Gave plaat! A Tribe Called Quest heeft altijd een stijl die kinderlijk eenvoudig lijkt, maar dat uiteraard niet is. Het gebruik van rusten in de tekst is ongebruikelijk hoewel het goed klinkt!

Allemaal fijne rustige nummers, er zijn er een paar die er voor mij toch wel uit springen:
"Footprints" (waarbij je een minuscule sample uit Stevie Wonder's "Sir Duke" hoort), "Bonita Applebum" en "Can I Kick It?" (waarvan de beat is gemaakt uit "Walk on the Wild Side" van Lou Reed).

Tip: de remixes zijn hetzelfde jaar op CD verschenen...

Leuke vernieuwende band, a-ha. Blij dat ik deze verzamelaar geluisterd heb, al denk ik niet dat ik hem snel nog eens op zal zetten. Ben niet helemaal weg van de (naar mijn mening) iets te gelikte sound.

Favorieten: "The Swing of Things", "Crying in the Rain" (al vind ik het origineel van the Everly Brothers beter) en "Take On Me", omdat ik daar toch altijd wel weer bij moet glimlachen, met name omdat ik de clip-remake van Family Guy steengoed vind...

Leuke verzamelaar. Beetje rare foto op de achterkant, maar dat mag de pret niet drukken.

Favorieten op deze plaat zijn:
"Eagle",
"The Winner Takes It All" (daarover gesproken, beluister ook eens de vertolking van The Shadows!),
"The Day Before You Came" (werd door André Hazes gestolen in "Met Kerst Ben Ik Alleen"),
en "Thank You For The Music" natuurlijk, de perfecte afsluiter..

Leuk plaatje voor tussendoor!

Ik ben zéker geen ABBA-fan, maar mag er zo nu en dan graag naar luisteren. Dan zou ik inderdaad genoegen kunnen nemen met een compilatie-CD. Toch vind ik het altijd interessant om een regulier album te beluisteren waardoor de nummers in de bedoelde context naar voren komen.

"Waterloo" is een heuse klassieker, hoewel je hem vaak voorbij hoort komen gaat hij gelukkig niet snel op je zenuwen werken. Tenzij je natuurlijk deze versie beluistert: Erwina - Hondenpoep

Sommige nummers (bijvoorbeeld "Hasta Mañana") zijn - zoals eerder genoemd - behóórlijk BZN-achtig. Weet niet of ik dat nou als positief moet benoemen. Mijn smaak is het in elk geval niet.

Muzikaal gezien vind ik "My Mama Said" goed aan te horen! Ook "Watch Out" (eindelijk iets steviger), mag er zijn. En wel hierom: 3*

Hij zingt een beetje overdreven. Beetje verwijfd ook! Dit album telt inderdaad een aantal aardige nummers, maar mijn smaak is het niet. Eigenlijk 0,0 variatie als het gaat om de teksten. 1,5.

Fijne beats, raps zijn zoals hierboven gesteld inderdaad minder. Tekstueel niet zo goed maar wel lekker absurdistisch, en daar moet je van houden! Het absurdisme hoor je ook terug in bepaalde beats en natuurlijk in de samples. Het verhalende in teksten staat me ook altijd wel aan.

"Algemeen Beskaafd Nederlands", vette track met Def P. Vond ik vroeger echt ge-wel-dig!
"Nadezak", sample van Trudy Libosan. Die las vroeger sprookjes voor met Frans van Dusschoten. Het nummer zelf vind ik niet echt wat.
"Politie Polutie", bizarre beat!
"Feestneus", de beat klinkt echt goed, aanstekelijk nummer. Prima naar te luisteren dus!
"Ik ben wie ik ben", ook geinig
"Barbiesnollen", geweldig, hier kan ik nog steeds dubbel om liggen! Vooral het feit dat ze er een stukje dialoog in verwerkt hebben. Humor!
"Macho's" - "Het maakt niet uit hoe stoer je bent, ik sjot in je ballen en maak je impotent"
Zoals de Belgen zeggen: "Moet ik er een tekeningske bij maken?"

Slotsom: luister dit niet omdat je op zoek bent naar kwaliteit en poëzie, maar gewoon als je graag lacht om rare teksten en absurditeiten.

Albumhoes klopt niet, geloof ik. Mijne is mooier Hoe het ook zij: kicken album. Verzameld of niet, ik vind lang niet slecht om te beluisteren.

Oersterk gitaarwerk gecombineerd met de rauwe en scherpe stem van Bon Scott, fijn geheel...
Favorieten zijn "Rock 'n' Roll Singer" (heerlijke solo zit erin), "The Jack", "T.N.T." (gewoon omdat het nooit verveelt) en "High Voltage" (idem!).

Nice!

Heftig hoor... Ben geen metalhead maar kan deze plaat erg waarderen! Vooral omdat het erg melodieus in elkaar steekt en daarmee geen simpel stampwerk is. Ben geen groot fan van de manier van zingen, maar daar was ik sneller dan verwacht aan gewend. Het snoeiharde gitaarwerk torent boven alles uit.

Favorieten zijn "Fast as a Shark" en "Ahead of the Pack".

Heb erg genoten van deze plaat! En dan te bedenken dat ik tot voor kort nooit van Accept had gehoord...

Steengoede teksten, de nummers bestaan voornamelijk uit echte meezingers, maar dat geeft niets. Muzikaal vind ik er wel eens iets aan ontbreken, maar tekstueel is het onwijs sterk!

"Als het vuur gedoofd is", "Lopen tot de zon komt", "Dag Esmee", "Niemand Sterft", "Het Geeft Niet", "Mooi Liedje" en "De Stad Amsterdam" (van wie het origineel natuurlijk van Jacques Brel is).

Dat zijn er heel wat, bedenk ik me nu. Daarom gewoon 3,5 sterren voor deze plaat!

Acker Bilk. Zonder twijfel één van de beste klarinettisten die ik ken. Hij kiest er in zijn oeuvre voor voornamelijk de wat gemakkelijkere muziek te spelen, wat hem toegankelijk maakt voor een breder publiek. Toch is deze man ook een onvervalste dixielandmuzikant. Ik ben groot fan van de platen waarop hij zich van die kant laat zien, maar deze plaat is zeker niet mis.

Favorieten zijn "Moonlight Tango", "I'll Be Seeing You" en "Never Love A Stranger".

Fijn plaatje, maar mij toch wat te tam. In veel van het latere werk van Acker Bilk zit gelukkig meer pit!

Fijn om naar te luisteren! Vanwege de immense populariteit heb ik lang gewacht deze zangeres te beluisteren (weet ook niet wat dat is, populariteit bij de massa is voor mij vaak een afknapper, daar 'de massa' over het algemeen niet zo'n goede smaak heeft). Adele is een schoolvoorbeeld van een artiest die er gekomen is zonder haar tieten te laten zien. Dat kan dus gewoon.

Goed! De hele plaat heeft een kalme sfeer over zich. Adele's stem heeft een scherp randje maar dat komt het geluid erg ten goede!

"Daydreamer" kende ik natuurlijk al, daar zijn we de laatste jaren min of meer mee dood gegooid. De andere nummers vond ik verrassend, met veel afwisseling.
"Cold Shoulder", "Melt My Heart to Stone", verschrikkelijk mooi gezongen! "Make You Feel My Love" is dan wel een Dylan-cover, maar dat geeft niets. Wát een uitvoering! Ach, eigenlijk is het niveau van de muziek over de hele CD wel redelijk gelijk.

Een verdiende 3,5*!

"Elke dag kan de laatste zijn, dus ik breng m'n centen liever naar de kastelein
Elke dag kan de laatste zijn, dus de kater geef ik later door aan magere Hein"

Geniaal. Leuk mens, die Adèle!

Verder heb je natuurlijk het (over)bekende "Hallelujah, Kameraden", "Wat heb je gedaan Daan", "Het zal je kind maar wezen (met Leen Jongewaard en Piet Römer)" en "Zallemenut (nog 'n keertje overdoen)".

Niet een plaatje om dagelijks te draaien, maar ontzettend leuk en grappig!

Kinderachtig? Inderdaad. Maar wél leuk (lees: grappig/geinig). Tekstueel niet al te sterk, maar dat kun je van de rappers op deze plaat misschien ook niet verwachten. De productie is wel sterk, evenals de beats, zoals "Intro", "Wie Ben Ik?", "De Familie", "Bla Die Bla", "S.N.O.L.", "Raptegoed", "Wat Het Is" en "Opzouten!".

Leuk weetje dat de albumhoes is gebaseerd op een Ritalin-verpakking! Leuke vondst.

De interludes zijn echt storend en overbodig. Die skip ik sinds ik deze plaat voor de eerste keer gehoord had. Minpuntje dus!

Mijn favoriet is "S.N.O.L.", hierin bewijzen de rappers te beschikken over een gezonde dosis humor... Ik zeg: 3*

Sommige bands moet je niet met anderen willen vergelijken. Aerosmith is er één van.
Vet gitaarwerk over de hele plaat, hou ik van... Het artwork op de hoes is absurd maar spreekt me op de een of andere manier echt aan...

"Adams Apple", "Walk This Way", "Sweet Emotion", was wel aangenaam verrast door de solo aan het eind van "No More No More", kicken! "You See Me Crying" is een fijne ballad om mee af te sluiten.

3*

Grappig, ook wel relevant in deze tijd waarin instanties als BLM veelvuldig van zich laten horen. Niet heel goed afgemixt op sommige punten, maar het idee is leuk. "Call Me Something Good" en "I'm Your Brother" zijn leuke nummers, de interviews zitten gelukkig aan het eind.

Dit album ben ik gaan luisteren door "Brother Sparrow", die ik voor het eerst hoorde in een reclame.
Toegankelijk, prettig om naar te luisteren. Jullie kritiek dat het "niet echt raakt" is natuurlijk persoonlijk. Toch kan ik het wel begrijpen, misschien heeft het iets te maken met haar 'nonchalante' manier van zingen. Hoe het ook zij, ik heb deze plaat geluisterd zonder het doel spontaan in tranen uit te barsten, en ik vond het veertig fijne minuten.

Mijn favoriet op deze plaat blijft "Brother Sparrow", hoewel ik wel in twijfel werd gebracht door "Wallflower". De rest vond ik eigenlijk allemaal toch iets minder. Daarom 2,5*

Een plaatje voor als je 's morgens wakker bent geworden door de brandende zon, terwijl je na veel te weinig slaap je achtertuin (wankelend, je hebt namelijk de avond ervoor een druppeltje teveel gehad) opzoekt en wiegend in je hangmat nog wat probeert bij te slapen.

Niet mijn smaak, maar ergens wel ontspannend. Een fragment van "Sexy Boy", met vlagen een fijn nummer. Komt me heel bekend voor, misschien uit een commercial, o.i.d. Verder ben ik van mening dat het album steengoed begint en vanaf daar eigenlijk over het algemeen genomen alleen maar minder wordt. Twee sterren.

Je doelt op The Soul Mates... En ja, daar heb je gelijk in

"Reverend Al Green". Wat een stem, deze man behoort zeker tot mijn favorieten in de soul-muziek! Hoewel dit lang niet zijn beste plaat is, mag ik er graag naar luisteren.

Virtuoos gitaarspel, lekker om naar te luisteren! "On the Boarder" heb ik echt van genoten, net als van "Sand in Your Shoes", beetje country-achtig opeens. Verder blijft de titelsong "Year of the Cat" natuurlijk favoriet! Mede door die fantastische saxofoonsolo... Oei!

Geweldig stemgeluid (mag af en toe wel wat minder, maar ach!), rustige fijne blues... Klinkt allemaal prima. Leuk trouwens, die hypnotiserende hoes...

Het is niet een plaat die ik vaak op zou zetten, maar nu ik hem hoor geniet ik ervan...

Ik moet me helaas bij het bovenstaande aansluiten. Alain Clark heeft de verkeerde jas aangetrokken
Of misschien kan ik beter zeggen: een jas die mij niet bevalt. Het is niet zozeer rommel, maar als luisteraar heb je toch bepaalde verwachtingen. De eerste luisterbeurt was een domper, en ik betwijfel of er ooit een tweede komt.

Vond Alain Clark eigenlijk altijd maar vervelend, heb me er daardoor nooit in verdiept. Tot ik hem een keer live zag bij IJsseljazz, en dat was toch echt steengoed!

Dit is niet een plaat die ik vaak zou draaien, het is voor mij een leuke herinnering. Als ik kritisch naar dit album luister zou ik het betitelen met "top 40-soul". Daarmee wil ik niet zeggen dat het slechte muziek is, integendeel. Misschien is hij in de uitvoering juist te strak en te gelikt.

Enfin, aardig plaatje!

Ik denk niet dat ik de enige ben die dit album is gaan beluisteren voor "Black Velvet".
De rest viel me ook zeker niet tegen! Goede rockplaat, gouden strotje...

"Kick Start My Heart", ook leuk...

Supergave cover!!!
Verder praten we hier over een plaat die van begin tot eind steengoed is. Niet helemaal mijn stijl/smaak, maar toch verschrikkelijk goed!

"Oh, Pretty Woman" herkende ik uit mijn hiphop-periode. Wu Tang Clan en Cypress Hill hebben namelijk een sample uit dit nummer gehaald in de tracks "Protect Ya Neck", respectievelijk "Hand On the Glock". Een liefhebber zal dit heiligschennis vinden, maar ik vind het leuk dat ik de bron van deze samples tegen ben gekomen!

Te tam, te braaf. Ik sluit me bij mijn bovenbuurman aan.
Dit album beluisterd omdat ik het nummer "La Vie Est Belle" hoorde in het tv-programma Camping Powned. Was toen nog niet bekend met Alderliefste maar vond het heerlijk klinken. Ze coveren veel, maar dat doen ze dan wel weer goed. De uitvoeringen van het werk van Ramses Shaffy waren een verrassing. Gaaf!

Favorieten zijn "La Vie Est Belle", "Une Belle Histoire" (schitterende cover van Michel Fugain), "Complainte Pour St. Catherine" (ook een cover), "An en Jan" (leuk hoe Ramses Shaffy erin verwerkt is), "Elle Voulait Qu'on L'Appelle Venise" en "Pastorale".

Zie nu dat ik toch wel veel nummers gaaf vind... Goede plaat!

Apart taalgebruik, beetje kinderlijk soms. Denk aan "ik loop alleen maar jou te zoeken" en "je ging je steeds verstoppen" in "Kleine Blonde van het IJs".

Verder fijne muziek, gecombineerd met het (zeer) aparte stemgeluid van Alex Roeka. "Golf van Biskaje" is een erg poëtisch maar beeldend nummer.

Op dit album staan een aantal vlotte nummers, maar het merendeel is erg traag en bijna slaapverwekkend. Dat hoeft natuurlijk geen minpunt te zijn, maar dat is het voor mijn gevoel op dit moment wel... 2*

"Vette Jus & Boerenjongens", een album met een simpele maar prettig luisterbare opzet. Alexander Curly geeft een frisse kijk op onderwerpen die sinds jaar en dag onderwerp zijn van menig discussie. Zijn liedjes zijn veel in de stijl die Robert Long ook had (zijn stem heeft er zo nu en dan ook wat van weg), en dat vind ik schitterend!

"Guus" is een fijne binnenkomer, voor mij het bekendste nummer op de plaat, maar daarmee niet de beste.
In "Ben jij dat moeder" horen we hoe een student met terugwerkende kracht de wijze woorden van zijn moeder in de wind slaat. Ongetwijfeld voor velen herkenbaar, zo ook voor mij.
"Freek" gaat over de dorpsgek. Doet me erg denken aan "Freekie" van Joost Prinsen (Stratenmaker Op Zee-show, 1974), dat gaat over een "imbeciele jongen - een mongool". Misschien heeft schrijver Harry Bannink Curly geïnspireerd...
Het trage, zwaarmoedige maar lieve "Opoe" geeft een nuchtere kijk op het rouwproces van een kind. Ook erg herkenbaar, ik geloof dat in dit lied zowel een stereotype oma als een stereotype kind worden neergezet.
Beeldend en vlot wordt het werk van een stewardess besproken, in de gelijknamige track. Erg komisch!
"Bennie" is me van deze plaat erg bijgebleven. Het vertolkt de levensloop van iedereen: de begeerte van een kind om bij de groten te horen. In tegenstelling tot alle andere liedjes over dit onderwerp wordt er eens niet gezegd dat kind zijn feitelijk prettiger is dan volwassen. Fijn...
"Aggesus" gaat over een Turkse man die zijn geluk gaat zoeken in ons "beloofde land", en na de eerste aanvaring met een Nederlander, Bolle Jaap, al iemand neersteekt. Best grappig, maar een beetje simpel.
"Regen" geeft een optimistische kijk op depressief weer. Leuke tips, ben benieuwd of het werkt...
"We moeten begrijpen" geeft een weerwoord op de kritiek op vervuiling door fabrieken.
"Jan-Jantjes-Jansen" is eigenlijk het enige nummer op de plaat waar ik weinig mee kan. Overigens wel gaaf hoe de muziek naar het einde toe aanzwelt. Beetje vreemd als afsluiter, dan steek je de plaat toch met gemengde gevoelens terug in de hoes.

Al met al een prima plaat met mooie luisterliedjes die af en toe tot denken aanzetten. Mooi!

Ik heb echt een hekel aan het Marokkaanse accent (lees: niet aan Marokkanen, maar aan het Nederlands met een Marokkaans accent). Straattaal van deze tijd vind ik ook tenenkrommend. Dan wordt het moeilijk om nog objectief te luisteren. Ik probeerde het toch.

Zoals hierboven genoemd zijn de skits totaal niet grappig en verschrikkelijk irritant. De beats zijn wel aardig in sommige tracks.

Moet zeggen dat ik Ali B wel eens wilde horen na zijn tv-programma "Ali B Op Volle Toeren". Daar rapt hij namelijk wél goed. Dat zit er hier duidelijk nog niet in...

Ik sluit me aan bij lennon, zonder UB40 is Ali Campbell niet veel waard.
Prima om af en toe eens langs te horen komen, maar eigenlijk skip ik alle nummers die niets met reggae te maken hebben. "Let Your Yeah Be Yeah", "Big Love" en "Pay the Rent". Dat zijn er drie op de twaalf. Oei.

De cover "Something Stupid" is gewoonweg schaamteloos. Die had hij van mij echt niet hoeven maken. Doet erg afbreuk aan het origineel.

Over covers gesproken, de plaathoes vind ik nogal inspiratieloos. 1,5*, en dan ben ik erg mild.

Onwijs fijn album. Muzikaal zijn de elementen goed op elkaar afgestemd, wat ervoor zorgt dat het geheel prettig in het gehoor ligt. Op deze plaat is sprake van orde (vooral in vergelijking met het debuutalbum) en bedraagt een aantal grote hits!

"Hello Hooray" is een cover, werd in 1968 uitgevoerd door Judy Collins. De coupletten en de melodie zijn aangepast, en uiteraard vind ik de versie van Alice Cooper beter, deze is een stuk rauwer en muzikaal beter ingevuld. Genoot vooral van de solo die je hoort vanaf 2:40, bijgestaan door de pianist.

"Raped and Freezing" geeft in de titel al weer waar dit nummer over gaat. De tekst vertelt een toch wel luguber verhaal, terwijl de muziek eronder het verhaal plaatst in een sfeer van "heb ik dat?". Gaaf einde.

"Elected" doet denken aan "Reflected" van Alice Coopers debuutalbum "Pretties for You", maar dan (veel) beter. Ben persoonlijk wel een fan van blazers in rockmuziek, mag deze track dan ook graag beluisteren.

"Billion Dollar Babies", gave titelsong, waarin The Hollies worden gesampled. Strak gedaan, evenals de gitaarsolo's die erop volgen. Fijn nummer!

"Unfinished Sweet" is een track die vertelt over een tandartsbezoek. Na anderhalve minuut hoor je de tandartsboor, die had er van mij niet in gehoeven, want wat een verschrikkelijk geluid is het toch... Na de boor een uitstekend staaltje instrumentaal werk, waarmee een min of meer angstige sfeer wordt neergezet. De bedoeling van deze muziek komt duidelijker naar voren als je de beelden bij dit nummer bekijkt. Het ontbreekt Alice Cooper niet aan een gezonde dosis humor...

"No More Mr. Nice Guy" is toch wel een van mijn favorieten op deze plaat. Lekker pakkend, toegankelijk en blij. Gecoverd door Megadeth. Dat hebben ze leuk gedaan, maar doe mij de versie van Alice Cooper maar.

"Generation Landslide" heeft een akoestische gitaar, en vooral in combinatie met de mondharmonica krijgt deze track een echt protest-song-smaakje. Ook opvallend is de sarcastische tone of voice. Sterk nummer met in elk geval voldoende variatie.

"Sick Things" heb ik niet zoveel mee. Simpele tekst, simpele muziek. Positief zijn de blazers en de heerlijke solo in de laatste halve minuut. Jammer dat je daar bijna 4 minuten op moet wachten!

"Mary Ann" heeft fijne, (mee)slepende pianomuziek in zich. Weer totaal iets anders, leuke (korte) verrassing.

"I Love the Dead" is macaber, duister. De teksten gaan wat ver, maar muzikaal is het een steengoed nummer en een goede afsluiter van deze plaat: menig luisteraar zal na het slotnummer nog even stomverbaasd op de bank gezeten hebben. Hoog meezing-gehalte. Live deed Alice Cooper er ook alles aan om zijn publiek te choqueren. Zo heb ik eens beelden gezien waarop hij zich tijdens "I Love the Dead" liet onthoofden, waarna zijn dochter begon te zoenen met zijn afgehakte hoofd. Noem het ziek, noem het smerig, noem het artistiek, noem het Alice Cooper.

Al met al een steengoede plaat die doordrenkt is met muzikale hoogstandjes en creativiteit.