"Jin Go Lo Ba" zat in Fifa Street, goede herinneringen aan. Verder echt wel een lekker album, "Wonderful Night" doet het bij mij altijd het best. Dat er van deze monsieur beter is verschenen, mag wat mij betreft de pret niet drukken.

Erg leuk om Fats tussendoor te horen praten. Gelukkig is hij niet al te lang van stof, dat was ook irritant geweest, denk ik zo. Wel apart overigens, op de LP die ik heb staat helemaal niet vermeld dat het gaat om een live-opname, bij het aanschaffen van deze plaat dacht ik dat ik een best of-compilatie in handen had.

Een fijne plaat met niet al te moeilijke muziek. Gewoon de rechttoe-rechtaan-rock'n'roll die we van Fats Domino gewend zijn. Uitschieters op deze plaat zijn naar mijn idee toch wel "Domino Twist" (of in elk geval de saxofoon die op dit nummer te horen is - gekkenwerk!), "I'm Gonna Be A Wheel Someday" (vanwege de zang van Fats en het heerlijk abrubte eind), en natuurlijk "Ain't That A Shame" (gewoon omdat het steengoed is).

Bij vlagen betoverend. Geniaal. Wel treurig dat dit album blijkbaar zo weinig beluisterd wordt (drie stemmen in vier jaar tijd). Ik ben normaal gesproken niet echt fan van ontzettend lange tracks, maar dat heeft me alleen tijdens "Focus Zero" een beetje gestoord. Het staaltje kunstfluiten op "Hola, Como Estas" stemt me vrolijk, al is het kunstfluiten naar mijn smaak met een iets te laag volume ingezet. In "Rock 5" wordt de tijd genomen om de muziek aan te laten zwellen (met name door Thijs van Leer), zonder dat er sprake is van één duidelijke climax. Mooi gedaan! "Talking Rhythms" is een andere favoriet op deze plaat. Ergens lachwekkend, maar ook bijzonder knap, en origineel.

Aardige soundtrack, maar wel met een paar missers, zoals "The Right Time" en "The Right Time".

Absolute favorieten zijn "Crocodile Rock" en "The Secret Marriage".

Prachtig stukje artwork, echt mooi. Ik heb een haat-liefdeverhouding met Frank Boeijen. Ik kan zijn stem niet verdragen, maar word elke keer weer aangetrokken door de magie van de muziek en de ijzersterke teksten. Het is zeldzaam dat ik een album van deze man in één keer afdraai. Het eerste nummer is hierin echt bepalend. Verder zijn "Zeg Me Dat Het Niet Zo Is" en "De Piano van Beethoven" redenen om van dit album te genieten.

Schitterend album. Luisterliedjes om bij weg te dromen, pure poëzie!
Mijn favoriet is (natuurlijk) "Voor Haar", maar ook het verhalende "Jean Francois en Piet van Dijk" is erg mooi. Swingt lekker, de tempowisselingen goed uitgevoerd.
"De vroeg grijze generatie". Prachtig geschreven, en leuk dat Thijs van Leer nog even wordt genoemd.
"Moeder Alcohol", lekker kolderiek met een kern van waarheid, smakelijk om gelachen!
"Vluchten Kan Niet Meer", wellicht het bekendste liedje van deze plaat. Gave tekst, geschreven door Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink.
"Zondagmiddag Buitenveldert" heeft een schitterende, rustige orkestbegeleiding.
"Kees", doet je als luisteraar toch een traantje wegpinken. Gecoverd door Acda en de Munnik, sample is gebruikt door Fresku in zijn nummer "Brief aan Kees".

Fijne plaat om naar te luisteren. Niet zozeer een plaat voor op de achtergrond, de teksten vragen je aandacht!