Vind dit een schitterende plaat, wederom één van Queens beste platen (maar laten we wel wezen, zijn er slechte?). Zoals we gewend zijn veel afwisseling. Toch heb ik op deze plaat meer minpuntjes dan op de voorganger, "Queen II".

"Death on Two Legs (Dedicated to...)", snoeihard gitaarwerk van Brian May, redelijk rauwe tekst ook. Freddy Mercury schijnt dit liedje geschreven te hebben naar aanleiding van het slechte (oneerlijke) management van hun voortijdige manager ('72 - '75). Het schijnt zelfs Mercury's bedoeling geweest te zijn om Brian May het nummer te laten zingen. Heeft 'ie niet gedaan omdat hij zich niet prettig voelde bij het zingen van dergelijke teksten. Ik moet zeggen dat ik erg blij ben dat Freddy Mercury het gewoon lekker zelf heeft gezongen. Heerlijk hoe hij zijn woorden bijna uit spuugt.

"Lazing on a Sunday Afternoon", heerlijk nummer! Dat 'blikkerige, radio-achtige' stemgeluid van Freddy Mercury is ontstaan door de zang middels een koptelefoon af te spelen in een tinnen emmer. Als dat niet creatief is, weet ik het ook niet meer. De gitaarsolo van Brian May doet iedere volwassen man huppelend door de straten gaan. Mij wel, althans.

"I'm In Love With My Car", tja. Er gaat er wel eens één de mist in. Dit nummer doet me helemaal niets, en als hij langer had geduurd zou ik hem misschien wel skippen. Een typisch gevalletje van "daar moet je van houden".

"You're My Best Friend". Ik ben geen fan van liefdesliedjes, integendeel. Eigenlijk heb ik er best een hekel aan. Maar dit nummer vind ik fantastisch, petje af voor John Deacon, die dit nummer componeerde voor zijn vrouw. Trouwens de eerste single die hij componeerde. Meteen raak...

Het nummer "'39" ontleent zijn naam aan het feit dat dit het 39e liedje van Queen is. Leuke country-achtige (zelfs de contrabas ontbreekt niet!) deun, wat je niet zou verwachten van een liedje over ruimtevaart. Applausje voor het hoge stemmetje van Roger Taylor, trouwens!

"Sweet Lady" is ook weer een nummer waar ik niet veel mee kan. Driekwartsmaten horen niet echt thuis in de muziek van Queen, heb ik het idee. Bij de gitaarsolo's wordt weer een hoop goed gemaakt, maar toch...

"Seaside Rendezvous" is voor mij toch ook wel een toppertje. Wat ben ik daar vaak vrolijk van geworden! Vooral door de lachwekkende elementen: de kazoo, het korte fluiten en de komische sfeer op zichzelf. Prachtig...

"The Prophet's Song", indrukwekkend verhaal. Doet denken aan het Bijbelse verhaal over Noach en de ark. Brian May schreef dit liedje op basis van een droom die hij had over de zondvloed. Er komen een aantal elementen uit het Bijbelse verhaal naar voren, zoals "return like the white dove". Leuk om bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen te doen! Brian May bespeelt volgens het boekje bij dit album trouwens een "toy-koto". Dat heb ik even opgezocht, het is een Japans instrument, een soort liggende harp. Je moet er maar op komen... "The Prophet's Song" loopt prachtig over in "Love Of My Life". Geweldig knap hoe ze die overgangen in deze plaat hebben bewerkstelligd.

"Love Of My Life", geschreven voor Mary Austin, zijn vriendin destijds. De informatie mag dan van Wikipedia komen, maar ik begrijp niet waarom bepaalde mensen hier lacherig over doen. Freddy Mercury was een biseksueel met een kinderwens. Goed, dat terzijde. De harp die je hoort is ingespeeld door Brian May. Doet 'ie goed! Geweldig nummer!

"Good Company", heeft iets dixieland-achtigs. Leuk nummer! Geniaal hoe Brian May alle gitaar-partijen heeft ingespeeld... Ook de ukelele vind ik geinig eens gehoord te hebben op een Queen-album.

En dan één van de meest gedraaide nummers ooit... "Bohemian Rhapsody". Ik meen me te herinneren dat Freddy Mercury ooit een aantal ideeën op een hoop heeft gegooid en dit ervan heeft gemaakt. Of je het nu ziet als losse nummers of als één: het blijft stiekem toch echt wel goed...

Als afsluiter het Engelse volkslied, "God Save the Queen". Mooie uitvoering...

Prachtige plaat weer, heb weer uitgebreid genoten! Op twee kleine tegenvallers na blijft het een topplaat...

Heerlijke plaat, de afwisseling in de nummers vind ik juist zo zijn charme hebben. Dat is in mijn opinie altijd de kracht geweest achter het totale repetoire van Queen, het zorgt ervoor dat je de muziek je niet snel verveelt, en dat je niet in een bepaalde "mood" hoeft te zitten om hun muziek te draaien. Verder ben ik erg te spreken over de artwork van de platenhoes. Gave schilderingen, die zowel op de binnen als de buitenkant doorlopen van de voor- naar de achterkant. De boodschap van het artwork is me niet duidelijk, ik ga er dus maar van uit dat die er niet is. Herinner me wel een aflevering van Family Guy waarin Stewie nogal door deze cover beangstigd wordt...

Zoals ik in meer reacties lees ben ik nogal uitgekeken op de eerste twee nummers ("We Will Rock You" en "We Are The Champions") van de plaat. Simpelweg te vaak gehoord. Daar kan Queen zelf natuurlijk weinig aan doen, dat is de schuld van mijn ouders, reclamemakers en radio- en televisiemakers. De rest van de plaat bevat toch wel een aantal van mijn Queen-favorieten, zoals:
"All Dead, All Dead",
"Spread Your Wings",
"Fight From The Inside", ik herinner me dat ik in mijn hip-hopperiode vaak luisterde naar "Fight" van the Kleptones. Grenzend aan heiligschennis, maar toch gaaf!)
"Sleeping On The Sidewalk", gaaf nummer met een hoog bluesgehalte. Leuk weetje: de muziek van deze track is in één take opgenomen!
"Who Needs You", waar May weer laat horen dat hij een ontzettend veelzijdige gitarist is,
"It's Late", ijzersterk - zowel tekstueel als muzikaal,
en "My Melancholy Blues"

Conclusie: Eén van de toppertjes van Queen!

Queen is denk ik de enige band waarvan ik met overtuiging kan zeggen dat ik ALLES goed vind, en dan zeker niet op de laatste plaats hun eerste album!
Veel variatie, met een knaller als "Keep Yourself Alive" om te beginnen! "Great King Rat" vind ik ook gaaf! "My Fairy King" is niet zozeer slecht, maar heb ik altijd wat vreemd gevonden.
"Modern Times Rock 'n' Roll" ben ik ook niet weg van, maar dat heeft alles te maken met het feit dat ik nooit dol ben geweest op het stemgeluid van Roger Taylor.
"Jesus" deed destijds stof opwaaien omdat mensen het maar merkwaardig vonden dat Mercury een lied schreef over Jezus terwijl hij niet gelovig zou zijn. Hoe het ook zij, ik vind het een gaaf nummer!
"Mad the Swine" is ook kicken. Vooral omdat ik vroeger niet wist dat dit nummer bestond!

Superalbum. Al zó veel beter dan hun debuut! Vind het altijd erg belangrijk dat een plaat afwisseling heeft. Queen heeft een echt eigen stijl, maar elk nummer is weer totaal anders. Kunst!

Brian May opent de plaat ijzersterk instrumentaal met "Procession".

"Father to Son", wederom geschreven door Brian May. Sommige stukken zijn echt heavy, en is daarmee bij mij meteen geliefd. Die hadden ze wat mij betreft nooit uit de liveset hoeven halen...

"White Queen (As It Began)", óók geschreven door May, vind alleen het geluid van de sitar(?) niet zo fijn in het gehoor liggen in dit nummer.

"Some Day One Day", geschreven door Brian May, en ook gezongen. Hij laat hiermee zien dat zingen niet zijn grootste talent is. Ik ben meestal niet zo gecharmeerd van zijn stem.

"The Loser in the End", geschreven en ingezongen door Roger Taylor. Fijnere stem dan Brian May, dat wel. Maar nog steeds niet het strotje van Freddy Mercury. De rauwe gitaarsolo van Brian May krikt het nummer op...

Dan "Ogre Battle", een echt wel harde track die oorspronkelijk was bedoeld voor hun eerste album. Het nummer heeft naar mijn smaak een te lange intro, maar dat wordt zeker goed gemaakt met wat er op deze intro volgt! Geweldig hoe Brian May de zang begeleidt. Roger Taylor zingt hier de backing vocals, wat hem veel meer siert dan de lead. De vele geluidseffecten kunnen chaotisch overkomen en je storen. Maar het liedje moest nu eenmaal een gevecht tussen ogers beschrijven...

"The Fairy Feller's Master-Stroke" heeft een wat raar en onbestemd sfeertje. Maar ook hier spat de creativiteit van de mannen vanaf. De outro van dit nummer vormt de naadloze overgang naar het volgende nummer:

"Nevermore"... Geweldige melodie en zang van Freddy Mercury, naar mijn idee is dit liedje véél te kort, ik kan hier langer naar luisteren. Over dit nummer wordt beweerd dat het een voorloper zou zijn op "Love of my Life".

"The March of the Black Queen" bevat zoveel afwisseling dat je zou denken dat het net als
"Bohemian Rhapsody" een samenvoeging is van meerdere ideeën. Wederom weer heerlijke solo's van Brian May. Knap hoe er verschillende maatsoorten worden gebruikt ("Bohemian Rhapsody" en dit nummer zijn de enige nummers van Queen waarin dit gedaan wordt). Dit is echter wel de reden dat dit nummer nooit is opgenomen in een liveset. Als je denkt dat het nummer langzaam wegebt, word je in de laatste 30 seconden verrast met een outro die meteen de intro is voor het volgende nummer.

"Funny How Love Is", vrolijk en simpel aandoend liedje. Een enorm contrast met het voorgaande nummer.

"Seven Seas of Rhye", mooi nummer dat al een tijd op de plank lag, voor het op deze plaat uit werd gebracht. Leuk weetje is dat Queen later een sample uit dit nummer zal gebruiken in de Reprise van "It's a Beautiful Day" op "Made in Heaven".

Schitterende plaat. Vaak gehoord, ik verwacht niet dat het me ooit zal vervelen.

Allereerst: fantastische cover! Weet niet precies wat het nou voor moet stellen, maar hij trekt wel de aandacht.

Sheer Heartattack is een (bijna overdreven) afwisselende plaat waarin Queen alles uit de kast trekt, en dat is te horen! Freddy Mercury zei zelf over deze plaat dat ze uitbundig hebben geëxperimenteerd met alles wat er in de studio technisch mogelijk was in die tijd. Niet storend, maar wel hoorbaar.

"Brighton Rock", geweldige opener. Zit een hoop in, maar ik ben vooral elke keer weer onder de indruk van de solo van Brian May.

"Killer Queen" is door Mercury geschreven, de band heeft het nummer opgenomen terwijl May in het ziekenhuis lag. Ze hebben bij het opnemen ruimte vrij gehouden zodat May deze kon inspelen als hij er weer zou zijn. Leuk weetje. Het is dat ik het gelezen heb, zou ik niet aan het nummer gehoord hebben.

"Tenement Funster", geschreven door Roger Taylor. Aan nummers als deze hoor je toch het verschil in stijl tussen de bandleden. Aardig nummer, toch vind ik dat Brian May teveel op de achtergrond blijft/gehouden wordt. Dit nummer loopt naadloos over in "Flick of the Wrist".

"Flick of the Wrist", lekker nummer met een opzwepend karakter. Vooral de laatste anderhalve minuut is echt geweldig! Eerst het gitaargeweld van Brian May, vanaf dat moment wordt op geniale wijze toegewerkt naar "Lily of the Valley".

"Lily of the Valley" geeft de kans om even tot rust te komen na het stevigere werk van hiervoor en heeft hierdoor de functie van een intermezzo. Toch is dit nummer op zichzelf ook een schitterende creatie van Freddy Mercury. Kort, maar krachtig.

"Now I'm Here" heeft weer een bult variatie, maar is ook muzikaal meer 'gevuld' dan we gewend zijn. Het nummer zou hierdoor als rommelig gehoord kunnen worden, maar ik moet zeggen dat ik daar geen last van heb. Brian May speelt dit nummer later met Def Leppard in 1993.

"In the Lap of the Gods", een geniaal bedacht en geproduceerd nummer, met een onheilspellende sfeer in de eerste helft. Jammer dat ze de stem van Freddy Mercury hebben aangepast. Brian May komt weer met een apart geluid!

"Stone Cold Crazy" is een wild en gaaf uitgevoerd nummer. Helemaal buiten de stijl van Queen zoals ik ze ken, maar dat mag de pret niet drukken. Op de chaos na anderhalve minuut vind ik dit een van de toppertjes op deze plaat! Metallica heeft ook een versie van dit nummer (1998), maar die blijft wel erg kaal in vergelijking met het origineel, al is het alleen maar omdat je de typische backing vocals van Queen mist.

"Dear Friends", weer een kort en rustig nummer, op dezelfde manier geplaatst als "Lily of the Valley". Juist dat contrast tussen de andere nummers vind ik erg mooi!

"Misfire" is een typisch 'feelgood-nummer' van Deacon. Erg mooi maar in stijl wel erg verschillend van de rest. Verandering van spijs doet eten...

"Bring Back that Leroy Brown", hier neemt Queen de dixieland-bezetting weer aan: Brian May op de ukelele, volgens mij hoor ik rond 1:00 nog een contrabas opduiken. Geweldig... Moet zeggen dat dit nummer me als kind op de lachspieren werkte, en eigenlijk nog steeds wel.

"She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos)" is een nummer waar ik niet blij van word, althans, niet in de eerste minuut. Denk dat het al een heel verschil had gemaakt als Freddy Mercury dit had gezongen. Verder is de opbouw erg traag en eentonig (in vergelijking met de rest).

"In the Laps of the Gods... Revisited" vind ik stukken beter dan "In the Lap of the Gods" en daarmee en fijne en positieve afsluiter van de plaat. Sterke melodie, sterke zang (vooral in samenzang erg indrukwekkend).