Releases van bijvoorbeeld Slowdive in 2023 zijn voor mij altijd een aanleiding om wat oude kanjers weer een draaibeurt te geven. Pale Saints vond ik toen al geweldig met dit album als hoogtepunt. Zo heerlijk divers dat het bijna onmogelijk is om alles goed te vinden. Maar bij mij vallen de puzzelstukjes perfect in elkaar en vind ik de eenvoud in ‘There is no day’ in combinatie met bijvoorbeeld ‘Ordeal’ helemaal te gek. Ruig of rustig, Ian en Meriel maken er met hun ‘lieflijke’ stemmen op vocaal gebied een feestje van voor mij. Tijdloos genieten.
De re-release met een aardig aantal (demo) bonusnummers was het niet voor mij. Het originele album is fijn opgepoetst, maar de extraatjes maakten het de aankoop niet waard.

Nog even een zinloze anekdote;
Als enorm Pale Saints en 4AD fan ging ik helemaal uit mijn plaat toen ik hoorde dat PS op zouden gaan treden in de Effenaar in Eindhoven. Een droom die uitkwam en nog dichtbij ook! Dus maanden later met het toen nog papieren kaartje in de hand in de rij aan de deur. Ik hoorde ze binnen hun soundcheck al doen en kon niet wachten tot mijn moment van jaar aan zou breken. Eenmaal binnen bleek al snel dat het geen soundcheck was, maar hun optreden. Voor mij waren ze vanzelfsprekend de hoofdact (daar was ik vanuit gegaan), maar in werkelijkheid bleken ze het voorprogramma van Cranes te zijn. Of het nu 1 of 2 nummers waren weet ik niet meer, maar ze waren zo goed als klaar toen ik binnen kwam. Ik kon wel janken.
Deze teleurstelling is nooit meer geëvenaard en een nieuwe kans in die bezetting is nooit meer gekomen.

Jaaaaren geleden Papir gezien op psychedelisch muziekfestival in Helmond. Was de eerste kennismaking. De energie en bevlogenheid waren echt te gek. Ik kocht meteen de reeds uitgebrachte cd’s en wat vinyl. Studio was het nét iets minder enerverend, maar nog steeds genieten. Van de soms lange en hevige trips is niets meer over. Dit klinkt als een warm muzikaal tapijt, maar van spanning geen sprake. Meer achtergrondmuziek voor een …..-sessie. Het klinkt gelikt en daardoor spreekt het ongetwijfeld wat meer mensen aan. Maar als je het vroegere materiaal niet kent; duik dan eens in Stundum en Papir II en III. Daar hoor je veel van wat ik hier mis. Toch voorlopig een 3,5 voor de productie en warmte. Meer gaat het zéker niet worden.

Ik hoop al tijden om deze band live weer eens te zien. Die hoop wakkerde weer aan bij het uitkomen van het meest recente album. Dat kan wat mij betreft niet tippen aan bijvoorbeeld Papir III en Papir IIII. Dus ga je die dan als vanzelf weer veel draaien. Deze (IIII) zit alweer even in de speler en godsamme, wat is dit fijn om te horen. 3 nummers saai? Zonder zang saai? Nou echt niet! Heerlijk om van het rustige naar het meer onstuimige te gaan en weer terug. Echt genieten en op momenten op hoog volume uit je dak te gaan. Jammer dat ze de wilde haren nu wat kwijt lijken te zijn, maar ze kunnen het live vást en zeker nog. Hoop dat snel weer eens mee te maken.

Wist totaal niet wat ik kocht, maar voor de hoes waagde ik een gokje voor € 0,25! Wat een aangename verrassing is dit! Het is mooi, het klinkt als een klok en het luistert echt lekker weg. Heerlijk om te luisteren voor het slapen gaan met goede oortjes in. Op dat moment geen behoefte aan iets echt spannends of heftigs, dus helemaal goed. Het ontbreken van spanning dan ook de enige kritiek. Gewoon op t goede moment draaien en genieten!

Jeetje, al decennia niet gedraaid ondanks dat ik later de cd nog kocht. Destijds een must have omdat ik groot Roxy fan was/ben. Dit was toen wel even wat anders. Ging er niet direct van uit mijn dak, maar was vooral onder de indruk van de lijst van muzikanten die hun medewerking verleenden. Ik vond het vooral hogeschool muziek. Zeer wel overwogen composities met geen uitschieters die me motiveerden tot veel draaibeurten. Een luisterplaat dus. Als 13 jarige(!) was ik op zoek naar iets anders.
Nu, met links en rechts wat verkleurde haren, komt het anders binnen. Fijne variatie en mooie composities. Luistert heerlijk weg. Eerlijk is eerlijk, van Roxy krijg ik nog steeds kippenvel en neig ik naar meezingen. Daar luister ik naar liefst zónder veel afleiding. Dit album gaat prima met een lekker speciaalbiertje en een goed boek. In beide gevallen genieten maar op een andere manier.

Een cijfer komt wel na een paar draaibeurten, maar het eerste gevoel wil ik wel even kwijt. Vanaf dag 1 dat de ep Come on Pilgrim in de winkel lag ken ik Pixies. Het eerste concertje in Eindhoven was legendarisch. Volledig weggeblazen door een snelle bak herrie die zonder visuele poeha op het publiek werd afgevuurd. De kleding die ik toen droeg bleef nog maanden natrillen in de kast. Sindsdien nagenoeg alles gekocht en de nodige shows gezien. Wat ik en vele liefhebbers jammer vinden is dat ik de energie die er live nog altijd is niet of nauwelijks terug te horen op een nieuw album. Uptempo beat, jengelende gitaren en de soms hysterische zang van BF. Het heeft de Pixies groot gemaakt en ze kúnnen het anno 2022 nog steeds. Je wacht op de explosies zoals het nummer Crackity Jones maar die komen niet (meer). Live gaat het publiek bij die momenten uit z’n dak, dus ze weten wat de fans willen. En tóch komt het niet. Waarom niet?
Slecht album? Neen, dit is geen slecht album, maar het gemis aan energie zorgt bij mij wel voor een soort teleurstelling waardoor ik Doggerel waarschijnlijk na een korte tijd nauwelijks meer ga draaien. Dan maar weer met veel plezier de moshpit ervaren op 5 maart in Utrecht.

Zo, een mooi aantal luisterbeurten verder merk ik dat ik weer ouderwets van een aantal nummers uit mijn plaat ga. En dat is mooi! Er komen echt sterke troeven van PT en SW voorbij. Veel afwisseling (ook regelmatig binnen 1 nummer) en de aanwezigheid van metal-achtige passages. Heerlijk! Is dit het sterkste en mooiste wat PT ooit gemaakt heeft? Neen, dat niet maar soms is het goed om niet terug te blikken en albums langs het beste werk te leggen. Als dit mijn eerste PT album was geweest zou ik omver geblazen zijn. Lekker strak, dynamisch, energiek maar zéker ook melodieus.
Dus, hoe moeilijk dan ook, beoordeel ik CC alsof het hun eerste is. En dan is dit een dijk van een plaat!

Nou, gisteren In Absentia deluxe edition met artprint binnen gekregen (geruild een eerder ontvangen versie zonder deze artprint) en meteen deels beluisterd. 3 Dingen die me meteen opvielen;
1. Wat is en blijft dit een meesterwerk! Beste PT album ooit. Die meerstemmige harmonieuze zang, die ik altijd grandioos vond, horen we hier voor het laatst . Schitterende combinatie met de ongelofelijke mooie en dynamische muziek.
2. Opgenomen volume is zacht.
3. Alles klinkt veel meer ingetogen en gedetailleerd. Daardoor alles meer uitgebalanceerd en minder schreeuwerig. Deze versie voor thuis, andere zal het beter doen in de auto.
Voorlopig even PT in de speler

Ik maakte kennis met PT net voor het uitbrengen van dit album en de bijbehorende promo tour was mijn eerste live ervaring. Werd met name toen weggeblazen door de kwaliteit van muziek en vakmanschap van de bandleden. Dit is tot op de dag van vandaag niet veranderd. Wát een band!
Dit album beschouw ik zelf als een (eerste) brug tussen het meer Floydiaanse PT en het meer moderne geluid. Kortere nummers die zelfs het predikaat ‘pop’ verdienen! Dat maakt het album ook toegankelijk en super goed draaibaar op alle momenten van de dag. Ik vind deze over de hele linie fantastisch. Álle nummers top terwijl het muzikaal best veel kanten op gaat. Even less was destijds mijn ‘killer song’, maar inmiddels duidelijk dat er meer parels op staan. Naast de constante hoge kwaliteit is het ook een album dat me never nooit verveelt. Deze week toevallig weer een paar keer gedraaid en weer nét zo blij als altijd. Geweldig!

Geen idee wat de aanleiding was, maar de laatste tijd Third veel gedraaid. Dat album is voor mij best bevreemdend door de zang die soms over het randje is en de muzikale onvoorspelbaarheid. Je moet er naar kunnen en durven luisteren. Ben je eenmaal gegrepen, dan werkt het verslavend.
Dummy was in de 90’s echt 1 van mijn muzikale verslavingen samen met Massive Attack - Protection. Mijlplaten!! Vandaag sinds lange tijd Dummy weer eens opgezet. Wat is dat dan een stuk gemakkelijker/normaler dan Third. Absoluut geen doorsnee muziek, maar minder moeilijk dan hun derde. Het album pakte me meteen weer bij de strot. Nog steeds adembenemend met dezelfde pareltjes. Roads is voor mij een ultieme prachtige balad. Wat een prachtnummer! Voor mij heeft Dummy niets aan kracht verloren. Was een mijlplaat en blijft dit ook. Ik zet m nóg maar eens op.

Vandaag weer eens op hoog volumeniveau van gesmuld tijdens een autorit. Niet omdat het hard móet, maar ik word nog steeds blij van dit album. Het bevat veel detail, is lekker dynamisch en zeer gevarieerd. Ik houd wel van die scherpe randjes en een beetje gepast geweld. Jewel is een gek nummer, maar heerlijk om uit je plaat te gaan, Trevor Horn heeft uiteraard de dikste vinger in de pap, maar het is gelukkig niet over de top als het gaat over electronica. Bij Art of noise heb ik dat soms wel. Enfin, een plaat die nooit echt oud wordt en waarvan ík nog met volle teugen van kan genieten.