Dit is een plaat vol rockclichés, met invloeden van bands zoals The Sweet, Cheap Trick en Slade zonder dat ook maar 1 song ooit een originaliteitsprijs kan winnen. Meestal zijn albums als deze gedoemd om 1x te beluisteren (als je het al zolang volhoudt) om nadien in de stoffige cd of lp kast te verdijnen.

Maar bij "The Future Ain't What It Used to Be" ligt dit voor mij om de één of andere reden toch anders.
De plaat verveelt geen moment omdat er eigenlijk geen slechte songs op staan en omdat alles met veel overtuiging wordt gebracht.
Eigenlijk 5 favoriete tracks willen aanvinken in plaats van 2. Dat zegt genoeg!

Amusementsplaatje!

Exumer speelt trash metal zoals ik die graag hoor.
Simpele, snedige riffs gecombineerd met een snerpende maar toegankelijke zang. Het nieuwe album The Raging Times staat er vol mee. Vuisten in de lucht, nekwerveloefeningen en moshpits

Met 'Eternal Rituals for the Accretion of Light' heeft Junius een plaatsje verdiend in mijn persoonlijk lijstje 'Top Albums in 2017'. Of ze op het einde van dit jaar ook echt in mijn top 10 zullen belanden is natuulijk nog niet zeker maar ze zijn wel een goede kanshebber.

Waarom? Er hangt een speciale melancholische sfeer op dit album die mij in positieve zin aanspreekt. Wat ik meestal ondervind in dit genre is dat nummers na enige tijd op elkaar beginnen te lijken. Bij Junius zijn ze niet vergeten om sterke refreinen te schrijven en daardoor kan je hier de nummers wel uit elkaar houden.

Zoals bij eerdere berichten ook al aangegeven is vooral het eerste deel heel erg sterk.
'Telepaths & Pyramids' vind ik ook nog goed, de daaropvolgende nummers net iets minder. Volgens mij staan ze misplaatst op het album. Misschien was het beter geweest om bijvoorbeeld 'Masquerade in Veils' ergens als rustpunt in het midden te zetten.

Als ik alle pro's en contra's in de blender mix, dan is een heerlijke shake het resultaat!

Deze nieuwe plaat van Kadavar vind ik niet zo sterk als hun vorig werk.
Ik vind de productie het grootste minpunt. Op de vorige realeases klonk de muziek veel helderder en waren de tempo wisselingen geslaagder.
"Die Baby Die" en "You Found the Best in Me" zijn voor mij de beste nummers.

Het metalcore genre is niet meteen mijn favoriete genre. Hoofdreden hiervoor is vaak het constante geschreeuw die na een tijd nogal monotoon op mij overkomt.
Bij Of Mice&Men ligt dat toch iets anders.
De nummers zijn goed van elkaar te onderscheiden en blijven, ook na meerdere luisterbeurten, boeien.
Persoonlijke favoriet is Gravedancer.

Het heeft enige tijd geduurd eer ik dit album volledig naar waarde kon schatten. Maar dat is nu wel gebeurd, mijn euro is gevallen zeg maar.
Schitterende melodieën vormen sterke meeslepende songs die van begin tot eind weten te boeien. Het melancholische stemgeluid van Mariosz Duda vind ik heel erg mooi maar ook het toetsenwerk verdient op deze plaat een speciale vermelding.
Alles samen gerekend een topplaat van een topband! Hopelijk gaan ze hiermee nog lang door.

Sinds de release 'Communion' uit 2008 noem ik mezelf fan van de band Septicflesh. De stijl die Septicflesh speelt ligt nochtans een stuk verwijderd van mijn algemene muzieksmaak. Normaal gaat het er bij mij niet zo hard aan toe.

Het filmharmonisch orkest van Praag zorgt telkens weer voor een speciale sfeer. Vooral de strijkers vind ik altijd heel geslaagd. In combinatie met de brute death metal kom je uiteindelijk tot de unieke sound van Septicflesh.

Christos Antoniou zorgt al enkele jaren voor de orkestrale delen. Hij volgde een succesvolle opleiding klassieke muziek aan het conservatorium. Wanneer de orkestratie klaar is voegt men er het metalgedeelte aan toe. Veel andere bands doen het net omgekeerd, eerst de metal en dan orkestrale elementen er tussen in gooien. Een wezenlijk verschil die volgens mij de basis is van hun succes.

In het algemeen kun je 'Codex Omega' de logische opvolger noemen van 'Titan'. Dat wil ook zeggen dat er niet zoveel nieuwigheden te horen zijn. Een probleem kun je dit niet noemen want de songs zijn terug ijzersterk waardoor de repeatknop hier vandaag al aardig zijn werk heeft moeten doen.

Naast de muziek verdient ook het artwork (verzorgd door Seth Siro Anton) weer een dikke pluim.

Voor mij is dit de vierde klassieker op rij.

Ik was altijd al grote fan van het album ‘Antimatter’ dat in 2009 uit kwam. De daarop volgende 2 albums vond ik niet erg goed.
Ik verwachtte dus niet zoveel van, ondertussen al het vijfde Spoil Engine album, Renaissance Noir.
Maar wat ben ik blij dat ik deze plaat een kans heb gegeven!
Op Renaissance Noir is de mix tussen melodie en brute kracht heel erg goed. Tijdens het vocale werk is dit het meest duidelijk. Daarnaast zijn alle nummers voldoende van elkaar te onderscheiden wat in het metalcore genre voor mij meestal het grote probleem is.
Samen met de nieuwe plaat van Of Mice&Men zijn dit voor mij de 2 beste metalcore albums van 2019, waarbij Renaissance Noir nipt wint!

Met het album 'Hand Cannot Erase' ben ik begonnen aan de discografie van Steven Wilson. Dit is dus de eerste plaat die ik van SW heb beluisterd. En zoals velen hier ben ik erg onder de indruk

Dit is een magistrale plaat vol prachtige muziek die mij van bij het begin tot aan de laatste noten echt raakt! De invloeden uit de progwereld zijn legio. Maar toch is deze muziek uniek.

Nu sta ik nog voor de moeilijke taak om 3 favoriete nummers te kiezen....

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Subrosa en heb ik bij de release een tweetal keren beluisterd. Toen was ik in eerste instantie zeer onder de indruk, de tweede luisterbeurt vond ik het ook nog goed maar wel wat langdradig. Het merendeel van de nummers klokken af boven de 10 minuten dus dat speelt wel mee.

Nu dus nog maar eens beluisterd en terug onder de indruk, vooral van de eerste 2 nummers. Dat zijn mijn favorieten. Maar het bijft wel moeilijk om met de volledige aandacht dit album uit te zitten. Er is wat meer variatie en spanning nodig. Blijkbaar zou de vorige plaat dit wel hebben, dus ga ik die wel eens checken.

Na 2 luisterbeurten blijven bij mij vooral de uptempo songs hangen. Maar ook de rest klinkt interessant....met uitzondering van How The Streets Adore Me. Dat vind ik momenteel een beetje saai en door de manier van zingen lijken ze er een extra donker nummer van te willen maken, zonder succes.

Ik start met 3,5

Het heel goede debuutalbum The Land of New Hope zorgde ervoor dat de lat voor Timo’s rockopera meteen hoog lag.
Dat werd nog eens duidelijk toen de opvolger Angels of The Apocalypse een jaar na het debuutalbum werd gereleased. Voor mij een echte misser waar ik slechts 1 keer (met veel moeite) naar geluisterd heb.
Return to Eden is gelukkig terug wat beter. Het vingervlugge gitaarwerk van Timo is doorheen het album vaak aanwezig. De melodieën zijn goed (niet zo sterk als op het debuutalbum) en hier en daar blijft er wel wat hangen. De vocalen worden door verschillende zangers/zangeressen verzorgd. Het valt op dat de nummers die door Anneke en Mariangela het meeste bekoren. De nummers met Zachary sla ik vanaf nu over, die klinken soms echt vals (zoals in Wasted Dreams, die verder nochtans wel goed is).
Voor mij is de zang dus echt wel de meest bepalende factor voor de kwaliteit van de nummers.

The Land of New Hope is voor mij het beste album van de trilogie van Timo’s rock opera.
De songs op dit album vallen vaak te vergelijken met het vroege werk van Avantasia. Persoonlijk vind ik dat niet echt een probleem, zolang er maar met overtuiging gemusiceerd wordt. En dat is hier zeker het geval!
De zang van Elyze Ryd, Rob Rock, Russell Allen, Michael Kiske,....elke vocale bijdrage is van een hoog niveau. Dit in combinatie met de sterke melodieën maakt van The Land of New Hope een heel goede plaat!

Ik herinner me nog 'Boogie From Hell' uit 2013. Ik heb die plaat destijds enkele keren beluisterd, hoorde wel een bepaalde kwaliteit maar vond het uiteindelijk net niet goed genoeg.
Nu 5 jaar later zie ik deze 'Twist and Shout at the Devil' op Spotify voorbij komen en probeer ik het nog eens.

Helemaal overdonderd ben ik niet maar het moet gezegd dat Transport Leaque me hier wel weet te overtuigen. De songs zijn deglijk maar het is de overtuigingskracht die ervoor zorgt dat je blijft luisteren. En zoals hierboven aangegeven, Jelencovich is een beest van een zanger!

Bij deze plaat weet ik het niet echt goed. De ene luisterbeurt ben ik overtuigd, bij de volgende weer heel wat minder. Er is absoluut kwaliteit aanwezig maar ik heb het gevoel dat ik in de juiste stemming moet zijn en telkens heel aandachtig moet luisteren (waarschijnlijk omdat de nummers gewoon niet blijven hangen).

Voor een debuut kan dit wel tellen, daarmee geef ik ze het voordeel van de twijfel.

Xandria brengt met 'Theater of Dimensions' een goede plaat uit in hetzelfde genre zoals Nightwish, Epica, Within Temptation,... Symfonische metal met vrouwlijke vocalen dus.

Vroeger was ik een groot liefhebber van dit soort muziek en behoorlijk onder de indruk van de bombastische klanken. Ook de 'Beauty and the beast' vocalen gingen er bij mij altijd goed in.

Ondanks het feit dat ik nu veel minder naar dit soort muziek luister vind ik deze plaat van Xandria goed. De songs zijn over het algemeen goed opgebouwd, hebben een folky inslag en zijn mede daardoor ook zeer melodieus. Diane van Giersbergen zingt de sterren van de hemel dus ook vocaal valt er meer dan genoeg te genieten.
Een nummer zoals 'Theater of Dimensions' verdient een speciale vermelding, het duurt 14 minuten, is heel spannend en divers.

De minpunten voor mij zijn dat de plaat iets te lang duurt. Daarnaast mag het voor mij ook allemaal wat steviger. Meer nummers zoals 'We Are Murderers' hadden de score nog naar 4* kunnen brengen.