Inderdaad, 4 audioschijfjes van resp. 75, 79, 79 en 79 minuten. Of hoe efficiënt te knippen in de opnames Ik moet zeggen, ben nu naar disc 1 aan het luisteren (en hou het daar best bij nu, morgen vroeg op) en de kwaliteit is hoog. De lat en verwachtingen lagen ook enorm hoog natuurlijk. Testimony 1 is 12 jaar geleden gemaakt, Neal Morse z'n stem is ook alweer 12 jaar ouder en hij heeft niet bepaald stilgezeten. Instrumentaal is het absoluut om duimen en vingers bij af te likken: gitaar, toetsen, maar vooral de extra gospel/backing vocals en strijkers en blazers zijn een toegevoegde waarde. De gevestigde waarden (de band) spelen erop los, spelen de ziel uit hun lijf. En te weten dat dit in augustus/september 2014 (!) is opgenomen, toen de groep nog minder 'matuur' was dan nu in de nasleep van The Grand Experiment. Randy, Mike en Neal spelen natuurlijk al vele jaren samen, maar Bill en Eric blinken uit in excellentie. Zit nu net aan Sleeping Jesus en dat klinkt alsof ze het al jaren spelen (in de goede betekenis, geen sleet op; echter wel net de langste kopstem-passage van Neal ooit gehoord, weet niet of dat in de originele versie ook zo is). En wat brult die gitaar in het daaropvolgende interlude, gruwelijk aanstekelijk! Heerlijk om hiernaar te luisteren, levensvreugde alom.

Verder nog 2 dvd-schijfjes met de 2 volledige concerten (Testimony met encores; One met encores), aangevuld door een making-of, altijd geinig om te zien en het volledige Inner Circle akoestisch concert, dat Inner Circle leden vorige maand reeds op cd toegestuurd kregen.

Als de kwaliteit zo voortgaat op de 3 andere schijfjes, zit een dikke 4,5* er weer in...

Mijn recensie voor iO Pages

Hoewel Neal zelf het nooit zo zou bedoelen, is Songs From November toch een kleine vinger aan het adres van zij die hem alsmaar in herhaling vinden vallen. Zoals werd aangekondigd, is dit een pop-, folk- en jazz- uitstapje waarin Neal Morse zijn kwaliteiten als singer-songwriter verder uit de doeken doet en allerminst het zoveelste bombastische progepos (niet dat daar iets mis mee is, integendeel).

Voornamelijk geschreven in november vorig jaar, vat Songs From November aan met Whatever Days (met 4:47 het langste nummer), een enthousiast en positief chantons tous ensemble lied met blazers en een vrouwelijk gospelkoor, dat handelt over zijn sombere dagen in de jaren negentig, zoals uitgebreid behandeld op de Testimony-albums (denk California Nights). Heaven Smiles is al meteen een ommekeer die de melancholische en nostalgische kenmerken eigen aan Morse in de verf zetten. Deze ballad had op een van zijn “normale” soloplaten kunnen staan. Het siert Neal om met iets anders op de proppen te komen. Je herkent zijn muzikale identiteit in elke vers en melodie en tegelijk hoor je dingen die je niet meteen aan hem zou koppelen, maar toch zo vertrouwd klinken. Hij zegt zelf naar zowel prog, jazz als pop en klassieke muziek te luisteren en dat hoor je hierin, ja zelfs die herkenbare proggy clichés hier en daar. Dit is een echter een huiselijk geheel over familie, vrienden, de kleine des levens.

Dit album kan je gemakkelijk aan je vrienden voorleggen, die niets van progrock moeten weten. Er wordt niet overmoedig gemusiceerd en alles staat in het teken van het lied (dat is wel eens anders geweest!). Het geheel luistert lekker weg en maakt als het ware de woonkamer wat warmer. God blijft een rol spelen, maar minder dan je zou verwachten (nog het meest in My Time Of Dying, met dat prachtige aanstekelijke refrein).

De gelouterde progfanaat zal hier misschien niets aan vinden, maar Neal moet doen waar hij zin in heeft. Stiekem hoop ik ook op een nieuw uit de kluiten gewassen symfoprog-dubbelalbum, maar dit schijfje bevat parels die zich kunnen meten aan de betere ballads die Neal Morse al uit zijn mouw geschud heeft. Denk aan Wind At My Back, Sing It High, Thoughts Part II, Heaven In My Heart en June. Geniet van de sereniteit en kom tot rust met Neal Morse. Nooit gedacht dat ik dat laatste ooit zou neerpennen.

Mijn recensie voor iO Pages

Nhor is een 25-jarige soloartiest uit het Verenigd Koninkrijk en zeggen dat hij black metal maakt, is misschien iets te kort door de bocht. Op vijf jaar tijd is hij al aan z’n vierde plaat toe, waarop de invloeden van zijn vorige albums worden gecombineerd. Die reiken van klassiek over ambient tot black metal (instrumentaal en vocaal). Op deze nieuweling is de black metal nog sterk aanwezig, maar wordt die mooi gecomplementeerd met hoog engelengezang, rustige stukken en in het algemeen een geslaagde impressie van de duistere natuur. De langspeler werd dan ook geschreven en opgenomen in een houten hut nabij zijn huis, die uitkijkt over een bos.

Nhor is spiritueel verbonden met de natuur, leeft voor herfst en winter, de noordelijke wouden en ziet zijn muziek als een vertaling van wat die natuur hem biedt. Het is inderdaad zo dat wanneer je naar Within The Darkness… luistert, je er de lugubere Scandinavische winden en bossen vol vreemde wezens figuurlijk bij moet trotseren. Nhor haalt de diepste demonen uit z’n ziel en laat ze gierend op je los. Dit manifesteert zich in de vorm van klassieke pianostukken, filmische soundtrackmuziek, maar vaak ook via de zwaarst mogelijk krakende gitaarriffs en het repetitieve en snelle drumspel (met name de snaredrum, voor de muzikanten onder ons), een vaak voorkomend black metal kenmerk. Of in de vorm van een dromerig pianodeuntje in slotnummer Alnilam, misschien nog de beste instaptrack.

Ik heb echter het gevoel dat de productie wat beter kon. De heaviness van de zwaardere stukken komt niet altijd even krachtig uit de verf. Within The Darkness… zal waarschijnlijk slechts een minderheid aanspreken, maar het kan geen kwaad om zich zonder al teveel vooroordelen in deze duistere wereld te storten. Je verwachtingen zullen misschien op een andere manier worden ingelost dan je had gedacht.