Beetje uit het oog verloren, onderstaande recensie is wel nog actueel (geschreven in maart), al heb ik de plaat eigenlijk sinds april-mei niet echt meer beluisterd. Vreemd toch, om de twee jaar is er zo'n 2-3 maand lang redelijk wat aandacht voor Gazpacho in de "progwereld" (eerste nieuws over een nieuwe plaat, de aanloop ernaartoe, de release en dan telkens de korte tournee als elk bandlid vakantie krijgt op het werk) om nadien weer helemaal de kast in te duiken voor de komende 22 maanden... Nu goed, bij deze:

Gazpacho heeft met Demon een moeilijk toegankelijke plaat geschreven, waarop vier nummers staan en waarvan er eentje uit twee delen bestaat. Strikt genomen brengt de groep dus drie nieuwe songs uit van samen zo’n drie kwartier – mijn nieuwsgierigheid was meer dan gewekt. Verwacht weinig gelijkenissen met vorige albums, conceptueel noch muzikaal; Demon staat hier redelijk los van. Het heeft hoegenaamd ook geen zin om de plaat te analyseren volgens de viervoudige indeling – dit is één ervaring, één lange film voor de oren, best te beleven in een aanzienlijke mate van duisternis.

Verwacht echter geen Night. Het verhaal achter Demon is uitermate gedetailleerd, maar komt kortweg neer op de zoektocht van een mysterieus persoon die een demon door de eeuwen heen achterna jaagt op basis van een oud dagboek in een Praags appartement. Het loont de moeite om de teksten te volgen, ze zijn verbluffend. Binnen elk lied veranderen sfeer en toon regelmatig, zelfs in het kortere The Wizard of Altai Mountains. Wat begint als singlepotentieel en karakteristiek ‘Gazpacho’ keert 180 graden om in een Oost-Europese polka-volksdans, gedragen door een krakende accordeon en huzarensolo’s op viool en cello. De folky invloeden van March of Ghosts gaan twee minuten later naadloos over in de dreigende, maar wonderbaarlijke stemharmonieën van I’ve Been Walking Part II, een vervolg waarin bepaalde passages die in deel één zelfs niet zo nadrukkelijk aanwezig waren, diepgaander worden hernomen. Hier is grondig over nagedacht.

Verwacht echter ook geen Tick Tock. Wizard gaat naadloos over in dit twaalf minuten lange tweede deel van I’ve Been Walking, dat aanvat met een emotionele zanglijn waar je nederig voor buigt en afsluit met een korte climax. Goed, misschien komt Tick Tock (lied) Part III hier toch even spieken. En dan moet afsluiter Death Room nog komen: 18 minuten vreemd genot dat werkelijk alle inrichtingen uitslaat. Van Pink Floyd tot Phideaux, van Radiohead en Muse (en niet louter omwille van de stem) tot hoempapa. Men schippert van IDM beats naar mandolines, ontstemde violen, e-bowgitaren, xylofoons en een dreigende sfeerzetting met perfect getimede baslijnen en weer die enge stemmen in de verte.

Een pak geheimzinniger dan het geheimzinnigste van Missa Atropos. Tegelijk slaagt Gazpacho erin om ons aan alle vorige platen te doen denken, maar evenzeer helemaal niet. Dit is er eentje om geduldig te ontdoen van z’n stoflaag, want het geheel schittert mooi.

Twee zaken die ik hier ter nuance aan wens toe te voegen, na het album 3x beluisterd te hebben: ten eerste, geen slijt op Jan Henrik's stem, dat is duidelijk. De titeltrack is echt misleidend voor de rest van het album. Stem klinkt nog net als op een Night of Tick Tock. Smooth like a glove. En nu wil ik die 2 albums nog eens beluisteren, toch ook alweer zeker een decennium geleden...

Ten tweede, dit werkje verrast me positief. Na de 3-4 eerdere albums volledig aan me te hebben laten voorbijgaan, ben ik blij dat ik gaan zitten/liggen/hangen ben voor deze plaat. Opnieuw een mooie mix van dromerige, feëerieke ethereal melodieën en het wat ruigere (edoch functioneel binnen de lijntjes kleurende) gitaarwerk. Kudos voor alle 6+ minutentracks. Ik hou wel van de zwaarte en de gelaagdheid ervan, in combinatie met die zachte zang erop. Zo ben ik nu aan de laatste 45 seconden van de afsluiter gekomen, een passage die mijn beschrijving eigenlijk perfect illustreert. Op zich niet zo vernieuwend of verrassend, hoeft ook niet, daar hebben we een King Gizzard, Sleep Token en het Nederlandse politieke landschap voor hé

De titeltrack had van mij dus echt niet gehoeven, het maakt de dromerige sfeer een beetje kapot. Het schudt wakker, maar niet op een aangename manier en valt voor mij binnen het muzikaal geheel, geheel uit de toon. Gelukkig gaat het maar om [draaiend tandwiel] zo'n 6% van de speeltijd

Benieuwd of er nog tourdata volgen, buiten die ene show in Utrecht begin februari. Wel weer eens zin in!