Zo goed als de eerste zes Byrds-albums is dit solo-debuut van Roger McGuinn natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat ik het destijds tamelijk vaak, en met plezier beluisterd heb. Het is zeer gevarieerd, en dat vind ik zelf een voordeel, maar ik kan mij ook voorstellen dat de luisteraar het ook als enigszins onevenwichtig kan ervaren.
Het gaat goed van start met het akoestische I'm So Restless, waarop Bob Dylan op mondharmonica (je herkent hem snel) is te horen. Op het volgende nummer (My New Woman) krijgt McGuinn onder-steuning van zijn oude maatjes tijdens de oerbezetting van The Byrds (David Crosby is duidelijk hoorbaar in het koortje), en het spel van jazzsaxofonist Charles Lloyd vind ik ook prettig om te horen. De cover van Lost My Driving Wheel van David Wiffen vind ik verder heel behoorlijk. Draggin', wéér met Charles Lloyd op sax en verder Bruce Johnston op piano is ook prima gelukt. Time Cube, waarop McGuinn de moog weer van stal haalt en verder banjo speelt vind ik een van de hoogtepunten van het album, en het sluit de eerste kant van het oorspronkelijke vinylalbum af (dat nog bij mij in de kast bleek te staan). Als we de andere kant van het vinyalbum op de draaitafel leggen, horen we weer Bruce Johnston op piano (op Bag Full of Money) en David Crosby als harmony-zanger. Buddy Emmons speelt steel gitaar (geweldig). Hanoi Hannah vervolgens vind ik ook een hoogtepunt (McGuinn speelt een mooie gitaarpartij). Stone, en de traditional Heave Away vind ik van een wat minder niveau, vergeleken met de boeiende A-kant.
M'Linda is een niemendalletje en een zwakke plek op het album. De afsluiter The Water Is Wide (ook een traditional trouwens) vind ik weer prachtig, met wederom David Crosby, die vocaal ondersteunt en Bruce Johnston op piano.

Steenoude country uit de periode 36-49 van één van de grondleggers van de moderne country.
Op dit cd-album zijn 20 schitterende liedjes verzameld die veelal door Acuff werden geschreven en uitgevoerd door Acuff (zang en fiddle) en zijn Smokey Mountain Boys. Als je door de matige geluidskwaliteit heen kunt luisteren, zul je aan dit album (of een andere soortgelijke compilatie van Acuff) veel plezier kunnen beleven, vooropgesteld dat je van het genre houdt natuurlijk. Acuff beïnvloedde vele countryartiesten die na hem kwamen; ik beschouw hem in ieder geval als een sleutelfiguur in de geschiedenis van de country.

Ik zag zojuist dat dit album op Spotify te beluisteren is. Voor de liefhebber!

Al behoort Ry Cooder dan tot mijn favoriete artiesten, niet al zijn albums vind ik na al die jaren nog steeds van a tot z, en zonder enige reserve, het beluisteren waard. Dit album echter staat wél vooraan in de kast. De blues- en folksongs worden prachtig (ik zou zeggen zeer geïnspireerd) vertolkt, en al heeft Cooder nou niet de meest aansprekende stem, voor mij is dat op dit album nauwelijks een bezwaar, wat iets met het genre te maken zal hebben. Het klinkt alles sfeervol en straalt grote rust uit. Liefhebbers van Cooder's slidespel komen óók zeker aan hun trekken, maar ik vind bijvoorbeeld de instrumental Maria Elena (in de jaren 60 in Nederland een hit voor Los Indios Tabajaras) nét zo boeiend. Het een na laatste nummer is mijn favoriet: de Sleepy John Estes-compositie President Kennedy die door de meester zélf gezongen wordt.