Is er iets heerlijker om op te kil regenachtige januaridagen op je te laten inwerken dan van die tijdloze muggy sounds als van Gentenaar Matt T Mahony? Prettige stemmingen volop in de aanbieding en ze komen zowel zwoel als benauwd op je af vanaf 'Good Man Blues', zijn nieuwe prachtalbum. De vraagstelling bekruipt je, maar luister naar zijn slepende verzengende openingsblues 'Muggy Days' en je begrijpt het wel helemaal. Vibes als deze, die ook al van het stijlvolle artwork van het album en de vooruitgeschoven singles afstralen, ze maken volkomen deel uit van het natuurlijk palet aan blues- en jazzmelodieën van deze muzikale klassebak. Ze stijgen kringelend op als van tussen brandend woestijnzand, onder altijd staalblauwe hemelen.

Vooral heel wat gevoel van eenheid dus in een pak diverse stijlen en wat een vakbekwaamheid springt er overal uit. Verdiensten die alleen maar bewonderend, belangstellend doen opkijken naar de man en zijn hele begeleidingsband. Topmuzikanten tout court en niet voor niks blijkt momenteel al de halve band genomineerd voor de Belgian Blues Awards categorie Beste Instrumentalist.

Na de loeiende, schurende bluesentrée krijg je dan als tweede nummer en heuse oplawaai ineens 'On Time', zo mogelijk de regelrechtste 'Pink Floyd-blues', gehuld in galmend psychedelische sferen. Matti Derijcke, tussen zijn etherische gitaar en Vander Bauwede's lap steel, met een stem in zuivere Gilmour-modus op zoek naar identiteit en betekenis. Onmiddellijk erachteraan zowaar dan weer een hypnotiserende boogie die met 'Run Away' gezwind komt binnengehuppeld, al gaat het er over de fake-relaties waarvan je je best in een grote bocht omheen houdt. Het ontvouwt zich al gauw in een heerlijk bluesduet van gitaar en mondharmonica.

Drie nummers boven de vier/vijf minuten al voorbij, even plaatsmaken voor zeventig seconden 'It Happens (Again)'. Verrassend, een uitzonderlijk voljazzy miniatuurtje, juweeltje ook waarin de geest van Toots Tielemans zalig mag rondfladderen. Met dank ook weer aan compaan Vander Bauwede op zijn altijd heerlijk ondersteunende chromatische mondharp. Jawel, Matt T Mahony mag dan wel aan de blues zijn hart hebben verpand, na zijn universitaire studie moraalfilosofie heeft hij zich daarna wel ook jarenlang aan het conservatorium in de jazz bekwaamd en dat hoor je hier wel fraai, duidelijk en niet voor het laatst.

Ingetogenheid en filosofische mijmering zijn de ingrediënten van 'True Bird' om er de eerste plaatkant mee af te sluiten, over verscheurende liefdeswegen als trekvogels die in verschillende banen voorgoed uiteenvliegen. Sterke vocale prestatie van Matt T Mahony overigens en tegelijk een hemelsmooi melancholisch prijsnummer dat weer lekker jazzy wegzwelgt in zijn ijle harmonicaklanken.

Weet dat 'Good Man Blues' ook het album is dat er met de nodige volharding na tegenslag uiteindelijk toch wilde komen. De pandemie knipte de opnamesessies brutaal in tweeën. Het overgrote deel van de opnames was er al in de lente van '21, de rest kon er pas in de zomer van '23 worden aangebreid. Niet getreurd, het leverde Matt T erbovenop het sterke, claustrofobische 'Jetlagged', dat hij opgesloten in vervreemdende hotelquarantaine in Seoel van zich af moest schrijven. Een song ingebed tussen kille corona-orders declamerende luidsprekers én muzikaal een glansrijke groepsprestatie.

'Good Man Blues', een album met vocals en gitaren in wisselende stemmingen, met doordringende bluesgrooves en knappe ritmes. In 'The Big Spender' duiken ze op als helemaal vanuit de verte van een duistere western. Een compositie die zich organisch ontplooit in alle richtingen, blues en jazz, gewoon een moderne smeltkroes fraai verenigd. In 'Spirits' ontwaar je, net zo, niet enkel de spirit van John Mayall, ook die van Thielemans duikt weer op in een verrukkelijke jazz-improvisatie en recenter is ook Dans Dans niet veraf.

Niet minder indrukwekkend daarop zijn de tribaal pompende blues over voorbije liefde in 'I Don't Want To' en met zijn eigen afsluitende 'Good Man Blues', een slome coming of age-song, kan hij zich haast naadloos aansluiten in de rij der grote traditionals.

De bruisende Gentse Missy Sippy Blues & Roots Club, hij blijft zijn zonen uitzenden. Na de betreurde bluesman Tiny Legs Tim, laatst hadden we nog de nieuwe Guy Verlinde of het swingende A Murder In Mississippi is het nu de beurt aan ervaren bluesrot-songwriter Matt T Mahony om de springlevende blues van de Lage Landen net zo verfrissend als op 'Good Man Blues' uit te dragen voor echt iedereen. Dit is dan ook een schitterend, hartverwarmend album dat je met zijn tien originele, diep in de blues gedrenkte nummers aankijkt als een fata morgana in een bloedhete woestijn.

Live line-up:
Matt T Mahony - vocals, gitaar
Olivier Vander Bauwede - harmonica, lap steel
Filip vandebril - bass, double bass
Frederik Van Den Berghe - drums

Straks in 2025 staan er 85 kaarsjes op zijn verjaardagstaart. Ringo Starr, die andere, oudste overlevende Beatle die in de volle herfst van zijn leven warempel dan net nog zijn sterkste plaat aflevert...

Doorgaans is het omgekeerd, is het aan anderen om in hun volle adoratie The Beatles te bezingen. Nu gaat Ringo Starr zelf als fervent cowboyfan in zijn allernieuwste, twintigste album 'Look Up' de country in het zonnetje zetten. Eigenlijk is hij nooit van het genre vies geweest, ook bij The Beatles niet, maar hier, op de cover bovendien met zijn monumentale cowboy-stetson op het oude hoofd, zijn het toch verre van belegen klassieke countrysongs, die elf nieuwe nummers die hij opdient. En verrassend, alles klinkt er zelfs behoorlijk fris en eigentijds bij.

Natuurlijk gezellige Ringo is altijd zo slim geweest om zich goed te omringen. Zo is er nu vooral de verbluffende klik met ouwe Dylan-getrouwe T Bone Burnett die hier als producer en medeschrijver de grootste honneurs waarneemt. Verder, naast intussen hemzelf als rode draad voortdurend prominent aan de tuimelende, borstelende drums, zijn er ook nog tal van Nashville-kleppers als Billy Strings en Molly Tuttle en artiesten als Alison Krauss, Larkin Poe en de harmoniezangeressen Lucius die hem met heel veel liefde omarmen.

In het naïeve 'Breathless' is de zouterige voice van Ringo Starr voor het eerst aan zet en gegoten wordt ze in ingetogen rockabilly, met gitaargrootheid Billy Strings welwillend aan de snaren. De stuwende countryrocker 'Look Up' met zijn gitaren in alle kleuren is zonder meer een van de sterkhouders. Jankende pedal steel sleept het verdriet van de ballad 'Time on My Hands' dan naar passende hoogten en de nostalgische harmonicasong 'Never Let Me Go', dat is Ringo gepassioneerd in een muzikaal duet met Billy Strings. Hier ruikt alles nog het meest naar de vroege The Beatles.

In 'I Live for Your Love' komt de emotionaliteit van een oude man naar boven, die noch in de toekomst, noch in het verleden leeft. Lieflijk gesteund door huilende gitaren en de zoete vocalen van Molly Tuttle. In 'Come Back' is eeuwige positivo Starr nog steeds stoffig op kamp en hij gaat daarbij helemaal fluitend door het leven. Met Lucius hemels in de achtergrond. In de country van 'Can You Hear Me Call' ontspint zich andermaal een groots duet met Molly Tuttle.

Op de gepeperde rocker 'Rosetta' klinkt de hele groep dan weer ineens vurig en fantastisch. Met Billy Strings en Larkin Poe in een pittige hoofdrol. Ook in het met heerlijke honky tonk-piano vrolijk huppelende 'You Want Some' valt weer een lekker snuifje The Beatles te ontwaren. 'String Theory' is dan haast psychedelische contemplatie. Met  kleurrijke bijdragen van Molly Tuttle en Larkin Poe.

De lome slotlovesong 'Thankful' is Starr's pakkende eigen nummer. Hij, wankel zingend tegenover zijn engel Alison Krauss. Het is waardig afsluiten in zijn dankbaarste 'peace, love en understanding'.

Neen, gebruik Ringo Starr dus maar niet als je meest favoriete schietschijf. Want de minst toonvaste, meest aimabele Beatle brengt het er deze keer met zijn enthousiaste 'Look Up'-rootsplaat wel degelijk uitstekend van af. Absoluut geen country-serieproduct, maar een gevarieerd, toegankelijk organisch werkstuk van een zanger-drummer met een prima van warme country-tristesse doortrokken stemgeluid. Even vertederend, vredevol als onschuldig blijft hij daarbij vanaf zijn song één helemaal tot aan zijn song elf. Zoals het hem als vanouds als vierde Beatle nu eenmaal zo gegoten past.

Al meer dan vijftig jaar geleden legden The Beatles er als groep hun muzikale bijltjes bij neer en toch blijven ze nog steeds onverstoord in het hier en nu. In november laatst kwam Universal nog met de acht elpees tellende box set '1964 U.S. Albums in Mono' op de proppen. En nu achtte in de staart van 2024 ook Lucinda Williams de tijd gekomen voor haar 'Lucinda Williams Sings The Beatles From Abbey Road'.

Wel, Lucinda Williams, 71 jaar intussen en gerenommeerde roots-/americana-zangeres, bewijst in haar pakkende vertolking van twaalf Beatles-songs dat dus ook de goedgevooisde muziek van de allergrootste Britpoppers niet iets was dat zich ver van haar rootsbed afspeelde. Integendeel, rock n roll zit al die tijd diep in haar hart en nieren, kijk zo maar terug op haar laatste eigen werk, 'Stories From A Rock n Roll Heart' van 2023.

Maar de idee voor haar Beatles-plaat dateert van nog een stuk verder terug. Van de geboorte in volle corona-tijd van haar 'Lu's Jukebox'-ondersteuningsproject, waar ze zich om de tijd te doden enthousiast op de productie van zes tribute-volumes begon te gooien met daarbij, naast een prima kerstplaat, niet te versmaden hommages aan Tom Petty, Southern Soul, Bob Dylan, Country en The Rolling Stones.

Nu dus eind 2024 ook het afrondend album zeven, in twee dagen opgenomen, waarin ze The Beatles aanpakt.  Bovendien helemaal 'From Abbey Road'. Waarmee je haar nu dus ook de eerste artieste kan noemen die een Beatlesplaat ook in het heilige Abbey Road zelf ging opnemen.

Het werd een fraaie, wijd uitwaaierende selectie nummers uit het The Beatles-songbook en alles werd weer live in één take ingeblikt. Zoals te verwachten baadt basic bij haar alles uiteraard in de meer rootsy rustiger sferen en Williams' wankele stemgeluid klinkt zelfs een stuk emotioneler dan toen bij de originele Fab Four.

Prima starten met 'Don't Let Me Down' waar Williams in een mum de radeloze Lennon wordt en haar begeleidingsband onmiddellijk ook alles uit de kast haalt. Vervolgt ze dan met korrelig klagende stem met een royaal uitgesponnen americana-versie van 'I'm Looking Through You'. De prille hit en samenzinger 'Can't Buy Me Love' komt er strak en gestript achteraan.
'Rain', zelden gecovered, is hier getooid met een psychedelica à la WiIlliams. Zij met haar band en backing vocals, alles wordt netjes naar haar hand gezet. Vervolgens haar sublieme interpretatie van 'While My Guitar Gently Weeps', de song weent, sleept en is net zo prachtig. Met dus naast Williams de gitaar in eenzelfde prominente hoofdrol.
In de eerste helft van 'Let It Be' flaneert Williams nog fraai tussen de sobere gitaarlijnen, tot met het hammondorgel, drums, de solerende gitaar en het achtergrondkoor alles naadloos wordt afgerond. De duistere blues dan van 'Yer Blues', één ruige wenteling haar helemaal op het lijf geschreven en 'I've Got a Feeling' is nog zo'n heftige blues mooi uitmondend in beatleleske samenzang. Zie die klassebakken heerlijk samen aan het werk in de video ervan. 'I'm So Tired' vervolgens is op zijn superkortst maar o zo gedreven heftig, helemaal Williams.

Lui bluesy kronkelt daarop ook Harrison's 'Something'. Met Williams een en al emotionaliteit en gesteund door weer die onovertroffen gitaren.
Overtreft ze in haar versie dan wel Joe Cocker niet - wie wel? - hoed af toch voor de stevigheid waarmee zij hier met 'With a Little Help from My Friends' aankomt. Met de loeiende gitaren en het achtergrondkoor op hun best. Ook de gelaten versie van 'The Long and Winding Road' om af te sluiten is zonder meer prachtig, The Beatles volledig op de wijze van Lucinda Williams.

Wat een geluk, na haar beroerte eind 2021 is Lucinda Williams er vlug weer mogen invliegen. Dat illustreert ze net zo op deze blije, uitstekende afsluiter van haar 'Jukebox'-reeks waar ze met haar schitterende band met veel respect toch dicht bij de originals van The Beatles blijft. Maar waarbij ze zich vanaf noot één niettemin als de karaktervolle, doorleefde en geïnspireerde vertolkster ontpopt die we al zolang kennen. 'Lu's Jukebox' is dan wel een tussendoortje, het werd een verzameling die met zijn zeven stuks in omvang en kwaliteit gewoonweg groots is geworden. Ze gunt ons op eigentijdse wijze een blik op haar veelzijdige kunstenaarschap. Wie daarom gunt haar tegelijk niet een carrière even lang en vruchtbaar als die van al haar illustere voorbeelden uit haar 'Jukebox'?.