Onlangs ontdekte ik dat Bel Canto een nieuw album had uitgebracht. Nou ja nieuw, we hebben het over 2024. Het waren helden van weleer, en dus ga je de gouwe ouwe meteen weer draaien. Te beginnen met deze.
Dit kwam uit toen ik zwaar verslaafd was aan het aetherial werk van 4AD. Cocteau Twins en Dead can Dance brachten me in de hoogste sferen en ik zocht me suf naar muziek die dat ook teweeg bracht. Bel Canto was ook 1 van die bands die mijn interesse hadden, maar het was het nét niet. Prachtig, maar het raakte me niet zo intens als eerdergenoemde bands. Ik vond het super goed geprobeerd, maar miste de bezieling.
Nu, na een aantal jaren heb ik het alweer verschillende keren beluisterd en en My God, wat is het eigenlijk toch prachtig! Het heeft aan kracht helemaal niet verloren en het kinkt meer intens dan vroeger voor mij. Even niet met het vergelijk met DCD en CT in het achterhoofd en dat scheelt enorm. Dit is gewoon een fantastisch album en klinkt nog steeds als een klok. Alles is raak en mooi en de veelzijdigheid geweldig. Wát een plaat!
Ook Birds of Passage alweer beluisterd en ik merk dat White out Conditions het meest aanspreekt. Het is puur en trefzeker zonder al te veel opschmuck. Birds of Passage is ‘rijker’ en lijkt meer doordacht en beter afgewerkt, maar dat pure van het debuut is er wel een beetje af. Ik trok meteen de vergelijking met Tears for Fears. The Hurting is meer basic, maar meer trefzeker. Opvolger Songs from the big chair beter afgewerkt en meer doordacht, maar het pure was er een beetje vanaf. Bij Bel Canto is het niet anders; op het eerste album is alles raak. Belangrijk verschil onder andere is de zang. Het meerstemmige dat op BOP meerdere keren voorkomt haalt iets van de magie en van de eenvoud weg. De albums daarna, die ik nog ga beluisteren, worden steeds commerciëler en raken steeds verder verwijderd van de Noorse kou die je op WOC nog hoort.
Een heel verhaal waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat dit mijn favoriet is en zal blijven. Misschien een keer een betere remix zou mogen, maar zonder dat blijft het een prachtig muzikaal document.

Het zal vast met het jaargetijde te maken hebben; de zin in meer donkere en trage muziek. Het heeft er ook zéker mee te maken dat ik sinds een poos een over-ear koptelefoon in gebruik heb waar sommige (niet alle!) muziek veel beter op klinkt.
Shortwave Memories vond ik al een fijn album, maar nu hoor ik echt de laagjes, de ontwikkeling in de nummers en vooral de diepgang. Muziekstukjes zijn kunststukjes geworden.
Ik heb het hier overigens wel over vinyl wat misschien ook kan helpen. Als alles van het niveau Transfigured Express zou zijn kwam de score uit op een vette 5. Want dit is wel het prijsnummer op dit fijne album dat ik de komende maanden vast nog meer ga beluisteren.

Als fan van Bel Canto móest ik destijds zijn debuut wel kopen. Een nieuw genre voor mij, waarbij de ritmische (dansbare) nummers verreweg favoriet waren. De opvolgers kocht ik ook, maar ik miste de uptempo beats. Substrata vond ik zweverig en ik had zoiets van; ‘is dit muziek?’ Toch best veel gedraaid en alleen maar gegroeid. Ik heb het over het eerste jaar vanaf de release....later werd het kastvulling. Totdat een via andere held Steven Wilson weer bij ambient/drone uit kwam. Toen Substrata weer aan de tand gevoeld en daarna weer stof laten happen. Ik kon het niet laten om onlangs de 2-disc editie ook te kopen en zo kreeg dit album een 3e leven. Inmiddels voorzien van geweldige in-ear muziekpluggen kan ik er naar luisteren als nooit te voren. Nu komt ie, liggend op mijn rug in het donker, meer intens binnen dan ooit. En ik ben nu dus toch echt na al die jaren betoverd door dit album. Het is ijzig en loom, maar zo super geraffineerd en vol gevoel. Een fantastische cd om op te slurpen in deze (voor mij) zeer moeilijke Corona tijd. Dit is de muzikale pil die ik nodig heb om te beseffen dat er zelfs in de meest barre tijden prachtige dingen zijn die je alles even laten vergeten. Ontroerend en bijna onaards mooi!

Even 2 dagen voor genomen om dit album te absorberen. Ik was reuze benieuwd.
Opener Looking for the Words is een soort anthem wat het uitstekend/beter zou doen als afsluiter. Erg fraai!
Net zoals dát nummer riepen de volgende nummers ook meteen weer mooie herinneringen op, maar ik werd gaandeweg het luisteren ook een beetje ongerust of het niet allemaal té traag en meeslepend zou blijven. En dat blijkt zo te zijn (voor mij althans). Na het geweldige The City never sleeps, dat moeiteloos op een This Mortal Coil album had kunnen staan, wordt ook de kwaliteit van de nummers minder. De aandacht verslapt en het lijkt ook wat rommelig te gaan klinken. Al met al vind ik de kwaliteit te weinig constant en vind ik het ook een beetje te traag en voorspelbaar. Evengoed blij dat dit anno 2022 nog gemaakt wordt.

Niet naar het aanstaande concert in Eindhoven, maar deze week toch Avonmore maar weer eens in de speler gestopt. Waarom was het zo lang geleden? Na de eerste nummers wist ik het weer; de stem doet mij een beetje pijn. Een beetje het gevoel van medelijden bekruipt me zelfs. Rattenvanger Bryan heeft nog steeds die onmiskenbare vibratie in zijn stem, maar het aangetaste randje is net over de grens; de stem is de zwakste schakel geworden en dat is pijnlijk. Soms zijn rijpere mannenstemmen een echte meerwaarde, maar hier niet. Muzikaal is een en ander zeer strak en sterk en zelfs op dat gebied 1 van de beste solo albums van Bryan. Muzikaal een 4,5 en een stem van 2,5 maakt een gemiddelde van 3,5. Kan het niet mooier maken.