Prachtplaat! De coverfoto vind ik er wat knullig uit zien, maar dat ben ik al snel vergeten wanneer de naald de plaat raakt. Heerlijk lange nummers, zomeravondmuziek. Favorieten zijn "Breezin" en natuurlijk "This Masquerade". Dat de rest van de nummers aan deze twee ondergeschikt zijn, maakt niet dat ik de rest niet beluister, want alle nummers zijn absoluut de moeite waard.

Gerard Cox zet hier een LP neer met scherpe teksten vol humor. De muzikale ondersteuning is ook geweldig, naar mijn mening. Het maakt van deze plaat echt een bigband-plaat.

"Emancipatie", Cox zet hier de verschillen tussen man en vrouw uiteen. Gaaf gedaan, ook de muziek is goed verzorgd. Een groot orkest met vele blazers, een genot voor het oor.
"Door Jou" is een 'parodie' op "24 Rozen" van Toon Hermans, waarin hij Nixon op de hak neemt. Vooral het laatste couplet is grof, maar wel keihard raak. Het sarcasme druipt eraf, aanradertje!

"De Baardmijt" is een leuk en jazzy nummer. Het origineel is echter niet van Cox maar van Heinz Polzer (Drs. P).
"Doodgaan in de zon", erg mooi, beschrijft manieren waarop een mens kan sterven. Toch niet een liedje waar ik met plezier naar luister, doe mij maar het vrolijkere werk.
"Partij Gesprekken" is politiek gericht en belicht partij gesprekken, zoals de titel al meldt. Mooi is de klarinet in begeleiding van de zang van Cox.
"De Debutante" vertelt het verhaal over de verhouding tussen een souteneur en een tippelaarster, hoe Cox haar de 'kneepjes van het vak' leert. Geniaal uitgevoerd, het orkest komt goed tot haar recht.
"Een Broekje in de Branding" valt onder het bekendere werk van Cox, over de hoop die hij koestert dat vrouwen hun broekje verliezen in de branding. Geniaal, met een leuke clou.
"Naar Buiten"... Waar de vogeltjes fluiten, een zomers en vrolijk nummer!
"Bombazijn" is een swingend nummer, creatief ingevuld, afwisselend met een jaren '50-achtige manier van muzikale begeleiding.
"Kleine Anita", beetje droevig liedje maar heel mooi verwoord.
"Gek is Dat", beschrijft het paradoxale van vrolijke Braziliaanse muziek: op een vrolijke manier worden de verschrikkelijkste dingen verhaald... Absurd maar leuk!
"Wie Wijst Mij de Weg in Hilversum", cover van "Do You Know the Way to San Jose" van Dionne Warwick. Soort van titelsong van de plaat, maar zeker niet mijn favoriet.
"Meisjes", jazzy, maar mij iets te traag.
"Niet in de Auto", komisch nummer waarin Cox uitlegt waarom hij niet de liefde wil bedrijven in de auto. Grappig dat je over zo'n onderwerp nog zo'n goed gevuld nummer kunt schrijven.

Scherpzinnig, muzikaal goed verzorgd, bijna alle nummers klinken fijn... Goede plaat!

Twee hits: "Brabant" en "Ik Wil Je". Allebei nummers die je alleen in dronkenschap kunt waarderen, vaak dan zelfs nog niet.

**.

Het schaamteloze kopiëren van "Voor Haar" (Frans Halsema) maakt dat ik er nog een halve * af haal.

Dit is wel een raar verhaal. "Hollandse Meesters". Mooie titel, maar wat doet een nummer van Abel dan hier? En wat doet Faberyayo op deze plaat? Die haalt "Opzij" echt verschrikkelijk naar beneden. Verder best een leuk concept, leuk en vermakelijk achtergrondmuziekje.

Viel me eigenlijk helemaal niet tegen. Ik kende voor ik ging luisteren alleen "Je Hoeft Niet Veel Van Me Te Houden". Mijn verwachting was een album vol met soortgelijke zoetsappigheid, maar ik werd verrast met een redelijk album met veel afwisseling. Uptempo, swingende vrolijke nummers, afgewisseld met het wat melancholische werk. Vond ook (zelfs) de Ralph McTell-cover "Op Straat" wel geslaagd, ondanks heiligschennis.