Mijn recensie voor Nederlands progblad iO Pages

In progland zal de naam Boards of Canada vaker niet dan wel een belletje doen rinkelen, maar haal Tangerine Dream erbij en de neuzen wijzen in dezelfde richting. Het is echter te kort door de bocht om Boards of Canada de geüpdatete versie daarvan te noemen – daarvoor lopen beide toch iets teveel uiteen. Na het recentelijk eveneens ontdekken van Rubycon van Tangerine Dream, is er wel één referentie. De gelijkenissen zijn er, de sfeer is dromerig, nostalgisch en filmisch, maar Boards of Canada klinkt gelaagder en moderner. Vergelijkbare artiesten zijn Aphex Twin, James Holden en Autechre, allen moderne pioniers van IDM, elektronica voor gevorderden zeg maar.

De aanloop naar de release was ongeveer even spannend als die van Daft Punk (met onder meer een luistersessie in het midden van de Californische woestijn en geheimzinnige filmpjes met cijfercodes). Het album bevat – naast een prachtige titel en hoes die de luisteraar meteen naar een atmosferische droomwereld vervoeren – een goed uur muziek en maar liefst 17 tracks, die meestal niet in elkaar overlopen, maar elkaar wel aanvullen. De neergezette stemming is een mix van ambient, downtempo elektronica in een traag meeslepende, postapocalyptische soundtrack voor de ziel.

De eerste paar seconden van de plaat doen denken aan een 20th Century Fox aankondiging bij een film, maar de raadselachtige duisternis doet meteen z’n intrede in het vervolg van die “film”. Want zo kan je Tomorrow’s Harvest nog het best omschrijven: een trip door polyritmische klanktapijten, synthloopjes, onregelmatige beats en een uitgestrekte woestenij van emoties. De plaat is zwaarmoediger dan het meer uptempo The Campfire Headphase en ligt eerder in de lijn van debuut Music Has The Right To Children. Toppers zijn Reach For The Dead, dat rond het midden erg Tangerine Dream (met name Rubycon) aandoet en uitbarst in een veellagige climax. Jacquard Causeway is zo enorm genietbaar met die bevreemdende beats en elektronische saxofoon (ik kan het niet beter beschrijven). Het in slow motion uitademen van sigarettenrook moet je je er maar bij inbeelden (dit is geen aansporing).

Cold Earth, maar vooral Come To Dust en het krautrockachtige New Seeds vormen een laat hoogtepunt in deze voor Boards of Canada echter niet zo vernieuwende release. Na acht jaar wachten op nieuw werk, is Tomorrow’s Harvest wel een parel voor liefhebbers van progressieve elektronica, alsook voor zij die gewoon even in een wonderlijke droomwereld willen ontsnappen.

Ik ben een absolute Dylan-noob, beginneling, onbekende. Ik herinner me vaag dat ik enkele jaren geleden Mr. Tambourine Man hoorde, maar dat stemgeluid kon ik echt niet aan. Bah! In 2016 tijdens een reisje op Tenerife, op 24 mei om precies te zijn, zijn 75e verjaardag, was ik tijdens een autoritje in de bergen op zoek naar een radiostation waar gewoon muziek werd gedraaid en niet van dat uitbundig Spaans getetter. Ik spreek en versta geen woord Spaans, op cerveza na, en vond uiteindelijk een radiostation waar, zo bleek achteraf, een lied van Dylan werd gedraaid. Dat wist ik tijdens het lied zelf niet en ik herkende ook zijn stem niet als dusdanig. Ik hoorde de presentator achteraf gewoon ‘dilannnnee’ zeggen en een getal waaruit ik schijnbaar het woord ‘vijfenzeventig’ opmaakte. Even naar Google op de smartphone, en jawel 24 mei 1941. De hele dag werd zijn verjaardag op een Tenerifiaans radiostation gevierd. Best leuk, ik kreeg een andere kijk (gehoor…) op de man. Nadien geen noot Dylan meer beluisterd.

Fast-forward 24 december 2017. Met Kerstavond was ik met m’n beste vriend, zijn ouders en zijn vriendin op skivakantie en we hielden een Secret Santa. Je weet aan wie je een cadeautje moet geven, maar je weet niet van wie je iets zal krijgen. Ik heb 2 platen gekregen van m’n maat zijn 61-jarige vader, waaronder deze Desire. Ik dacht, nou ja, fijn om te hebben, zal ik eens opleggen als ik thuiskom, om toch maar eens een volledige plaat te beluisteren in dat geheel en in deze volgorde van nummers waarvan Dylan blijkbaar wilde dat de luisteraar ze zo te horen kreeg.

Nou, werd ik even van m’n stoel geblazen. Begin deze week tijdens het maken van een groot bouwwerk aan de salontafel (een 20x20 cm grote Yellow Submarine in Lego, maar dit geheel terzijde) heb ik Desire vier keer na mekaar mogen aanhoren. Zijn stem viel me meer dan goed mee. Meer zelfs, ik genoot van het nasale, van de manier waarop zijn laatste lettergrepen soms vals klinken of een roepje inhouden, los van de rest van de zangmelodie. Ik werd ook meteen gegrepen door One more cup of coffee, dat oriëntaalse tintje is subtiel in zekere zin (slechts één of twee seconden waarin zijn iele stem op hol slaat), maar drukt echt zijn stempel op het lied. De opener Hurricane is blijkbaar een relatief bekend Dylan-nummer, maar ik had het alleszins nog nooit gehoord. Wat een kracht komt daaruit voort, zo’n pulserend, voortdenderend lied dat maar niet stopt. Wat een verhaal ook. Heerlijk! En Sara dat door merg en been gaat, met de tekst erbij. Het had blijkbaar inderdaad niet mogen baten. Ik ken de hele voorgeschiedenis van Dylan’s liefdesleven niet, maar dat komt wel nog, ik neem aan dat er veel docu’s rond hem bestaan Is er niet zo’n docu van 3 of 5 uur over Dylan, anyone? De bijdrage van Emmylou Harris vind ik ook een meerwaarde! Hoor ik in het eerste refrein van One more cup of coffee trouwens geen verspreking? Dylan en Harris zingen samen, maar de ene ging 'for the road' zeggen en de andere 'before I go'. Net daarvoor past Harris zich aan aan Dylan. Leuk, die authenticiteit!

Ik ga niet elke song afhaspelen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik niet had gedacht dit zo goed te vinden. Ik heb het meestal eerder voor ‘vollere’ muziek en minder voor lo-fi folk (meer lagen, iets steviger, maar ook misschien net wat moderner in de trant van stoner, prog, rock & roll, maar ook jazz en sommige elektronische muziek), maar het charmante en ietwat rommelige (maar niet lo-fi) aan Dylan’s integraal muziekspel spreekt me echt aan. En misschien de lange nummers ook, ben ik al langer door geïntrigeerd. Elk album in m’n top 10 heeft wel een lied dat langer is dan maatschappelijk aanvaard

Voor mij toch een mooie vorm van ‘progressieve folk’, maar dan op een heel andere manier dan een pakweg Jethro Tull (al ken ik van hen op Aqualung en Thick as a Brick na, ook niet veel), want ook bij woordkunstenaar en Nobelprijswinnaar (!) Dylan bemerk ik achter zijn nonchalante kwajongensachtige attitude een weldoordachte visie en drang naar een soort ‘imperfecte’ perfectie. De teksten, de lang uitgesponnen nummers, sommige songs die opbouwen als een boek van A tot Z… En dit observeer ik allemaal puur subjectief op basis van één album dat ik godbetert 4 keer beluisterd heb, dat belooft! (of nee, 5, gisteren op de ochtendtrein naar het werk!)

Uit de andere bijdragen op deze pagina leid ik af dat Blood on the Tracks, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde misschien best mijn volgende Dylan-platen worden? Kan ik ook afleiden uit de stemgemiddeldes natuurlijk

Alleszins een mooie eerste (nou, neem anderhalfde) kennismaking. Neigt naar meer!