Tergende stem, die Eddy. Nou had hij die stem altijd al, maar op deze muziek is het niet meer om aan te horen. Grote mislukking deze plaat, twee sterren voor de moeite.

Als kind werd ik al verwend met LP's van Ekseption, geweldig... Veelal klassieke muziek in een popjasje. Dat klinkt denigrerend, maar is natuurlijk niet zo bedoeld! Klassieke muziek is voor de vele mensen die "er niets mee kunnen" toegankelijk gemaakt, en hoe!

Ekseption houdt zich vooral bezig met covers, maar eigenlijk mag het niet zo heten! De manier waarop zij zich liedjes en melodieën eigen maken is ongekend.
Zo zijn er bijvoorbeeld Beethoven ("The 5th"), Jethro Tull ("Dharma for One"), Khachaturian ("Sabre Dance"), Bach ("Air", één van mijn favorieten: geweldig hoe dat van statig naar vol swing gaat!).

"Little X Plus" is op deze plaat het enige nummer dat ze volledig zelf hebben geschreven. Geeft niets, want er is geen uitvoering waarin ze afbreuk doen aan het origineel. Niets dan lof!

NB: in de nummers "Air" en "Rhapsody" is heel duidelijk een klarinet te horen. Er is alleen nergens te vinden wie deze bespeelt. Als iemand daar duidelijk over heeft hou ik me aanbevolen...

Inderdaad, en daar moet ik als klein jochie voor het eerst iets van Ekseption gehoord hebben. Toen ik dit nummer ook tegen kwam op een oude plaat van mijn ouders, was ik verkocht. Dit nummer is dan ook zonder meer mijn favoriet op deze plaat. Dat dit hun laatste plaat zal zijn zonder zanger is wat mij betreft niet erg, al geniet ik echt wel van de vocalen op deze plaat. De muziek heeft het alleen niet nodig. Zanger Michel van Dijk had de band vóór de maak van dit album verlaten, hij was ontevreden over de nadruk op instrumentale muziek. Ik ben blij dat deze nadruk op instrumentale muziek alleen maar is toegenomen.
Ik vind dat deze plaat geen rock genoemd moet worden. Jazz, jazzrock of fusion was beter geweest.
Dat is wat de kracht is van deze plaat, en de kracht van Ekseption in het algemeen: een virtuoze vermenging van klassieke muziek, jazz- en rockmuziek met een sausje van funk. Een genot om naar te luisteren wanneer je van alle componenten houdt.

Ik was bij de release van dit album, in de Melkweg, Amsterdam. Eén groot feest, legendarische avond. René van Meurs hoste de avond, wat op zichzelf al leuk was. In alle eerlijkheid was ik er niet voor de release van "Schatgraven", maar voor het voorprogramma: Def P, Surya en Robian. Drie van mijn favoriete rappers samen. Samen in het voorprogramma van Engel: de rapper die ik, als je erom zou vragen, "wel aardig" zou noemen. Na het voorprogramma ging ik met een vriend van me naar de rookruimte, even stoom afblazen. Even bijkomen voordat we naar de release zouden gaan. Toen kwam ik tot mijn verbazing mijn broer tegen, die naar Amsterdam was afgereisd voor iets anders: Necro zou optreden in de grote zaal, tijdens het optreden van Engel.

Lang verhaal kort: ik was bij de release, maar heb Engel niet gezien. Ik heb er geen spijt van. Niet omdat ik het album niet gaaf vind, want dat vind ik (ondanks het hoge gehalte popmuziek) wél. Schitterende productie met veel afwisseling. Heerlijk om naar te luisteren, zolang je niet hoopt op "echte" hiphop, want dan kom je wel van een koude kermis thuis. Dat is dan ook de reden dat je me niet moet laten kiezen tussen Engel en Necro.

Favorieten op dit album zijn "Moordkuil" en "Breek".

Dit is nou typisch een plaatje waar ik niets mee kan. Misschien later opnieuw beluisteren, het komt totaal niet binnen.

Favoriet is "Baby's On Fire".

Virtuoze gitarist, geweldige plaat. Jeugdsentiment, ben echt opgegroeid met deze plaat... Denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik hem honderden keren heb gehoord! Maar hij verveelt (nog lang) niet!

Vooral "Before You Accuse Me", "Tears in Heaven" en "Layla"... Kicken!

Weet niet of je de vergelijking tussen Ekseption en Eugen Cicero kunt maken, ik vind het appels en peren vergelijken. Ook voor mij zou de keuze op Ekseption vallen, maar dat is dan ook een voltallige band van topmusici. Topmusici die samen in staat waren de muziekstukken daadwerkelijk te vernieuwen.

Eugen Cicero is een solopianist die wordt begeleid door twee (mijns inziens) matige muzikanten. Prima om naar te luisteren, word er wel vrolijk van! Toch word ik van bepaalde stukken een beetje zenuwachtig, maar dat is iets waar ik bij veel jazz tegenaan loop. Groot minpunt zijn de eerder genoemde belletjes. Ongelofelijk dat ervoor is gekozen om die op deze manier in te zetten, wat een verschrikking.

Overigens grappig dat de muziek door iemand hierboven als "kitscherig" benoemd werd, dat komt helemaal overeen met wat de cover uitstraalt...

Al met al niet een plaat die ik vaak ga draaien, verwacht ik... Niet omdat het een slechte plaat is, maar gewoon omdat het niet het beste voorbeeld is van klassieke muziek in een jazz-jasje.