Velen waren helemaal in de wolken toen in 2023 ineens Pitou daar was met haar debuut 'Big Tear'. De Amsterdamse geschoolde zangeres-muzikante Pitou Nicolaes was al jaren in Antwerpen blijven plakken. Ze maakte er met 'Big Tear' zo'n album waaraan je nu eenmaal vanaf de eerste draaibeurt verknocht raakte en met haar nieuwe 'P2' groet ze je nu zowaar vlotjes met eenzelfde sierlijke boog.

Nochtans is haar nieuwe album van bij aanvang gegroeid uit rusteloosheid en chaos. In het ingetogen 'Pirates' moet ze je ook al vroeg nog iets van het hart. Ze heeft het hier over de tijd na haar zeven jaar durende relatie met Tamino, de net als zij even hemels zingende 'piraat' die evenwel steeds meer weidse zeeën opzocht en zo uit haar leven wegdeemsterde.

Pitou kwam zo ongewild op een nieuw individueel kruispunt te staan, de start van een wild emotionele zoektocht naar nieuwe vrijheden, begin van nieuwsgierig uittesten van haar eigen artistieke flexibiliteit. Ze gooide zich met een pak verse levenslust helemaal in die creatieve poel van experimenteren en samenwerkingen. Artiesten als Jungle By Night, Remi van Kesteren, Naaz en Luwten passeerden, ze componeerde voor koor, voor film. Een duiveltje-doet-al toch wel, die Pitou.

Dit élan was essentieel om zichzelf opnieuw te kunnen inspireren. Het werd gaandeweg één grote stroom waarop ze zich voor het maken van de nieuwe songs gewoon wilde laten meedrijven. Buiten de comfortzone zaadjes planten en dan samen met anderen ideeën zien uitgroeien tot iets heel moois. Neem nu de weldoend geleide chaos van haar gelaagde single 'To Do What'. Een voor haar geheel nieuwe stijl, met een zwartige industrialtoets bijna, oosters kronkelende elektronica en meerstemmigheid vermengd met dansbare triphop en zijzelf, de sirene opgaand in het grote lonkende avontuur.

Bovendien - ze laat het verleden voor wat het is - kan je ook gaan zingen over eender wat, evengoed zelfs over een 'rode jas', suggereerde iemand onderweg aan de twijfelende Pitou. Niet veel later was het ritmische 'Red Coat' al geboren. Op de enthousiaste manier waarop ze het zingt hoor je dat het haar ook daar heel goed zit. Terwijl de repetitieve 'red coat'-mantra bijna dreigend overslaat naar 'code red'.

Verfrissing zit er al in de albumopener, de eerste springerige single 'Too Good To Go' vol maffe geluidjes en met zijn meer dan speelse knipoog naar Zap Mama. Uiteindelijk worden ook die songs net zo fraai en klassiek 'Pitou', je hoort ze verrukkelijk openbloeien in hun subtiele, vaak rijke arrangementen. Ja, 'klassiek Pitou', na twee albums staat ze er al mee garant voor oorstrelende eigenzinnigheid.

De ingetogen tweede single 'Pirate' en ook 'Lilies' en het oudere 'Fish' werden ineens live in de studio ingeblikt. Bij wijlen hoor je de Florence Welch in haar er zo in opwellen en, hoor, ook de eenzame folk van 'Jewelry' is een juweeltje van a capella-songwriting.

Nog een verborgen parel, het prachtige 'Empty Hand', een ver kader van elektronica en samples van uitdijend verkeer. Daarbinnen evenwel alleen verstilde akoestische gitaarsnaren en ontroerende vioolstrepen die Pitou's ijle stemgeluid komen te versterken.

Op een sinister Nine Inch Nails-tempo ontwikkelt zich wat verder dan het nerveuze 'Restlessness', met vervreemdende jazz-sax-slierten en tribale achtergrondgezangen er helemaal bij. Pitou als een Trent Reznor in haar duistere trip, tot de hemel finaal uitklaart. Een song waarin zoals in de visual 'wind tegen' 'wind mee' wordt. Volledig Pitou's evoluerende gemoedstoestand, volledig de positieve spirit van het album.

De onzekere, rusteloze, voor zichzelf te harde Pitou is op 'P2' zachter, liever, milder geworden. Ze bouwde rust in. Zoals in het minimalistisch tedere kleinood 'Morning Star'. Pitou alleen met haar akoestische gitaar temidden van het nachtelijke meer, in haar twinkelend betoverende dagdroom mijmerend over een geheime jeugdliefde.

'P2' produceerde ze zelf, met aanvullende bijdragen van co-producer Youniss Ahamad en die overal uitstekende band.

Met 'P2' heeft de experimenteerdriftige Pitou zichzelf mogen terugvinden en nu staat ze er in haar jonge muzikale carrière nog sterker mee te schitteren . Wild, speels, melancholisch en met presence. Zo een en al stijlvol als ze is en begiftigd met die prachtige kristallijne stem van haar staat ze op het magische 'P2' opnieuw voor die unieke helderheid, zuiverheid en sprankeling. Geen singer-songwriter dus uit het dertien in een dozijn-pak, maar een atypische, charismatische multi-instrumentaliste die elf folkpopsongs voor je klaar heeft die er weer alle toe doen.

"They fear what they can't love / They can't love /
Be your own light when there is none." Fragmentje uit de pakkende lyrics slechts van song 'Amon Amok'. Voor wie alles wil achterhalen op 'Love Is Not Enough' van Converge zijn er tal van in het oor springende regels op die nieuwe, hun eerste volbloed-donderplaat sinds negen jaar.

Over liefde dus. Niet voor het eerst hebben ze het erover in albumtitels. Als een engel uit de hemel bijna daalt Converge nu af, met zijn elfde plaat in de hand. Maar we horen Jacob Bannon evenwel zingen over 'love in pain', allesbehalve romantische boodschappen voor deze tijd komende van kritische Amerikanen, pleidooien voor hechtere banden in de samenleving, verpakt in loeiharde punk, opzwepende metal met niet afnemende brute kracht.

Converge, eerlijke band kortom die waarden nog op handen draagt, die een album maakt dat regelrecht naar de barricaden gaat, dat schuimbekt tegen een wereld op slot. Dat neerkijkt op bewapening en vernietiging, leugenachtigheid, zelfgenoegzaamheid en zoveel duisters meer.

Hun nieuwe composities, verdeeld over 31 gemillimeterde minuten, met indrukwekkende emotionele lyrics die brullen als doorheen een zwartgeblakerde uitlaatklep, ze lopen harmonieus hand in hand met het enorme van hun hete metalsound. Want van Converge neem je die woede aan. Van een rauwe band die tegelijk met hun to-the-point-songs al decennialang legendarisch is en die, naarmate hun nieuwe plaat vordert, in zijn eenheden van gecontroleerde chaos bovendien nog steeds dé grootmeester blijkt van de rekenkundig vernuftigste hardcore.

'Love Is Not Enough' bevat zonder een seconde verveling tien compacte, strak geïnstrumenteerde songs, rechttoe rechtaan, met alleen in het midden het instrumentale rustpunt 'Beyond Repair' dat daar als doodsklokken weids galmt. Wat een ongelooflijke weelde daarrond aan mitraillerende, vol vervormde gitaren, wat een wervelend pak swingende grooves, riffs, blastbeats en bonkende drums. Daarrond des te meer vocale kracht van frontman Bannon, nu eens krijsend, schreeuwend, scanderend, dan weer sterk en overduidelijk in zijn cleane zang.

Converge is zo de creatieve band die in de verdienstelijke stand van zijn al 36 jaren durende carrière nog steeds intense, donkere bouwwerken opzet die bol staan van ideeën. Geen studiotrucs voor deze muzikale grondleggers, ze kiezen voor pure wildernis en ze haten bijkleuring of de gratuite perfectionering.

En toch, zo gevarieerd en spannend sfeervol blijven hun soundscapes uit de boxen schieten. Vers voer voor headbangers en crowdsurfers, aanrollende tsunamis vol agressie, indrukwekkende explosies van woeste energie.

Converge speelt het allemaal volgens de codex van Converge, verheffing van pure emotie en kracht tot muzikale topsport. Hierbij zeker nooit terugkeren, steeds verderop zien, vinger aan de pols en blijven opbouwen, laag op laag.

Een discipline die nooit voor doetjes kan zijn weggelegd. 'We age faster than I care to admit', gilt Bannon in 'Make Me Forget You', om met een onavolgbare roffel toch maar schaamteloos door te zetten als waren zijzelf weer de jongste mathcore-punkrevelatie.

Het blijkt uit dit 'Love Is Not Anough', het is een verrassende killerplaat, een bad vol extreme emotie, Converge's passioneelste symfonie van 'light for the darkness'. Voor de niet-avontuurlijke oortjes, u gelieve zich helemaal te onthouden, dat was ergens al duidelijk.

Komende headline tourshows:
28/6, Kavka Zappa - Antwerpen
30/6, Patronaat - Haarlem

Mitski, voluit Mitski Miyawaki, de Amerikaanse songschrijfster met Japanse roots, laten we ze maar veel te onderbekend noemen in de Lage Landen...

Met dat zacht accordeon- en banjospel van het zalige 'In a Lake' opent ze deze keer haar achtste plaat 'Nothing's About To Happen To Me'. Het lijkt folk van de gezapigste Mumford and Sons wel. Maar dan weer zal, net zoals op haar vorige album 'The Land Is Inhospitable And So Are We', de rust plots uitmonden in een roerige finale, in het drukke geroezemoes van de stad, de absolute tegenpool van het vredige dorp dat ze ontvlucht. Zoiets, Mitski ten voeten uit.

'Nothing's About To Happen To Me' vertelt het verhaal van een teruggetrokken vrouw in een onverzorgd huis. Buiten haar huis is ze afwijkend, in haar huis is ze vrij. Ontworteling en tristesse van een gespannen, gekwelde ziel, het zijn de ingrediënten van het nieuwe album én hoe je daar via die melancholische songs leert mee om te gaan. Beschouwingen over roem, onafhankelijkheid, dood, relatiebreuk, eenzaamheid, ze haalt het tegelijk cynisch, met horror, vrolijk en humoristisch, zie de visuals, door de mangel en de katten die er her en der opduiken die zijn er de metaforen van.

Intussen zijn we met haar al veertien jaar verder en zij is in die tijd een van de beroemde zangdiva's van haar generatie geworden. Terecht bovendien, want keer op keer horen we niet alleen fraaie melodische songs, ze zitten ook nog eens verpakt in prachtige, universeel verstaanbare lyrics. Een perfecte kunstenares met een heel divers en bij wijlen hemels stemgeluid dat dan nu eens Aimée Mann, dan weer Lana Del Rey oproept.

De harde contrasten zijn er dus. Miski luistert ingetogen weg en dan ineens wordt het fors uithalen. Mitski en haar muziek, de krolse kat die flirtend rond de benen krult en het daaropvolgende moment klauwend uithaalt. Vaak maakt ze popsongs zo gestript als in die fraaie opener 'In a Lake', dan weer hoor je luie en weelderige rock-arrangementen of versterkt ze zich theatraal met orkest en koor. Neem zo die huppelende hit en een van de hoogtepunten, 'Where’s My Phone?', voorzien van een onuitroeibaar olijke 'pa-pa-pa, pa-pa-pa'-meezingpassage die 'in the end' lekker door woest distortion wordt gewurgd. Ook het dreigende, loom slepende 'If I Leave' of het crescendo in 'Lightning' of 'That White Cat', ze bevatten alle die vurige dosis rock-adrenaline. 'That White Cat', over de buurtkat die binnendringt en probeert te heersen. Ze start ermee als met van diep uit de woestijn groeiende, zwoele reverbgitaren, dan gaat ze zomaar over in een rockséance met tribaal metalen drums, daarbij ook nog met een o zo mooi 'ya-ya-ya'-meedreinend meerstemmig koortje en zijzelf, Mitski, ja, zij is dan weer helemaal ontketend.

Het ijle 'Dead Women' krijg je opgediend met sierlijke pedal steel. Net zo, op wandeltempo, in het angelieke 'Cats', met de reddende katten. Of ook in 'Instead of Here', met zelfs een streepje piano erbovenop. Drie alt-countrysongs waar Nashville en de americana heel dichtbij is. 

Een aantal uitstekende einzelgängers op de koop toe. 'I’ll Change for You', schitterende easy-listening-jazz à la Chris Rea. Of 'Charon’s Obol', met zijn huilend achtergrondkoortje en vertederend romantische viool. Niet te vergeten ook het weer prachtig gezongen 'Rules', de hopeloosheid mooi orkestraal opgefleurd met schallende Mexicaanse trompetjes, fladderende klarinetten en volgestouwd met cijfertjes.

Op dit 'Nothing's About To Happen To Me' is Mitski de raadselachtige performer die zoals verwacht constant op eenzame hoogte blijft vliegen, de cameleon die met een pak emoties muzikaal grossiert in alles. Mitski is de kat met de andersgekleurde ogen daar op de albumcover. Zij verenigt met haar fantastische band al haar tegenstellingen van kamerpop tot overstuurde rock, folk, alt-country en americana. Ook album nummer acht is zo weer een op en top esthetisch album geworden waarnaar je ondanks de weerhaakjes vreemd genoeg altijd weer terugkeert. Omdat het dan ook zo goed klinkt en professioneel zo helemaal af is.

Ook te zien straks in AFAS Live, Amsterdam, op 6 en 7 mei 2026 en in Vorst Nationaal, Brussel op 9 mei 2026.