Hier kun je zien welke berichten Mindscapes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Karnivool - Asymmetry (2013)
0
geplaatst: 17 juli 2014, 06:39 uur
Vorig jaar heb ik een semester in Tromso (Noorwegen) gestudeerd, waar ik me in die periode heb aangesloten bij de muziekredactie van het plaatselijk studentenkrantje en ik dacht "hmm, laat ik de nieuwe Karnivool maar eens in het Engels de hemel in prijzen". Geschreven in november, maar nog steeds actueel wat mij betreft. Het is een vertaalde variatie op mijn eerdere Nederlandstalige recensie hier op MuMe. Hier gepubliceerd: http://www.utropia.no/?p=25799.
Karnivool has delivered a rough atmospheric sketch with tremendously bright details. Surpassing their predecessor Sound Awake was an almost impossible task anyway, but nonetheless the Aussies managed to present an equally inspiring and thrilling masterpiece, although very different. Think of Tool and TesseracT dating Explosions in the Sky, Mogwai and Sigur Ros, carried by polyrhythmic structures and huge emotional devotion.
The first seconds consist of an ambient aural layer: the sound of the universe breathing, according to the band. Be prepared, because after that you get smashed in the face by Nachash, A.M. War and The Refusal; with We Are offering a beautiful breathing space through its wonderful and catchy vibe. Asymmetry is a very… asymmetric album. At first glance, the first five songs are like an unfinished fury on steroids. Not metal, just rough and chaotic. But what’s a first listen… In this case? Very misleading. Enter song six, Aeons, and notice the complete change in atmosphere. Chaos and aggression make way for poetic melancholy. Here vocalist Ian Kenny wonders if he’ll ever be able to breathe again, when his lungs fill with fire. Cause in his veins it’s burning. When he’ll see again, who will still remain here? In the end, he sings about chemical fires signalling we’re dead. Asymmetry is tragic, but don’t we all agree that sad songs are often also the most beautiful? If 2013 had one best album to offer, it would be this one, in my humble opinion. Why?
Listen to those last two sentences of We Are. It’s among the best the album has to offer. You’ll picture the end of an apocalyptic disaster movie in which a big city is flooded (style The Day After Tomorrow) and replace the sounds of panic, waves, gunshots and cries of despair by soft classical music. Asymmetry should definitely be listened to from beginning to end, like you’d read a book or watch a movie. On the other hand, there are signs of hope. Fragile soundscapes and tearing-apart discordance epitomise them. The one recurring element is Ian Kenny’s magical voice, always fitting to the soul of the song, whether it be the rough first half or the mesmerising second half of the record. Just listen to Float. This song, along with We Are, Aeons, Eidolon, Sky Machine and Alpha Omega are among the best of the album.
The nostalgic ending song Om makes me think of Anathema’s Internal Landscapes: an old man, at the end of his life, reminiscing about the past, his regrets and how the world is changing so fast. The song is carried by soft and warm piano sounds and the hope for a sunnier future is vanishing with every second. Despite the apparent pessimism, you just want to start Asymmetry all over again from track one. After these 67 minutes, the world seems like a desolate place in which history has been erased, but it also provides a clear blank sheet you can write on according to your own ideals. Our task is to decide on the content, that is Karnivool’s message.
Karnivool has delivered a rough atmospheric sketch with tremendously bright details. Surpassing their predecessor Sound Awake was an almost impossible task anyway, but nonetheless the Aussies managed to present an equally inspiring and thrilling masterpiece, although very different. Think of Tool and TesseracT dating Explosions in the Sky, Mogwai and Sigur Ros, carried by polyrhythmic structures and huge emotional devotion.
The first seconds consist of an ambient aural layer: the sound of the universe breathing, according to the band. Be prepared, because after that you get smashed in the face by Nachash, A.M. War and The Refusal; with We Are offering a beautiful breathing space through its wonderful and catchy vibe. Asymmetry is a very… asymmetric album. At first glance, the first five songs are like an unfinished fury on steroids. Not metal, just rough and chaotic. But what’s a first listen… In this case? Very misleading. Enter song six, Aeons, and notice the complete change in atmosphere. Chaos and aggression make way for poetic melancholy. Here vocalist Ian Kenny wonders if he’ll ever be able to breathe again, when his lungs fill with fire. Cause in his veins it’s burning. When he’ll see again, who will still remain here? In the end, he sings about chemical fires signalling we’re dead. Asymmetry is tragic, but don’t we all agree that sad songs are often also the most beautiful? If 2013 had one best album to offer, it would be this one, in my humble opinion. Why?
Listen to those last two sentences of We Are. It’s among the best the album has to offer. You’ll picture the end of an apocalyptic disaster movie in which a big city is flooded (style The Day After Tomorrow) and replace the sounds of panic, waves, gunshots and cries of despair by soft classical music. Asymmetry should definitely be listened to from beginning to end, like you’d read a book or watch a movie. On the other hand, there are signs of hope. Fragile soundscapes and tearing-apart discordance epitomise them. The one recurring element is Ian Kenny’s magical voice, always fitting to the soul of the song, whether it be the rough first half or the mesmerising second half of the record. Just listen to Float. This song, along with We Are, Aeons, Eidolon, Sky Machine and Alpha Omega are among the best of the album.
The nostalgic ending song Om makes me think of Anathema’s Internal Landscapes: an old man, at the end of his life, reminiscing about the past, his regrets and how the world is changing so fast. The song is carried by soft and warm piano sounds and the hope for a sunnier future is vanishing with every second. Despite the apparent pessimism, you just want to start Asymmetry all over again from track one. After these 67 minutes, the world seems like a desolate place in which history has been erased, but it also provides a clear blank sheet you can write on according to your own ideals. Our task is to decide on the content, that is Karnivool’s message.
KingBathmat - Overcoming the Monster (2013)
0
geplaatst: 3 oktober 2013, 05:51 uur
Mijn recensie voor iO Pages
KingBathMat is een naam die nooit echt op de voorgrond is getreden in de progwereld, maar die menigeen wel kan aanspreken. De reden hiervoor is waarschijnlijk het brede amalgaam aan invloeden die deze plaat rijk is. Het geheel loopt van neoprog à la Lifesigns tot heavy metal zoals Black Sabbath, gemengd met een portie grunge van Foo Fighters en occasioneel overgoten met een geut Pink Floyd-psychedelica. Zanger/componist/gitarist John Bassett heeft een aparte stem voor de ene, maar een wat eentonige nasale stem voor de andere, wat pijnlijk goed te horen valt in de vocale harmonieën.
Sleutelwoord van deze plaat is variatie, wat meteen te horen valt in opener Sentinel. Anderzijds kan dit brede klankenpalet ook net een minpunt zijn voor velen. Hoewel men duidelijk diep heeft nagedacht over het concept, is daar muzikaal niet altijd evenveel van te merken. Zelfs na meerdere luisterbeurten heb je dikwijls het gevoel van het kastje naar de deur te worden verwezen – het klinkt vaak vergezocht, langdradig en te gekunsteld. Zes lange tracks laten bovendien weinig ademruimte toe. Het kortere Reality Mining is ook geen hoogvlieger. Het geheel wordt wel deels goedgemaakt door de epische afsluiter Kubrick Moon, waar “kortere” tracks als Superfluous en Parasomnia nergens lijken heen te gaan.
De identiteit van deze plaat wordt voornamelijk gevormd door de afwezigheid ervan. Of ze is te vinden in het intellectueel hoogstaande onderwerp. De plaat handelt over psychologische obstakels die inwendig door onze eigen onzekerheid worden gecreëerd en uitwendig door de invloed van massamedia die onze perceptie op de dingen kneden. Overcoming The Monster wil de luisteraar boven deze ongewenste controle- en manipulatiemonsters verheffen. Ongetwijfeld zeer boeiende stof, maar niemand koopt een album louter op basis van teksten.
KingBathMat draait al een tiental jaar mee in het wereldje en is een ambitieus viertal, maar valt ten prooi aan de weidse invloeden van datzelfde wereldje.
KingBathMat is een naam die nooit echt op de voorgrond is getreden in de progwereld, maar die menigeen wel kan aanspreken. De reden hiervoor is waarschijnlijk het brede amalgaam aan invloeden die deze plaat rijk is. Het geheel loopt van neoprog à la Lifesigns tot heavy metal zoals Black Sabbath, gemengd met een portie grunge van Foo Fighters en occasioneel overgoten met een geut Pink Floyd-psychedelica. Zanger/componist/gitarist John Bassett heeft een aparte stem voor de ene, maar een wat eentonige nasale stem voor de andere, wat pijnlijk goed te horen valt in de vocale harmonieën.
Sleutelwoord van deze plaat is variatie, wat meteen te horen valt in opener Sentinel. Anderzijds kan dit brede klankenpalet ook net een minpunt zijn voor velen. Hoewel men duidelijk diep heeft nagedacht over het concept, is daar muzikaal niet altijd evenveel van te merken. Zelfs na meerdere luisterbeurten heb je dikwijls het gevoel van het kastje naar de deur te worden verwezen – het klinkt vaak vergezocht, langdradig en te gekunsteld. Zes lange tracks laten bovendien weinig ademruimte toe. Het kortere Reality Mining is ook geen hoogvlieger. Het geheel wordt wel deels goedgemaakt door de epische afsluiter Kubrick Moon, waar “kortere” tracks als Superfluous en Parasomnia nergens lijken heen te gaan.
De identiteit van deze plaat wordt voornamelijk gevormd door de afwezigheid ervan. Of ze is te vinden in het intellectueel hoogstaande onderwerp. De plaat handelt over psychologische obstakels die inwendig door onze eigen onzekerheid worden gecreëerd en uitwendig door de invloed van massamedia die onze perceptie op de dingen kneden. Overcoming The Monster wil de luisteraar boven deze ongewenste controle- en manipulatiemonsters verheffen. Ongetwijfeld zeer boeiende stof, maar niemand koopt een album louter op basis van teksten.
KingBathMat draait al een tiental jaar mee in het wereldje en is een ambitieus viertal, maar valt ten prooi aan de weidse invloeden van datzelfde wereldje.