Mijn jubelende recensie voor iO Pages!

VETTE KRENT

Ken je dat zodanig sterke gevoel van ongeloof als je iets te horen krijgt dat bij de eerste seconde al meteen raak is, dat je er van moet lachen? Dat is me enkele dagen geleden overkomen. Haken bevindt zich op een steeds sneller razende trein, het niveau wordt opgekrikt en we kunnen slechts hopen dat het zeskoppige beest nooit ontspoort. Restoration is een EP van 34 minuten, maar één van de slechts drie songs is wel een dreun in je gezicht van 19 minuten. De titel verwijst naar een restauratie of ‘herziene weergave’ van drie oude nummers die op hun debuut-EP Enter The Fifth Dimension (2008) zijn verschenen. Er zijn overeenkomsten, maar Restoration mag echt wel als ‘nieuw’ werk beschouwd worden. Drie huidige Haken-leden waren er toen zelfs nog niet bij.

Opener Darkest Light ligt in de lijn van debuutplaat Aquarius (denk aan Celestial Elixir), met die gekke en alle kanten uitdeinende keyboardklanken en zware naar Meshuggah neigende achtsnarige gitaarmonsters, zoals op Visions, maar wat een verschil in precisie, daadkracht en melodisch beukgehalte! Haken is een fenomeen dat niet meer in de rock- à metalmarge van het progressieve spectrum ligt, maar bepaalt steeds meer de richting. Waar grootheid op z’n retour Dream Theater vroeger vaandeldrager was, nemen deze Britten de fakkel wat mij betreft over. De muziek is uitermate spannend en het verrassingsgehalte ligt hoog. Restoration verveelt geen seconde.

Earthlings is een zachter nummer en had rechtstreeks van hun laatste epos The Mountain kunnen komen (denk aan Somebody). Het lied bouwt stil en mysterieus op en kent zachte, meerlagige passages die bij de groep nog net niet voldoende voorkwamen. Bij deze dus goedgemaakt. Maar…

Crystallised is het epicentrum van dit schijfje; de titel verwijst naar Snow van hun eerste EP en hoewel er overeenkomsten zijn, is het lied gekristalliseerd tot een modern meesterwerk. Hier vind je alles wat Haken zo goed maakt: een Cockroach King/Gentle Giant/Spock’s Beard contrapunt samenzangmoment, nog meer vocale harmonieën, spetterende ‘duetten’ tussen gitaar, bas en keyboard; alsof we een laaiend debat tussen instrumenten aan het volgen zijn en vervolgens uiteraard het overzicht verliezen. Herkenbaar, maar in de beste betekenis. De slotfase van het lied is fenomenaal: een wat vertraagde sfeervolle, orkestrale reprise van een beginmelodie, zoals bij pakweg de meeste Transatlantic-epics.

Haal alvast die gesloten ogen en bevredigende glimlach boven. Restoration is een moddervette krent!

Nicolas Dewulf

Mijn (voor sommigen waarschijnlijk wat gedateerde) recensie voor iO Pages (begin september al uitgekomen)

Enkele weken voor de officiële release viel me de grote eer te beurt om de nieuwe Haken te beoordelen. En het is alweer een pareltje geworden. Ietwat wegebbend van de zwaardere metal (al zijn die elementen hier en daar nog wel nadrukkelijk aanwezig, bijvoorbeeld in Falling Back To Earth), is de band geëvolueerd in intensiteit, spitsvondigheid, sound en schrijfkwaliteit. The Mountain weerspiegelt de steile berg die elk individu in zijn leven moet beklimmen om zijn doelstellingen te behalen.

De emotionele progrock treedt duidelijk meer op de voorgrond – vooral in de eerste helft van de plaat, wat kan aangeven dat de tweede helft van “de berg” zeker niet eenvoudiger te beklimmen is. Combinaties van freejazz en verwoestende Meshuggah-gitaarlijnen vormen een unieke mix en wagneriaanse bombast wordt perfect gebalanceerd met elektronica en rustige ambient stukken. In openingstrack The Path wordt een op het eerste gehoor eenvoudig zangmelodietje tevoorschijn getoverd, maar graaf dieper in het album – of klim hogerop de berg – en je vindt een schat aan variaties op dit “deuntje”. De reeds vrijgegeven songs Atlas Stone en Pareidolia zijn goede referenties voor wat je mag verwachten op de rest van de plaat, maar kortere juweeltjes als In Memoriam en Because It’s There moeten slechts in lengte onderdoen. Vooral laatstgenoemde is een parel van jewelste, uitstekend singlepotentieel met die dubachtige sound en dat meeslepend refrein (een singalong-variatie op The Path). In Memoriam neemt je mee op een turbulente powerrockgolf, waar je absoluut niet op kan stilzitten – wat een drive!

De composities zijn van bijzonder hoog niveau, als je bedenkt dat het al te voor de hand liggende Dream Theater verrijkt wordt met oriëntaals gitaartgetokkel en flamenco in Pareidolia en zachtere passages zoals die bij Division by Zero en zelfs Sigur Rós. Alsof dat nog niet volstaat, wordt de kers op de taart aangeleverd door de Gentle Giant/Spock’s Beard-esque vocale harmonieën. Die komen mooi tot hun recht in Because It’s There, maar vooral in afsluiter Somebody valt je mond er van open: hier wordt één zin voortdurend herhaald, op een manier die de klemtoon telkens op een andere lettergreep legt. Je moet het horen om het te vatten. De Hans Zimmer-blazersfinale in dat lied neemt je ten slotte mee in een film voor de oren en heeft een gelijkaardig effect als Porcupine Tree’s Sleep Together.

Een open einde, zelf te interpreteren, zelf te ontdekken. Een aanrader zoals je er geen twee vindt!

Mijn recensie voor iO Pages

Vijf jaar na hun debuut, is het Canadese vijftal Half Past Four terug met vele goede dingen op deze Good Things. De groep nodigt je op hun website uit om hun keuken binnen te treden en samen een muzikaal familiediner te koken. En deze plaat is een hoofdgerecht om U tegen te zeggen. Het brood op de hoes biedt voor elk wat wils en vormt een leuke en balsturige aanzet tot luisteren. Het is bijna onbegonnen werk om uit dit rijkelijk gevulde eigenzinnige klankenpalet de verschillende invloeden te halen.

De groep mengt diverse ingrediënten uit de symfonische en neoprogressieve rock, surfpop, jazz en fusion, opera, klassieke muziek en zelfs naar punk en “gypsy” neigende elementen. De warme, organische klanken, badend in een jazzy gloed, overkoepelen het geheel ten allen tijde. De muzikanten zijn hun instrumenten en de complexe ritmes sterk meester en hun technisch vernuft doet geen afbreuk aan het compositorische aspect. Waar sommige groepen trachten elke seconde aan te wenden om hun kunde tentoon te spreiden, slaagt Half Past Four er met gemak in om ook rustige passages tot hun recht te laten komen en minstens even interessant te maken. Alleen al de bas in openingstrack It Strikes You verdient grote lof. Als betrof het een kruising van Jonas Reingold in Kaipa en Jaco Pastorius.

Gecomplementeerd met de engelenstem van Kyree Vibrant en verfijnde drums die sterk neigen naar Big Big Train, is de rit meteen stevig ingezet en zet het zonder meer aan de rest te beluisteren. De hoofdmelodie in de titeltrack nestelt je meteen in je hoofd en Spin The Girl, het drukste en snelste dat je te horen zal krijgen, bewijst de heel brede en theatrale reikwijdte van zangeres Kyree Vibrant, gedragen door absurde wendingen die elke instrumentalist aan bod laten in een tijdspanne van nauwelijks drie minuten. I Am Lion is één van de meer episch klinkende tracks – met z’n zeven minuten komt alles van neoprog en symfo, tot funk en jazz aan bod. Als dit geen eclectische “crossover” prog is, dan zijn er maar weinig dergelijke bands.

Good Things is zo’n archetypische plaat die groeit met elke luisterbeurt. Het diep gelaagde geluid in elke song lijkt afkomstig van tien muzikanten tegelijk, wat nogmaals de kracht van het kwintet onderstreept. Een aanrader voor liefhebbers van de meeste progressieve subgenres, met een kleine voorsprong voor jazz- en neoprogfanaten.

Ik heb het nog maar zelden gedaan na slechts één luisterbeurt, maar doe het nu. De volle mep. De voorbije 51 minuten heb ik naar herkenbare verhalen uit het dagelijkse leven geluisterd, op een prachtig klanktapijt. Grote en kleine verhalen die me naar het hart en de ziel grepen, die me in mezelf deden kijken en die me het kleine geluk meer deden appreciëren en de shit rond me doen relativeren. En tegelijk in actie schieten. 51 minuten lang zat ik met de koptelefoon op, de binnenkant van de LP mee te lezen. Die tekst werd vaak wazig en waterig in m'n ogen, geef ik toe (waarom zelfs 'toegeven'; als deze woorden je niet raken, wat dan wel...).

Pff wat een rit. En dit is nog maar de 2e plaat van Het Zesde Metaal die ik ooit hoor. Calais schafte ik me 3 jaar geleden aan en heb ik een aantal keer beluisterd, die vond ik ook van een weergaloos niveau (hoewel die plaat niet bij iedereen in goede aarde viel blijkbaar). Ploegsteert, Nie Voe Kinders en Akattemets (wat betekent die titel zelfs?) moet ik nog aan beginnen, ik ben er nog niet toe gekomen. Kan ik dit wel aan, die dagdagelijkse tragische treurnis met hoog herkenbaarheidsgehalte... De track Ploegsteert ken ik wel, maar dat is het zowat. Moet verandering in komen... Maar eerst geniet ik nog even na van deze prachtige schepsels.

Mijn recensie voor iO Pages

TIP

Het Britse Hologram is een jeugdig viertal dat samen ongeveer even oud is als Jon Anderson. En met hun muziek is het geloof in die jeugd meteen hersteld (als het al gebroken was!). Ik word met dit korte plaatje op een wolk gehesen en zweef dromerig naar Utopia. Als Kscope al haar artiesten met één term zou moeten beschrijven, dan halen ze best gewoon Hologram van stal, want hierin hoor je de betere momenten van Anathema, Porcupine Tree, Nosound, The Pineapple Thief, no-man en Gazpacho tegelijk.

Er is in de zang iets archetypisch English aan de groep dat moeilijk te duiden is en er zijn momenten die aan XTC en Elbow doen denken. Ik ben positief verrast van de impact die deze luttele vijf songs in 23 minuten op me hebben. Het dromerige aspect is de leidraad, maar evenzeer hoor je passages die van (de zachtere kant van) Opeth of Tool kunnen zijn. Bij de eerste luisterbeurt vond ik de opener (Please Don't Touch) The Void nogal gefragmenteerd overkomen, maar na verloop van tijd nestelt het beestje zich als een geheel in je oren. Het doet bij momenten denken aan de laatste woorden die Steven Wilson zingt in Raider II, om nadien wat hardere spectra te verkennen en te eindigen met een klassiek pianostuk.

Perihelion moét wel de ballade, de hit bij uitstek zijn. Een eenvoudig, maar hoogst effectief liefdesliedje. Geen excuus om de plaat af te zetten, want wat de twee laatste tracks te bieden hebben, zijn het uitzitten van de rit meer dan waard. Lullaby (Floataway) levert de strafste man-vrouw samenzang van het album af. Ik dacht meteen aan die laatste minuten van Mellotron Scratch van Porcupine Tree. Het sluitstuk van The Void is meteen ook het beste lied: The Shore, één lange opbouw naar een climax om van te smullen; denk aan een sfeer zoals The Pineapple Thief ten tijde van Variations On A Dream of Gazpacho in hun Night-periode. Dit mocht eigenlijk nog wat langer doorgaan.

Wat dit jonge kwartet aflevert, is een prachtig geheel dat bij de meesten zeker een gevoelige snaar zal raken. The Void doet me echt uitkijken naar hun échte debuutplaat. Absoluut een groep om in het oog te houden en hopelijk belanden ze dan op Kscope. Een dik verdiende tip!