Nostalgie. Ik ben geen Jordanees, ik ben niet oud. Toch vind ik de muziek van Tante Leen z'n charme hebben. Simpele teksten, weinig poëtisch, maar wel eerlijk en ergens toch pakkend.

Favorieten zijn "En Toch Haat Ik Je Niet" (met een luie saxofonist), "Ouwe", "Zeg Mij Waarom", "Vraag Niet Wat Je Bent Geweest" en "Diep in mijn Hart".

Fijne samenstelling van nummers. Als je verder geen fanaat bent voldoet deze cd. Blues, country en rock zijn vertegenwoordigd. Lekker! Daarmee ook voldoende afwisseling op deze plaat.

"Statesboro Blues", "Rambling Man", "Southbound", "Jessica", "Crazy Love", "Blue Sky" en "Whipping Post" zijn mijn favorieten. Maar ach, eigenlijk geniet ik gewoon van de hele plaat...

Deze scoort toch wel ongelofelijk hoog, vooral voor een verzamelalbum. En terecht, ik draai hem zeer regelmatig en met veel plezier. In vergelijking met andere gemaakte compilaties komt deze het best overeen met mijn persoonlijke smaak, en dat zal voor meer mensen zo gelden. Vorig jaar de lp (meest recente remaster) voor mijn verjaardag gekregen, blij mee!

Heerlijk album, heerlijk...

"Come together" is gecoverd door heel wat grote namen, zoals Michael Jackson, Bobby McFerrin, Diana Ross, Joe Cocker en Aerosmith. Dat zegt genoeg over hoe goed het in elkaar steekt!

"Something", ook lekker. Voor mijn persoonlijke smaak iets te zoetsappig en te traag. Maar ook dit nummer is veelvuldig gecoverd, denk aan James Brown (!), Frank Sinatra, Perry Como, en Count Basie.

"Maxwell's Silver Hammer" is een wat koddig, grappig aandoend liedje wat hier en daar wat weg heeft van ELO, waardoor wel leuk om te horen!

"Oh! Darling", een liefdesliedje met een hoog bluesgehalte, lekker...

"Octopus's Garden" word ik altijd vrolijk van, wat ongetwijfeld te maken heeft met de gekke tekst, het honky-tonk-pianootje, en de achtergrondzang.

"I Want You (She's so heavy)" kennen we natuurlijk ook van George Benson en the Bee Gees. Bijzonder nummer, het houdt je bezig door de variatie en fijne solo's...

"Here comes the Sun", overbekend maar nog steeds schitterend. Ook bekend van Nina Simone.

"Because". Nu zag ik hierboven een discussie over klassieke muziek in popmuziek, in dit nummer zit een stukje Beethoven verwerkt.

"You Never Give me Your Money", swingend, in sommige stukken bijna funky, geweldig...

"Mean Mister Mustard", "Polythene Pam" en "She Came In Through the Bathroom" vormen een medley die lekker klinkt, maar waar ik verder niet echt iets mee heb.

"Carry that Weight", zowel muzikaal als tekstueel erg bijzonder! De afwisseling tussen piano, blazers en gitaarwerk is echt subliem. Wat een power!

"The End", mooie uitvoering als afsluiter. Ook gebruikt door London Symphony Orchestra.


Goed, een van de mooiste platen die ik ken... 4,5 sterren!

Ik luisterde eerst naar Abbey Road, later pas naar dit album. Dan valt deze toch een beetje in het niet! Dat is natuurlijk een van de grootste nadeel van het te laat geboren zijn: als ik veertig jaar ouder was geweest, had ik Revolver als eerst gehoord.

Favorieten zijn (natuurlijk): "Eleanor Rigby", "Good Day Sunshine" (die stukjes piano zijn gran-di-oos!), "Got to Get You Into My Life" en "For No One". "Love You To" vind ik echt tegen het onaangename aan.

Al met al een prima plaat, genieten... Overigens wel een lekker gestoorde cover!

Schitterend album! Zie hier wel "vreemde" berichten langs komen. Weinig variatie? Nee, dat kun je moeilijk zeggen. Of dit de beste plaat is? Ik vind van niet, zeker niet. Maar zie wel in waarom mensen er zo over denken. Zelf blijf ik ook liever bij Abbey Road!

Favorietjes op deze plaat zijn toch wel "Lucy in the Sky with Diamonds", "She's Leaving Home" (mede door de strijkers) en "When I'm Sixty-four" (geweldig dat dixieland-smaakje!).

Verder wel genieten van alle verschillende invloeden die je op deze plaat tegen komt, zelfs de ska blijft niet uit (Good Morning, Good Morning).

Hoewel dit album gespeend is van prachtsongs, ben ik het toch met menigeen in dit topic eens: het had ook een enkele plaat mogen zijn met alleen de beste nummers.
Als ze dat gedaan hadden kreeg deze plaat misschien wel 4 of 5 sterren. Nu zijn er toch wat nummers die dit aantal wat omlaag trekken, daarom: 3...

Gave band, gave (goed geproduceerde) plaat.

Favoriet is "Hard to Handle", kan er niet wakker van liggen dat het een cover is van Otis Redding, van de uitvoering kun je alleen maar zeggen dat ze het uitstekend hebben gedaan.

Met plezier naar geluisterd!

Lekkere plaat, de opvolger ken ik niet. Maar met deze ben ik altijd wel content tijdens het luisteren.
Heel bijzonder geluid als je luistert naar hoe de instrumenten op elkaar zijn afgestemd en de manier waarop het geluid door komt.

Favorieten: "Next Girl".

Aparte sound, heeft iets ironisch. Voor deze plaat kende ik alleen "I Don't Like Mondays". Blijft dan wel de favoriet op deze plaat. Maar de rest valt absoluut niet tegen!

Leukste nummers vind ik "Diamond Smiles", "I Don't Like Mondays" en "Nice N Neat".

Lekkere muziek, fijne rustige funk... Vrolijke verzamelaar, ik ga hem vaker draaien!

Favorieten zijn "I'll Be Good To You", "Thunder Thumbs And Lightnin' Licks", "Get The Funk Out Ma Face", "Strawberry Letter 23", "Ride-O-Rocket" en "Funk It".

De opener "Break On Through" zorgt ervoor dat je blijft hangen!

"Light my fire" blijft toch wel een van mijn favorieten van deze plaat. Meer dan 50 keer gecoverd, maar niemand heeft dit nummer kunnen evenaren. Zelfs de versie van Stevie Wonder niet...
(overigens heeft ook rapper Necro zijn eigen versie op dit nummer gemaakt, maar dat zal ik niet noemen omdat velen van jullie me dan heiligschenner zullen vinden )

Zoals vaker genoemd zijn "Back Door Man" en "The End" ook schitterend. Al met al een juweeltje van een plaat: 4*

Over het gehele album is de vette flow van Gift of Gab te horen. Hij verloochent zijn roots (Blackalicious) absoluut niet! De beats vind ik niet tegen vallen, niet al te spectaculair maar oerdegelijk, swingend en creatief.

Favorieten:
"Rat Race", "Stardust" (zó gaaf gerapt!), "Evolution", "Ride On" en de bonus "Just Because".

Vind de onderwerpen van de meeste liedjes een beetje tenenkrommend. Het mag duidelijk zijn dat mijn hiphoptijd achter me ligt, en door albums als deze begrijp ik waarom.

Toch is het niet echt slecht, de beats zijn vaak sterk en ik moet zeggen dat er sprake is van goede gastartiesten.

Topalbum... Tekstueel en muzikaal strak en afwisselend, fijn om naar te luisteren! Persoonlijk mis ik de reggae-invloeden in de muziek op deze plaat, maar deze "serieuzere" klank mag er zeker ook zijn. Misschien verandert mijn mening na een aantal luisterbeurten, maar op dit moment kan ik meer genieten van de eerdere albums van deze band. Gelukkig heeft The Police de stijl van vorige albums niet helemaal losgelaten.

Favorieten:
"Spirits In The Material World",
"Every Little Thing She Does Is Magic", tovert na vele malen nog altijd een grijns op mijn gezicht.
"Too Much Information", fijne energie!
En tot slot "One World (Not Three)", waarin The Police hun onvervalste reggaesound weer laat horen.

Had even de neiging om "Demolition Man" bij mijn favorieten te scharen. Deze stond erg positief in mijn geheugen, maar bij nader inzien vind ik hem monotoon en langdradig.

Zoals de achterkant van de platenhoes vermeldt waren de opnametechnieken in de tijd van The Ramblers nog niet echt om over naar huis te schrijven. Daarbij de originele opnames verdwenen, waardoor deze plaat gerealiseerd moest worden door oorspronkelijke opnamen te dubben.

IJzersterke muzikanten, grappige teksten ("Paps moet leren swingen"), en een behoorlijk aantal klassiekers ("Suzanna, Joupi Joup la-la" en "Zip-a-dee-do-dah") maken dit tot een topverzamelaar van the Ramblers.

Een leuke plaat om op de achtergrond af te spelen, als je er intensief naar luistert verveelt het vrij snel. Over het algemeen vergt het luisteren naar instrumentale muziek al meer van mijn uithoudingsvermogen, maar bij deze plaat ervaar ik dat meer dan gewoonlijk. Misschien omdat de muziek over het algemeen niet gecomponeerd is om instrumentaal uit te voeren. Ze hebben naar mijn idee ook niet echt hun best gedaan om dit te verbloemen. Verder vind ik dat de meeste nummers nogal lafjes eindigen met fade out, dat hadden ze in veel gevallen creatiever aan kunnen pakken.

Op deze plaat heb ik het meest genoten van:
"Classical Gas", een van de weinige nummers op deze plaat die zich daadwerkelijk leent voor een instrumentale uitvoering.
"Theme From The Deer Hunter", zonder twijfel de mooiste track op deze plaat.
"Bright Eyes", maar dat ligt meer aan de prachtige melodie, en niet aan de uitvoering van deze heren.
"Baker Street" is een goede afsluiter van deze plaat, al vind ik het eigenlijk niet kunnen, dit juweeltje zonder saxofoon coveren...

Conclusie: leuke plaat, mits niet al te aandachtig beluisterd.

Dit album is toch wel één van de beste van meneer Marley. Van begin tot eind gevuld met favorieten! Denk toch dat ik, als ik moet kiezen, "Concrete Jungle" het mooist vind.

Vroeger al grijs gedraaid, maar ik krijg er nog geen genoeg van... Toppertje!

Ik had hier meer van verwacht. Mijn tenen gingen al spontaan krom staan toen ik Shaggy zijn eigen naam hoorde brallen op de derde seconde van dit album. Ik moest het toch een kans geven, maar bij het afspelen van de eerste tracks wist ik stiekem al wel genoeg: een (in mijn optiek té) elektronische en gelikte sound voor wat ik in reggae waardeer.

Vergane glorie. Helaas.

Zat me steeds af te vragen waar het thema in "Ba-Lue Bolivar Ba-Lues-Are" me aan deed denken. Na een tijdje tobben ben ik eruit: George Bruns & Mel Levens - 101 Dalmatians (1998). Daar wordt de slechterik uit de film, Cruella De Vil, bezongen. De schrijver van dat lied heeft zich gebaseerd op "Ba-Lue Bolivar Ba-Lues-Are"

Verder ben ik vooral gek op "Brilliant Corners", fraai stukje muziek dit.

Nostalgie. Mijn ouders draaiden deze altijd in de auto. Op cassette, uiteraard. Dit zong je als kind mee zonder enig idee te hebben waar het nou eigenlijk echt over ging. Stuk voor stuk grappige luisterliedjes met originele opzet, koddige rijm en meestal een grappige clou. Ik luister het graag terug nu ik - ruim 25 jaar na mijn autorit-herinneringen - thuis de lp in de kast heb staan.

- "De Balalaika" is een sterk lied over met als thema "smaken verschillen". Na iedere aanpassing in het concept van de "balalaikaïst" kom je meer tot het besef dat zijn publiek niet tevreden is te stellen.
- "Dat Is Alles Wat De Mensheid Achterliet" is een lied dat maar weer aantoont dat angst voor de teloorgang van de aarde van alle tijden is. Dertig jaar geleden zong Tol Hansse al over global warming.
- "Ik Zag Leentje", een aandoenlijk verhaal over hoe de zanger (of misschien meer: verteller) een vrouw ontmoet waarmee hij de liefde bedrijft. Het verhaal eindigt met een kille afwijzing met de woorden: "Vier keer is genoeg".
- Gelukkig kunnen we dit stukje liefdesverdriet al snel opzij zetten met het suggestieve lied over "Isabel", een snackbarhoudster met "mooie frieten".
- "Alles M'n Neus Uit Blues" is een originele jeremiade waarin Tol Hansse op zijn eigen identieke manier schetst wat zijn leven zo miserabel maakt.
- "Nou Moe!", opnieuw een (geflopt) liefdesverhaal. Tol Hansse wordt op slag verliefd op een dame in de tram, en door zijn verwarring loopt alles in het honderd.
- "Salam Aleikum", een flauwekulletje over een radja die een beatband bij de thee heeft geboekt. Dit vind ik wel het minste nummer van de plaat, maar toch zit er wel een pareltje van een zin in: "De drummer die sloeg, zoals Ringo 't dee, Z'n Turkse trommel in de puree"
- "Nergens Kan Je Hier Nog Wonen" beschrijft de woningnood, en de strijd van een pasgetrouwd stel om onderdak te vinden. Een ietwat droevig klinkend lied met opnieuw geen beste afloop.
- "Allemaal een Rondje" het lied over een gemoedelijk dorpscafé, waar de bezoekers vrijwel elke gelegenheid aangrijpen om een rondje te geven.
- "Zet 'm Op" is een lied dat niet zozeer ergens over gaat, maar als kern het aanmoedigende "Zet 'm Op!" heeft. Erg origineel en in elk couplet een sterke vondst.
- "O Wat Nou Weer" is een lied met hetzelfde idee als het vorige, alleen is het refrein dit keer wat minder positief.
- Met "Hong Kong" sluiten we de plaat af. Tol Hansse geeft je hier alle tips die je nodig hebt voor een geslaagde vakantie in Hong Kong.

Slotsom: een leuk en grappig album, met voor mij toegevoegde waarde door het jeugdsentiment. Zeker geen muzikaal hoogstandje maar 34 minuten onderbroekenlol. Ik hou ervan.

Vroeger vaak gehoord, mijn ouders draaiden hem regelmatig. De platenhoes vond ik altijd wel shocking, als kleine jongen zijnde! Humoristische liedjes die in combinatie met het 'droge' stemgeluid van Tol Hansse op de lachspieren werkt.

Deze debuutplaat is mijn favoriet van Tol Hansse, zal ook met sentiment te maken hebben. Favorieten zijn "Familieproblemen", "Keer Terug Marie", "Pakke, Pakke Zal Ik Haar", "Even Fijn Bezig Zijn", "Mijn Mina Heeft Een Snor" en "Poor John".

"Big City" en "Achter de Rhododendron" (waar komt die 'h' vandaan?!) komen me de neus uit. Te vaak gehoord, veel te vaak.

Wat een geweldige plaat. Vooral als je je bedenkt dat dit hun debuutalbum is. Muzikaal ontzettend sterk, tekstueel schort er ook niet veel aan. Kicken...

Bij "Child's Anthem" lopen me altijd de rillingen over de rug, ik weet niet waarom. Zit echt een lading power in, als ik dit album heb af geluisterd, draai ik het eerste nummer altijd nog een keertje lekker hard.

"I'll Supply the Love", met vlagen een beetje te 'happy' voor mij, maar kan het zeker waarderen.

"Georgy Porgy", beetje zoet, maar wel lekker. Neigt zelfs een beetje naar de R&B, geeft niets.

"You Are the Flower", lekker wat variatie in de muziek, de dwarsfluit, de strijkers... Een heerlijke melange.

"Rockmaker", een nummer met een wat hoger boybandgehalte, maar wat kan mij het schelen.

"Hold the Line", één van mijn favorieten van deze band.
De drummer, Jeff Porcaro, zei er het volgende over:


"Angela", mooi opgebouwd nummer... Het zoete en zwoele begin (of: de eerste helft) doet niet vermoeden dat er nog een heftiger stuk wacht. Gaaf gedaan...