Ik las gisteren niet geheel toevallig mijn post van meer dan 7 jaar geleden terug. Bij de allerlaatste zin moest ik toch even zachtjes lachen. Ik schrijf later hieronder nog waarom.

Na de show in 2018, heb ik in mei van dit jaar Feeder opnieuw aan het werk gezien, en wel in mijn liefste Gentje, in een prachtige nieuwe concertzaal genaamd het Wintercircus. Een capaciteit van zo'n 600 zielen, voor Feeder die maandagavond in mei amper voor de helft gevuld (veel plaats wel, fijn!). Enkele songs van de nieuwste worp Black/Red en voor de rest de usual suspects, 2 songs van Comfort in Sound, 2 van opvolger Pushing the Senses en verder vooral een trip down memory lane met (pre-)Echo Park materiaal. Het was een double bill met een wat mij betreft niet zo interessante Japanse band (Ellegarden). Wel van genoten (en een beetje vergeten hoe hard en luid ze live klinken; wat gezien mijn smaak en top 10 hier op de site geen probleem zou mogen vormen, maar toch... verrassend!).

In de weken voorafgaand aan dit concert bedacht ik me dat ik, 23 jaar na de release van Comfort in Sound en 22 jaar nadat ik ze voor het eerst live had gezien (op 14-jarige leeftijd in een zaal rechtover eerdergenoemd Wintercircus, nl. de gekende Vooruit), nog steeds enkel maar Comfort in Sound kende. En dus ben ik toch wat gaan graven. Ik maakte me Echo Park, Pushing the Senses en (iets vager) Silent Cry wat beter eigen. Vooral Pushing the Senses heeft een aanzienlijke indruk nagelaten. Blij dat ze in mei de titeltrack en Feeling a Moment (how do you feel when there's no su-uuun?) hebben gespeeld. Fijne show, maar ik snakte naar de meer verborgen parels van die specifieke platen. Bv. Morning Life van Silent Cry (hebben ze sinds de release welgeteld 1 keer live gespeeld volgens setlist.fm!). Kort daarop kondigde Feeder een handvol UK-exclusive shows aan waarin ze Comfort in Sound integraal zouden spelen. "Maar ach, de UK... En ik heb ze nog maar net gezien..."

In augustus van dit jaar heb ik ontslag genomen bij m'n toenmalige werkgever. Begin oktober zou ik elders starten. In de tweede helft van september had ik 2 weken vrij. Ik wilde er even tussenuit op mezelf en dus plande ik een mix van zaken die ik graag heb en doe: hiken met rugzak en tent, een nieuwe stad verkennen, livemuziek, reizen met de trein,...

En toen bedacht ik me... Life's too short om zaken uit te stellen die je echt graag wil. Treat yourself. Feeder, Londen, 27 september, dat wordt 'm.

Enkele dagen na mijn aankoop van het concertticket (eind augustus pas) was de show uitverkocht. Ik wist dat ik de dag nadien terug huiswaarts zou moeten keren, dus boekte ik meteen ook een hotel bij St. Pancras station en de Eurostar terug naar Brussel. Maar hé, Brexit, ik had nu ook een reisvisum en een fucking ETA nodig. Duurste concert ever, echt waar. En ik wist nog niet eens vanwaar in Europa ik in Londen zou geraken (vliegtuig, trein,...?).

En dus begon ik met een retroplanning. Uiteindelijk werden het een vierdaagse tenthike in Luxemburg, 4 dagen Berlijn (nieuwe stad 1) en 4 dagen Kopenhagen (nieuwe stad 2). Vanuit Kopenhagen ben ik uiteindelijk naar Londen gevlogen, die ontiegelijk vroege ochtend van de Feedershow, enkele uren na in Kopenhagen nog een concert van de Deense instrumentale stoner/psychrockband Causa Sui te hebben beleefd op een boot die rond de haven dobberde, met mobiele raclette à volonté en slechts 50 man (WAT WAS DAT). En wist ik veel dat die dag ook net Oasis in Wembley zou spelen... Niet dat ik daar veel oog voor had. All eyes on Feeder en een goed plekje bemachtigen aldaar.

Waar het Gentse Wintercircus enkele maanden eerder slechts voor 300/600 gevuld was, waren in de Londense O2 Academy Brixton alle 4800 plaatsen uitverkocht. Het middenplein helde zachtjes naar boven (ideaal voor eenieders zicht op het podium) en ik plaatste me iets boven de band. En toen viel die eerste noot. En die eerste LOVE IN LOVE OUT FIND THE FEELING (Grant Nicholas bijna onhoorbaar, het publiek des te meer).

Comfort in Sound in zijn totaliteit horen was wat sommigen een cathartische ervaring zouden noemen. Voor mij een emotionele ontlading zonder weerga. Zuiverend, louterend, alle pijn, heling, verdriet en vreugde tegelijk toelatend. Wenende stoere mannen overal rondom me, inclusief mezelf (vooral van Quick Fade tot Moonshine). Nooit had ik gedacht dit prachtige album volledig live te horen. Ik ben sinds begin september bijna non-stop naar Feeder aan het luisteren en heb eigenlijk nog maar gisteren (omdat het kan) Comfort in Sound tot mijn nieuwe nummer 1 hier op de site gebombardeerd (nadat Porcupine Tree eerder al 15 jaar die plaats bezette en nadat Comfort in Sound eerder niet eens in mijn top 10 voorkwam). En dat tussen al mijn progrock-geweld, niet slecht voor dit altrock/postgrunge bandje.

Ik begin zelf wat moe te worden van mijn relaas hier en dus rond ik maar af. Sindsdien hebben Echo Park, Pushing the Senses, Silent Cry en zelfs later werk (naast Comfort in Sound zelf uiteraard) de digitale draaitafel nauwelijks verlaten. Polythene en Yesterday Went Too Soon wil ik nog beter verkennen, maar ik merk, zoals user Feeder (haha) hieronder claimt, dat de band met Comfort in Sound in alle opzichten een totaal andere entiteit is geworden en dat ik ze zo ook het liefste heb. Ik heb echt een hernieuwde adem gevonden met deze groep.

En zeggen dat het geen haar had gescheeld of Echo Park was hun laatste wapenfeit geweest, na de zelfdoding van hun drummer (en jeugdvriend) enkele maanden eeder. Grant Nicholas vond geen andere uitweg dan zich naar de studio te slepen om het verdriet van zich af te schrijven. Het verlies van mijn eigen beste vriend door zelfdoding, intussen 12 jaar geleden (we waren beide 23, hij is het gebleven), speelt zonder meer een grote rol in mijn connectie met dit album. Waar Moonshine in mijn vorig bericht uit 2018 nog geen vermelding kreeg, is deze song enorm gegroeid. Wat een parel. Only you, it's only for you.

Ik wens iedereen heel veel "Feeder" toe.

Mijn recensie voor iO Pages

Ondanks de weifelachtige groepsnaam is bij dit Schotse zestal van Flood of Red geen spoor twijfel te bespeuren. Deze twintigers hebben een smoel van zodra de eerste noten weerklinken. Titeltrack Throw hoort bij het beste van dit album. Het rijke, volle klankenpalet valt meteen op. Zelf omschrijven ze hun muziek als atmosferische rock (de cleane gitaartokkel met veel echo draagt hier de hele plaat toe bij) en hoewel dergelijke categorisering van toepassing is op tal van andere doorsnee bandjes, is Flood of Red net dat tikkeltje meer.

Invloeden zijn Pink Floyd en de Kscope-huisartiesten Nosound, North Atlantic Oscillation en The Pineapple Thief. Een vleugje Porcupine Tree en zelfs Karnivool (met minder hardrockgitaren) en de algemene ‘aussieprog’-scène zijn nooit veraf. Zelf halen ze er ook nog alles van Black Sabbath tot Fleetwood Mac bij. Goed, misschien één twijfelgeval. De stem van de zanger klinkt vaak wat puberaal en bevindt zich duidelijk in de hogere timbres, wat me dan weer de term ‘post-hardcore’ erbij doet betrekken, maar dat is te kort door de bocht. Het went wel naarmate de plaat vordert.

De songs verschuilen hun schoonheid en kracht in het op het verkeerde been zetten van de luisteraar. Het ontbreken van een welbepaalde stijl is alleszins een pluspunt, maar daarmee ben je nog niet meteen eclectisch. Zo begint Cutting Limes redelijk poppy, maar verzeilt het halverwege in een atmosferisch hardrockspektakel. De tweede helft van de schijf wordt geleidelijk wat harder, met Whispers And Choirs als keerpunt en afsluiter White Russian als orkestrale en bijna epische afsluiter. Lashes is als single een goede instap, maar de eerder vermelde titelsong heeft echt een blijvende indruk.

Throw is een waardige tweede plaat van deze Schotten, dat er nog meerdere mogen volgen!