson Riddle, maar met een wat groter orkest.

Frank Sinatra's mooiste albums nam hij op voor Capitol in de jaren '50, maar ook voor Reprise nam hij een aantal erg fijne platen op, zoals de 3 albums met Count Basie, waarvan dit de eerste is. De band van Basie (hier in topvorm) schittert hier, o.a. met mooie soli van bijvoorbeeld Frank Wess (fluit) en Frank Foster (tenor saxofoon). En The Voice zingt lekker los, hij heeft er hoorbaar lol in. Ik vind dit album een heerlijk optimistische sfeer uitstralen, al is het tweede studioalbum ("It Might As Well Be Swing" uit 1964) naar mijn mening nóg iets beter.