menu

Hier kun je zien welke berichten Mindscapes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Addyction - Wonderful Delusion (2014)

1,5
Mijn recensie voor iO Pages

Ik vat de Oordeel-rubriek niet graag aan met een mindere vondst, maar Addyction is dat jammer genoeg wel. De Pool Adam Muszynski is een verdienstelijk multi-instrumentalist, maar van productie en composities heeft hij minder kaas gegeten. Wonderful Delusion is het resultaat van het prototype slaapkamermuzikant; daarom zou ik er hartzeer van krijgen om dit de grond in te boren. Een eenmansproject dat van begin tot eind door één persoon in elkaar wordt geboetseerd, verdient lof.

De kwaliteit treedt echter te weinig op de voorgrond en de mix klinkt als een ruwe demo. De progmetal-invloeden zijn overduidelijk (Dream Theater en klonen, Rush, Iron Maiden) maar er passeren ook standaard zachtere stukken. ‘Addy’ is technisch onderbouwd en je hoort de passie, maar de eentonige composities waaieren teveel alle kanten uit, waardoor je weinig houvast hebt. Bovendien wordt er te vaak doelloos geshred en is die kartonnen drumcomputer ook bepaald geen aanwinst. Wat meer ruimte laten voor rust en kalmte kan geen kwaad. De twee laatste nummers bieden wel nog een verdienstelijk lichtpuntje.

Ik zou Addy echter aanraden om zich in groepsverband door andere muzikanten te laten omringen: de horizonten verbreden, de lat hoger leggen en strenger zijn in het uitkiezen van muzikale ideeën.

Aeon Zen - Enigma (2012)

3,5
Mijn recensie voor iO Pages

Aeon Zen is zo’n groep die je wel eens tegenkomt op samplers, maar waar je verder nooit veel aandacht aan besteedt. Onterecht! De hoes van hun laatste album Enigma (2013) is ook niet bepaald origineel te noemen, met initialen die als een apocalyptisch ruimteschip over je neder komen dalen en waarin een engel (goed) en de duivel (kwaad) het grote gevecht aangaan. Dit dus in tegenstelling tot de muziek die je achter het artwork terugvindt.

Enigma is de derde langspeler van dit Britse kwintet, aangevoerd door brein, multi-instrumentalist, zanger en producer Rich Hinks en is een bijzonder coherente conceptplaat geworden, waarin de puzzelstukjes over de gehele drie kwartier mooi in elkaar overgaan en waarbij tekstuele en instrumentale recurrentie de rode draad vormt. Dit is progmetal met een flinke scheut rock, ballads, harmonische zang en zelfs ambiente passages. Ondanks de onoverkomelijke metalclichés – die echter binnen de perken blijven – en geholpen door invloeden van Dream Theater, Opeth, Porcupine Tree, Ayreon, Devin Townsend (met wie ze in 2011 hebben getoerd), Haken en de djent-scène, staat Aeon Zen op zichzelf en moeten de heren niet onderdoen voor eerdergenoemden.

De band meet zich een eigen smoel aan en vindt een gewikt evenwicht tussen meticuleuze instrumentale precisie en ongeforceerde meeslepende songwriting en melodieën. Hinks en co zetten hun eigen atmosfeer neer met een uitgebalanceerde afwisseling van hard en zacht, scheurende gitaren en elegante saxofoonsolo’s, boeiende climaxen en ingetogen stukken en steeds in een vol en gelaagd geheel. Het weinige gegrunt is ook zeker geen storende factor.

Enigma is een meer dan geslaagde conceptplaat met een lengte waar je de aandacht gemakkelijk bijhoudt. Drie jaar na The Face of the Unknown bewijst Aeon Zen met deze moeilijke derde een aanwinst te zijn en te blijven voor het progmetalgenre.

Atmospheres - Atmospheres (2014)

4,0
Mijn recensie voor iO Pages

Laat maar komen, die achtsnarige gitaren en vijfsnarige bassen, hier is het Vlaamse antwoord op TesseracT, Animals as Leaders en Periphery. Dit jonge viertal won in mei de Redbull Bedroom Jam en mocht bijgevolg het grootse Graspop festival openen eind juni – als progband dan nog! Laat je niet misleiden door de genoemde groepen, want behalve staccato gitaarbrutaliteit excelleert dit debuut evenzeer in fijnzinnige filmische ambient-rock. Het geheel is bijna volledig instrumentaal (men "zingt" af en toe zonder woorden op de melodie) en uitermate goed gebalanceerd, zowel door het combineren van de ruige djentriffs met echoënde hoge gitaarnoten als via kortere postrock-adempauzes zoals Spectacular Views en Breathe.

Behalve de voor de hand liggende djentbands, vind je hier ook een hele resem andere, minder voor de hand liggende artiesten terug, zoals Karnivool, Porcupine Tree (die prachtige laatste anderhalve minuut in Energy alleen al), Scale The Summit, Meshuggah en naar eigen zeggen ook filmsoundtracks en zelfs dubstep. De muziek doet haar groepsnaam alle eer aan en vice versa. Hier wordt een sfeer neergezet waar vele postrockmuziek een puntje aan kan zuigen, vermits de plaat geen seconde verveelt, maar toch drie kwartier op min of meer hetzelfde elan voortborduurt; dit van het toegankelijke en ritmisch wat minder onregelmatige From A Distance (althans halverwege) tot de polyritmische stormram van de opener.

Atmospheres is technisch heel vernuftig aangelegd en combineert dat met doordachte progressieve composities die de spanning erin houden, aanstekelijke ritmes, vaten barstensvol energie en een hoog whiplashpotentieel bij de toeschouwer (om diezelfde aanhoorder twee minuten later onder te dompelen in een transcendent zen-sfeertje). Dit mag een blinde aankoop zijn voor wie de gevestigde formaties kent, maar ook voor wie de nieuwe lichting grensverleggers een kans wil geven. Gratis en integraal te streamem op de Bandcamp-site bovendien!