"Weet Je Wie We Zagen" heeft bijna hetzelfde intro als "Visite", grappig. Dat gaat voor mij nog wel een stukje verder dan de sfeer van dit lied die zo af en toe langs komt dwalen. Verder is dit best een leuk album van Kuhr. Ik kan haar stem niet op alle albums even goed verdragen, maar dit album doet het goed bij me. Het Griekse sausje over de muziek kan ik (in dit geval) ook waarderen.

Afschuwelijke cover. Dit past voor geen meter bij Liesbeth List. Gelukkig is de inhoud van deze cd minder afschuwelijk. Haar stem weet zielen te raken op nummers als "Heb het Leven Lief" en "Laat het Los". Ben wel gecharmeerd van de powerballad "Even Eeuwig". "Een Kind van Overzee" betreft een mooi duet met een niet genoemde operazangeres. Iemand enig idee?

Groot minpunt: die idioot van een Syb van der Ploeg die het onsterfelijke "Pastorale" maakt tot een grote aanfluiting.

Een album met eigenlijk alleen maar covers (op "Vanavond" en "Retour" na, geloof ik). Ik vind het wel vermakelijk eigenlijk. Dan heb ik het niet over "List-waardig of -onwaardig". Vind het gewoon leuk om de Nederlandse vertolking van grote hits voorbij te horen komen. Covers zingen is trouwens erg "List-waardig", gezien meer dan 100 nummers uit haar repertoire covers zijn. En zó slecht is het nu ook weer niet. "Vertrouwd Gevoel" en "Ik Leef" zijn favoriet.

Een ongeslepen, harde eerste plaat van Limp Bizkit. Als jonge jongen wilde ik niets van dit genre weten, maar de benadering van Fred Durst maakte dit genre toch toegankelijk. Goeie strot, voor zowel de raps als het hardere werk.

"Counterfeit", een sterk nummer om mee te beginnen. Hoop gekrijs (waar ik normaal gesproken niet weg van ben), maar het draagt zeker bij aan de stemming. Tip: luister de remix van DJ Lethal uit 2001.

"Stuck", een haast psychedelisch begin, waarna al snel het rauwe randje uit het vorige nummer weer naar voren komt. Stampwerk. Daar houden we van! Dit nummer is beïnvloed door 7 andere nummers, leuk weetje. zie: WhoSampled

"Nobody Loves Me" is me wat te chaotisch, ben echter wel fan van de baslijn in de tussenstukjes.

"Sour", de turntables komen meer naar boven wat ik een positief punt vind.

"Stalemate", sterk in zijn genre maar net als "Nobody Loves Me": teveel chaos om mij bij de les te houden...

"Clunk", rauw, hard... De bass, drums en zang zijn erg goed uitgevoerd, fijn nummer.

"Faith", zoals we allemaal weten een cover van George Michael. Goede uitvoering, origineel.

"Stink Finger", beetje onbestemd. De tekst kan ik ook niet thuisbrengen. Past natuurlijk wel uitstekend bij de rest van deze plaat.

"Indigo Flow" vond ik vroeger één van de beste nummers. Fijne raps van Fred Durst, net wat rustiger dan de rest. Beter te volgen!

"Leech" doet me op een bepaalde manier aan System of a Down denken. Zeker een aardig nummer, qua gitaarwerk wel een beetje eentonig.

"Everything", kan ik niets mee. Komt een beetje over als vulling van de rest van de plaat. Hier zette ik hem vroeger altijd uit.

Al met al toch een leuke plaat met goede herinneringen!

Dit is toch wel een guilty pleasure... Vereenvoudigde klassieke werken in een disco-jasje. Als je mij zou vertellen dat je dat ging uitvoeren, zou ik je een klap geven. Toch weet deze plaat een grijns op mijn gezicht te toveren. Uitschieters vind ik toch wel Tchaikovsky en Mozart.