Leuk album hoor, met name door de strakke opener. Was ook blij verrast door de goed uitgevoerde cover "Als Ik Jou Niet Krijg" ("If I Can't Get You", Yvonne Elliman). Bij "Alle Meisjes Willen..." verschijnt Dennie Christian ten tonele. Daar zou ik normaal niet vrolijk van worden, maar dit is wel een geslaagde samenwerking. In "Uit en Voorbij" en "Geen Wereld Zonder Jou" benadert de Munk de sound van André Hazes, in elk geval muzikaal.

De laatste drie nummers zijn wel echt een domper op deze plaat. Die hadden ze echt weg mogen laten.

Lekkere soundtrack. Moet met schaamte bekennen dat ik de film nooit gezien heb, maar de soundtrack wel vaak heb geluisterd. Vind Candy Dulfer vaak een beetje het rauwe randje missen in haar geluid, dat vind ik van de rest van de muziek op deze plaat overigens ook. Toch blijft het een top-saxofonist, en blijft deze plaat garant staan voor drie kwartier luisterplezier...

Favorieten zijn "Lily of the Valley" en "Here Comes the Rain Again".

Klezmer. Wauw. Heb het altijd een bijzonder muziekgenre gevonden, maar wilde er pas meer van weten toen ik op het Klokhuis deze band voorbij zag komen. Muziek waar je vrolijk van wordt!

Een album vol humor en sfeervolle, goed uitgevoerde muziek! Kunstige cover ook.

Ik ben altijd wel gecharmeerd van de stem van Huub van der Lubbe. Breekbaar, en toch staat zijn stem als een huis. Dit, samen met de uitstekende muziek, inclusief blazersensemble en hier en daar een lekkere gitaarsolo. Het is bijna lastig om nog te concentreren op de tekst, maar ook daarmee is het dik in orde. Woordspelingen, woordgrappen, poëzie. Het woordgebruik van van der Lubbe zorgt ervoor dat het Nederlands zich prima leent voor de blues.
"Schaf De Zon Af" en "Schedel en Knekels" zijn mijn favorieten!

Schitterend album van de Dijk. Kan het gehele album waarderen, al vind ik de spreiding niet erg prettig. Als ik dit album afspeel zijn de eerste drie tracks favoriet, daarna wordt het toch echt minder. Niet slecht, maar minder ten opzichte van de eerste tracks. Ach, je moet toch iets te klagen hebben...

Deze nog maar eens opgezet na het kijken van een studiosessie op NPO2 Extra met Def P en Das de Rijmmaniak. De laatste is een van de rappers van de Gekste N.U.A. Ik vond dit vroeger echt vet, maar hoe vervelend ook, dit heeft de tand des tijds niet kunnen doorstaan. *** voor het sentiment

Geweldige cover, om mee te beginnen. Vind het artwork wat buiten de boot vallen als je de rest van het oeuvre van De La Soul bekijkt, maar vernieuwend is het zeker. De intro neemt naar mijn smaak een beetje teveel tijd in beslag, maar rond de eerste minuut van "Royalty Capes" kunnen we beginnen. Dat gebeurt op dit album vaker, dat de raps naar mijn idee te lang op zich laten wachten. Deze track heeft wel meteen een beat die mijn waardering kan wegdragen, vooral die bombastische trompetten vind ik geweldig. "Pain" met Snoop Dogg behoort tot de betere tracks, met een sample van Parliament, die Snoop niet vreemd in de oren moet hebben geklonken. Verder: "Memory Of... (US)", met die heerlijk idyllische beat. "Lord Intended" heeft de rauwheid die tot zover op het album ontbrak. "Greyhounds" is een prima track om met gesloten ogen op weg te dobberen. Leuk detail vind ik de klikkende hakjes in de track "Sexy Bitch". "Drawn" komt ook weer te traag op gang (of eigenlijk: de track als geheel is te lang, gelet op wat erin zit), maar de contrabas maakt het goed. "Nosed Up" heeft een heerlijk vettige beat voor als je over een flinke sub beschikt. "Here In After" is geweldig opgebouwd en voor het eerst op deze plaat vind ik de aanloop van (wederom) bijna een minuut niet ergerlijk. "Exodus" is een prima einde van deze plaat, de muziek ebt langzaam weg...

Al met al een zeer fraaie plaat met relevante featurings, veel afwisseling, fijne raps en relaxte beats. Doordat het tempo eruit is door skits en te lange intro's toch een half puntje eraf.

Lekker plaatje hoor, vandaag weer uit de kast getrokken. Geen hoogwaardige poëzie of wat sommigen van hiphop verwachten, maar gewoon lekker weg te luisteren beats en genoeg te lachen...

Weer een plaat waarbij je je kunt afvragen of de makers pro-black of anti-wit zijn, maar toch steengoed... Tekstueel soms een beetje tenenkrommend maar de beats en productie waren hoorbaar in goede handen, 4*

edit: stond trouwens ook even te kijken van de Electric Light Orchestra-sample in 'Behind Enemy Lines'

Deze stond tot voorkort niet op Spotify, ik ben blij dat Def P de boel heeft bijgewerkt. Ik blijf graag luisteren naar deze pionier, al begrijp ik heus wel dat zijn rijmschema's en flow na al die jaren achterhaald zijn. Toch is dat ook een groot deel van de charme van deze rapper. Hij doet geen - of weinig - concessies aan hetgeen hij doet. Hoe vaak mensen hun kritiek ook uitspreken, het verandert niets. De stijl blijft rauw, weinig genuanceerd en eenvoudig, zowel muzikaal als tekstueel. Zo ook op dit album. Pompende beats, samples, cuts en scratches zijn er van oudsher ook bij gebleven: gelukkig!

Ongezouten teksten en beukende beats hoor je o.a. terug op "Lukraak", lekker dat hij dicht bij de Osdorp stijl (of laat ik zeggen: dicht bij zichzelf) blijft.
Op "Het Devies" wordt een oud pijnpunt nog eens aangehaald: de onderwaardering en zelfs ontkenning die door critici uit het publiek en ook door collega-rappers is (en wordt) uitgesproken. Ergens is het vervelend dat dit onderwerp telkens wordt besproken, maar blijkbaar is het nodig.
Maatschappijkritische teksten horen thuis in rap. Toch neemt Def P de laatste jaren wat vaker de rol van moraalridder op zich. Op dit album doet hij dat in het nummer "Het Leek Niks".
"Fulltime Psychonaut" is ook een beetje een vreemde eend in de bijt op dit album. Het roept bij mij hetzelfde gevoel op als "Yellow Submarine" bij de Beatles.
"Like Me Reet" is een harde track met kritiek op de muziekindustrie en "platenkopend vee". Vergelijkbaar met "De Jongens van de Industrie (2003)". Leuk voor de kenner is de sample van de Onderhonden.
"Diepzeeduiker" is een mooie persoonlijke track, waar veel mensen zich in zullen kunnen herkennen. Het is niet mijn bedoeling om telkens terug te koppelen naar oud werk van Def P, maar de vergelijking is er nu eenmaal. Deze track doet sterk denken aan "Mengelemoties (2005)", en dat is alleen maar positief.
"Damschreeuwer" is een interessante verhalende track waarin een vicieuze cirkel wordt verhaald, een vertelvorm die Def P vaker hanteert, en die hem ook goed past.
Als uitsmijter van de plaat luisteren we naar "Helemaal Los". Leuk gedaan, mooi nummer, maar het laat me als luisteraar een beetje onbestemd achter.

Def P zei ooit: "Ik ben geboren om te rappen tot ik lig in mijn kist" (Cryptokilostijl, 1999). Van mij mag hij dat waarmaken!

Superplaat, leuke en originele samples, hou ik van! Toch vind ik Def P beter in de OP.
Hier probeert hij wat literair over te komen naar mijn idee, terwijl het bij de OP ruwer, lomper en minder geslepen is... Kwestie van smaak, uiteraard...
4,5*, topper in zijn genre!

Te lange samples, van mindere kwaliteit dan op andere Def P/OP-albums. Ook de beats zijn houterig en naar mijn idee van mindere kwaliteit. Dit album vind ik geen succes in vergelijking met de andere albums. Omdat Def P hier veelzijdigheid laat zien, en omdat het album al met al best aardig in elkaar zit, 2,5*

Gezellig plaatje. Niet wat je wil horen als je Def P-cd's koopt vanwege het rauwe karakter. Toch kan ik dit wel weer waarderen. Erg originele teksten, vooral 'Rondspoken' vind ik erg grappig, leuk verzonnen en met een gezonde dosis humor.
*3

Een beetje huismoederhiphop, maar dat maakt het niet meteen slecht. Het is wel wat minder mijn smaak, vooral in vergelijking met zijn andere albums. Wat betreft het kleine aantal stemmen: ik denk dat dit album op MuMe een beetje tussen de wal en het schip valt. Het is geen rap meer, maar ook geen chanson.

Ik weet nog dat ik erg enthousiast was bij het voor het eerst horen van dit album. Scoort bij mij al hoog in verband met de Toon Hermans-samples. Leuk dat Stef Bos te horen is in "Wat Ik Heb". Verder zijn "Dubbeldik" en "Oktober '04" voor mij de toppers.
Wat ik niet wist is dat Eefje de Visser zingt op "De Dag Dat Ik BN'er Werd".

Wauw, door Flairck knapt "Hé Komaan" echt op, schitterend! Verder een vrolijke, mooie plaat die lekker weg luistert. Van mij had Flairck wel op meer nummers mee mogen doen, maar ook zonder Flairck is de muziek dik in orde. "Hé Kom Aan" en "Nog Altijd" zijn mijn favorieten.

Fijne plaat, vaak geluisterd in het verleden. Luister door de jaren heen steeds minder rapmuziek vanwege de vaak banale teksten. Ik luister nog wel eens, maar zonder het werkelijk serieus te nemen, met de nodige ironie dus.

Dat mag ook, vooral als je luistert naar het eerste nummer "Sweet Black Pussy". Geweldige beat, matige tekst.
Dit album is wel gespeend van degelijke beats, rustige nummers waar je lekker op onderuit zakt, zoals "Tonite", "Deep", "Tha Bombudd" (zou ik haast weer van gaan blowen ), "Quik's Groove" en "I Got That Feeling".
Deze ietwat trage nummers worden kundig afgewisseld met vlottere, 'agressiever' gerapte tracks als "Quik is the Name" en "Tear it Off".

Mijn favoriet op deze plaat is overduidelijk "8 Ball", het beginstukje is door Osdorp Posse gesampled in het nummer "Bier". Lachen.

Al met al toch nog wel 3 sterren waard.

Hard en duister album, dat ik in die tijd met veel plezier heb geluisterd. Ik denk dat ik bij mijn voorgangers aansluit door te zeggen dat dit het beste album van DMX is. Veel tracks van dit album luister ik al zo'n 20 jaar regelmatig, en dat gebeurt niet snel. "One More Road To Cross", "The Professional", "Here We Go Again". "Party Up (Up In Here)" is door mij denk ik wel het vaakst beluisterd van dit album, het was dan ook echt een hit. "What These Bitches Want" behoort tot dezelfde categorie, evenals "What's My Name", waarvan de beat is gemaakt op een sample van Richard Addinsell. Moet zeggen dat ik dol ben op beats met samples uit klassieke muziek. "Don't You Ever" heb ik ook grijs gedraaid. "Comin' For Ya" heb ik ook altijd een harde track gevonden, al heb ik de intro die ervoor zit nooit kunnen plaatsen. In "Prayer III" spreekt DMX een gebed uit, net als op vorige albums. Dit heb ik altijd merkwaardig gevonden, vooral door de boodschap van de tracks er omheen. Ik kan het absoluut waarderen, maar vind het in de context van zijn muziek altijd een beetje vreemd overkomen. Aan de andere kant: hij doet niet stiekem over wat hem bezig houdt. Het gebed vloeit over naar het nummer "Angel", waarin hij in zijn gebed wordt bijgestaan door een engel. Het album wordt afgesloten met "Good Girls, Bad Guys" - de beat is opgebouwd uit samples uit "Call Me" van Skyy. Een vreemde afsluiter na het voorafgaande, als de volgorde anders was geweest, zou het verhaal in mijn optiek mooier zijn. Al met al een album vol klassiekers.

Legendarische plaat. Ben hem wat vaker gaan luisteren sinds ik de lp heb aangeschaft. Het verschil tussen de lp en digitale remasters is enorm, gezien er twee mixes in omloop zijn sinds de intrede van de CD. Nu ik dit schrijf beluister ik hem op Spotify, omdat het op dit platform eenvoudiger is om nummers weg te laten. Ik begrijp dat het weglaten van nummers is als vloeken in de kerk, en dat is precies mijn punt. Het uitbundig vloeken op "Heroïne" blijft me tegen de borst stuiten. Uiteraard heb ik alle begrip voor de narigheid die bezongen wordt. Als iemand zijn leven vergooit met een verslaving als deze, lijkt het zo toepasselijk om van je af te vloeken. De kracht van muziek en poëzie vind ik echter juist het kunnen vermijden van zulke "instinctieve" reacties. Als er incidenteel gevloekt wordt, is daar nog overheen te luisteren, maar dit nummer bezorgt kromme tenen. In mijn optiek het enige echte minpunt van de plaat.
Favorieten zijn "Nachtzuster", "1 Nacht Alleen", "Pa", en "Alles Gaat Voorbij".