We zagen ze hun neus voor het eerst aan het venster steken in november 2023 in Later... with Jools Holland  op de BBC. Hun naam viel alhier ook al op de jongste Eurosonic. Maar toch, dan moest het voor hen nog allemaal echt beginnen...

Intussen zijn we april en hup, daar heb je met English Teacher nog zo'n wildfrisse, aanstekelijke Britse gitaarband die met een avontuurlijk debuut als 'This Could Be Texas' de oren doet spitsen. Eentje dat al door de jazz, de klassiek en de folk van Leeds geïnfecteerd was. Leeds, inderdaad, die vervelende stad die altijd maar ontwaakt als het duister wordt. Bandje dat zich nog steeds in het hoekje van de postpunk ziet geduwd. Welnu, hierbij verklaren we dat ze het genre eerder op bijna feestelijke wijze weten uit te diepen, het weten op te frissen, het veeleer tot iets geheel eigens weten op te zetten.

English Teacher, dat is dus spannend, bijtend en melodieus, delicaat en kunstig. Met tussenin nergens een lading eenheidsworst, integendeel, zo uiteenlopend en altijd flanerend in een muzikaal landschap vol verrassingen. Vooral met de alomaanwezige, passionele frontvrouw Lily Fontaine die helemaal daar in het midden met haar haast onweerstaanbare zangstem het gros van de aandacht naar zich toezuigt. Dat deze donkere weelderige krullenbol inderdaad dat zelfverzekerde smoeltje heeft konden we overigens deze week op Radio 1's onvolprezen 'Wonderland' al vaststellen, toen ze er English Teacher's debuut gloedvol mocht inleiden.

Hier zijn dus vier muzikanten aan 't werk die welbewust tal van stijlen introduceren, die ze gewoonweg met van die catchy rare dingen en fuzzyness mixen, maar die tegelijk ook de sierlijke pianolijnen, strijkers, fluitjes absoluut niet schuwen. Naast de kronkelende gitaren krijg je zo de grilligheid en de niet alledaagse opbouw tot en met een progsound die we al kennen van een Black Country, New Road of Jockstrap.

Zo zal opener 'Albatross' dan als het ware in het album naar binnenglijden met van die heerlijk dreigende gitaar- en pianokabbelingen die we ons nog zo goed van bij ...And You Know Us By The Trail Of Dead herinneren. Om dan net zo bruusk op een absolute aandachtstrekker als hun hit 'The World's Biggest Paving Slab' te stoten. Ineens een geheel ander geluid, een op en top melodieuze song, een en al urgentie, met in zich een riffje dat zich even poepsimpel nestelt als in good old classics, neem 'Smoke On The Water'. Maar dat is andere koek.

'Broken Biscuits', dat is zalige mengelmoes van repetitieve piano, gitaren en chaotische blazers. De adrenaline van 'I'm Not Crying, You’re Crying' rolt daarop met zijn hectische ritmiek alleen maar overweldigend over je heen. Lily Fontaine declameert daarbij vurig en onverstoorbaar over sociale angsten en sleept je mee overheen hun steen voor steen opgebouwde rockwall of sound.

Zeker de prachtige muzikale kleuren van 'This Could Be Texas' leunen aan bij de ritmische complexiteit van Black Country, New Road. Een serene diversiteit van instrumenten, waaronder naast de hoofdrol voor de piano, ook strijkers en blazers. Het vreemde 'Not Everybody Gets to Go to Space' is een psychedelisch zwevend popliedje waarin cynische Fontaine als in trance de klassenongelijkheid bezweert. Niet iedereen zal zomaar de ruimte in gaan schitteren, bepaalde groepen hebben het nu eenmaal te druk om de boel hier proper te houden...

Die andere single op speed, het swingende 'R&B', is duidelijk gedrapeerd met de postpunk à la Dry Cleaning. Een stellingname van Fontaine hier over het vastpinnen van de muziekvoorkeur op huidskleur. Ze vindt fijntjes dat zij wel R&B zou kunnen schrijven voor anderen maar niet voor zichzelf, omdat ze er als pur-sang indie-zangeres gewoonweg niet voor in de wieg is gelegd.

Nog zo'n topper 'Nearly Daffodils', een en al dansende bas. Liefdesverdriet deze keer en een charmante filosofie over de pakken moeite die je wel kan doen om iets te laten groeien, zonder evenwel dat dit dan ook gegarandeerd succesvol zal zijn. Een song die door Time Magazine in 2023 al uitgeroepen werd tot een der 10 besten van 2023.

In het beklemmende 'The Best Tears of Your Life' wordt nu warempel op een bedje van pianotoetsen en steeds meer tollende chaos - vergeef het haar - de zang van Fontaine geautotuned. Vervolgens is het in het hulpeloos jazzy duizelend 'You Blister My Paint' de subtiliteit helemaal in slow motion. Het brengt haar ook eens als balladerende popzangeres op het podium. Net zo poppy, warm en schoon daarna, misschien voor als het zonnetje zakt, is 'Sideboob'. Haast een duet in een walm van als doedelzakken zweverig aandoende elektronica.

Dan is daar ook nog niet in het minst het breekbare hoogtepunt, de single-afsluiter 'Albert Road'. Een uitgeklede ballade bij de start, sterk gezongen. Fontaine rebellerend als een Amanda Palmer, terwijl de decibels aanzwellen naar hun climax. 'Albert Road', over de straat met die naam in haar geboortedorp, prachtsong over kromme opvoeding en sociale intolerantie. Even diepsnijdend als de video ervan. Over haar anders-zijn, de meegemaakte vooroordelen, dubbelzinnigheden en het niet echt erbijhoren: een opstandige Fontaine die als een huilende sirene hartverscheurend de nacht ingaat.

Lily Fontaine alom dus, cool, brutaal en kwetsbaar, maar een en al soul. Ze trekt je op aangrijpende, humoristische wijze haar eigen universum in. Met haar altijd inspirerende poëtische songteksten vol metaforen en zelfspot. Neem bijvoorbeeld haar heeskrakende beschouwingen in het akoestische, muzikaal rijkgevulde 'Mastermind Specialism'. Haar leven, één inconsistentie en met eeuwige twijfel er troef. Altijd zat ze tussen twee stoelen in, want van een gemengd ras en in haar jonge leven al twaalf keer kriskras doorheen Engeland op de hort.

Slotsom, dit album 'This Could Be Texas' is supersterk, alhoewel toch niet direct hapklaar. Door zijn diversiteit is het even zoeken naar de samenhang. Voor wie doorzet is het evenwel een regelrechte groeier. English Teacher staat met dit groots debuut met zoveel muzikaliteit, energie en experimentele flair al direct als een huis. 'Not everybody gets to go to space'? Voor deze band is er zeker nog plaats in de sterrenruimte van Yard Act, Black Midi, Squid en Black Country, New Road en de anderen. Het viertal bewijst met zijn imposant avontuurlijke geluid al zoveel meer snaren op de strijkstok te hebben dan het gros van al die bij voorbaat vergeten praatgrage parlando-punkers.

Line-up:
Lily Fontaine - zang, rythm gitaar, synths.
Douglas Frost - drums, synths
Lewis Whiting - gitaar, synths
Nicholas Eden - bas

Inmiddels ook last van chronische grijs- en regensomberte, met daarbij inclusief ook dat problematisch vitamine D-tekort? Probeer dan toch maar eens, helemaal op tijd nog, een Tuff Guac-kuur met twaalf dosissen uit het 'Swanky Love'-pakket. Vanzelfsprekend volledig uit te nemen.

Vanaf Rafael Valles Hilario, manusje-van-alles, kom je als vanzelf uit bij het Belgische Tuff Guac: muzikant, begenadigd tekenaar, man ook nog steeds baas in zijn eigen Belly Button Records. Met Tuff Guac was vroegere garagepunker Raf eerder al tot zijn huidige gedaante verveld en ook nu met zijn nieuwe album 'Swanky Love' gaat hij weer helemaal solo de psychedelische wietrook in. Met allemaal korte en puntige jukebox-nummers volledig van zijn hand, zelf ingezongen, ingespeeld en gemixt in eigen Antwerpse Tooth Mountain-studio. Geheel volgens het motto 'analoog is het nieuwe digitaal'. Dat hij daarmee heel wat kan bewees hij in België al wel vaker, niet in het minst in de finale van Humo's Rock Rally 2022 en als Belofte van Radio Willy.

Kenmerkend op dit 'Swanky Love' na Raf's ook al superieure voorganger 'Green and Handsome' is weer dat melodische amalgaam van catchy, met reverb overschilderde dreampop recht uit de garage, die pakkende funk, soul of rock'n' roll. Hij maakte zo sedert de pandemie alweer een nieuwe liedjeskast vol demo's. Daarvan werden nu de allerbeste, de spannendste, de ondeugendste gewikt en gewogen met het oog op straks de dansvloer helemaal vol.

Hij komt binnen als regelrecht vanuit vervlogen tijden, met de oude galm en die nodige vleug pittige kruiden die alles energiek en verplicht nostalgisch maakt. Iedere van zijn songs heeft zo ergens wel iets, een warme hook of een onmisbaar vuilkrakend solootje met de klassieke overdrive pedal open.

Tuff Guac jumpt in variaties van hoe dan ook verslavende decibels vrolijk van de ene naar die andere hoorklare melodieuze song. Het openend titelnummer 'Swanky Love' zal je al niet stil houden, een zalige kruising van echoënde The Raveonettes, dEUS-mantriek en The Eagles of Death Metal. In het even dansbare 'Pretty Bitchin'' zit de geest van The Eagles of Death Metal nogmaals, nu doen ze het van intro tot fade-out met The Beatles en T-Rex. Uitstekende eerste single 'My Fear' laat zich dan ontdekken als een tot vandaag onbekende sixties-cowboyrocker op speed. Fraai opgebouwd van kop tot staart, opbloeiend tot meerstemmigheid, groovy as hell, met als bewust gevolg het aanstekelijk swingende dansje uit de clip en het na afloop tevreden uitdeinend The Doors-orgeltje.

Nog meer hoogzwevende psychedelica en ritmewisselingen in 'Thrift  Store'. Pure Cream-allures hand in hand met ouwe The Who-agressiviteit tot alles weer wegdeemstert.
Volgt de tweede single van de blue-eyed cowboy, de opzwepende klepper 'I'm Not a Man', gehuld in stofferige westernnevels en met grappig Morricone-persiflerende achtergrondvocals. Een 'crocodile tearjerker' om live samen goed op mee te janken.

Het duchtig bassend en roffelend anderhalf minuutje 'Sweet Suckamaholic' gaat erin als koek, The Go-Beweens hevig met Ben Folds op honky-tonky-tour. Terwijl in het meeslepende 'Trucker Hall' The Shins een als van duizelend vette riffs voorziene oerversie van Black Lips inblikken. Het aantrekkelijke 'All I Want Is To Lay Down' is dan weer een portie slomere kampvuurblues in een mélange van zeg maar Big Thief en Pavement. Stemmig onderonsje vooral tussen gitaar en synths in de uitgeleide. Net zo zit in het beresterk up-tempo 'Wake Up' alles weer volledig juist en het voortdurend hilarisch opduikend veelstemmig 'tadada'-koortje krijgt zelfs de hoofdrol.

Met de nodige drumsalvo's vuurt 'Terry's Rubber' op, springerig en dramatisch. Fuzzy en huilend overstuurde gitaren en dan schakelt Raf's sneltrein halverwege helemaal over op kruissnelheid naar de creepy finale in warmbloedig zuiders piña colada-parlando.

Nog een 'cowboyliedje', 'Naked Gun'. Zo bubblegum pretententieloos als wat met die steeds weer resonerende reverbgitaar en Raf's verderop heerlijk rondfladderende solo. In het allerkortste, afsluitende 'My Head Is Like A Cloud' mijmert hij met een stemmetje à la John Lennon. In die prachtige minuut betrekt hij in zijn muzikale séance bovendien Syd Barrett en The Mountain Goats.

Kortom, Tuff Guac ontvouwt zich op 'Swanky Love', open en bloot, in vrijheid-blijheid, al graaiend in het rond. Met altijd iets heel moois, iets nieuws dat zich uit die spontaneïteit weet geboren te worden. Die gezellige creativiteit die ook de besten weten te cultiveren, weetjewel, van The Beatles, Costello tot Ty Segall of King Gizzard & The Lizard Wizard.

Laat je dus voor een keer zelf ook maar eens heerlijk gaan in je eigen name-dropping. Deze twaalf verbeten staaltjes van guitige rudimentaire garagerockwriting in een walm van terugkijkende weemoed vanaf de sixties tot nu, ze lenen er zich nu eenmaal schitterend toe.

Daarmee is Tuff Guac trouwens ook al op de Vlaamse Radio 1 en op Willy aangeland. Laat het nog wat obscuur klinken, althans toch met die helende haast medicinale bandnaam, maar charismatische Raf verdient zeker dat alles waarmee hij nu bezig is nog veel verder gaat. Zo nu ook al dat er tijdens zijn 'swanky' liveshows, op zijn infectueuze garagerock'n'roll, hoofd in de wolken, massaal in een trance van peace en love, wordt meegekweeld en dito meegejived. Het pak lentefrisse pareltjes als die op 'Swanky Love' horen nu eenmaal niet ondersneeuwd onder de massaal opgewaaide voorjaarsbloesems.

Line-up voor de Europese tournée:
- Rafael Valles Hilario - zang
- Wim De Busser (The Colorist Orchestra,  Zita Swoon, Helmut Lotti …), gitaar, keyboards
- Jasper Suys (Jerry Lada), bas
- Gert-Jan Van Damme, drums.