Wie zou die bleitbaby in stars and stripes-outfit op de cover van 'Cry Baby', Vince Staples nieuwste, wel kunnen zijn? Ha, een wijdopen deur intrappen toch, zoiets, in deze tijden. Alhoewel, Vince Staples, Westcoast-rapper net als Kendrick Lamar, behoort tot die slechts kleine schare Amerikaanse artiesten en hij helemaal vooraan, die nog met een scherp oog er geen doekjes om windt en het nog aandurft om de stand van zijn land brutaal en tot op het bot te fileren zelfs al stond hij hierbij tegenover de president zelf. "Honesty is the best policy, okay. Say it!", slingert hij 'm ergens in het gezicht. Bekijk daarbij de halfgecensureerde massamoordsingle 'Blackberry Marmalade' die aftitelt met woorden van Martin Luther King, "The question is not whether we will be extremists, but what kind of extremists we will be." "I got the hammer, I know it's polarizin' ", positioneert hij zichzelf in die hectische openingssong, waarna hij hamert op het wapengeweld, de schijnheiligheid, de onderdrukking, het onrecht, het racisme jegens de zwarte Amerikanen.
In een half uurtje passeert 'Cry Baby' helemaal de revue, via het dehumaniserende 'Go! Go! Gorilla', het verstikkende 'TV Guide', overheen al die sprekende titels als 'The Big Bad Wolf' dat swingt als de Peppers, het beukende 'Only in America' of het radeloze 'Do You Know the Devil?' tot de verslagen soldatenmars '7 in the Morning' met zijn als Morricone triest uitfluitende whistler.
En Staples wil vooral dat je hem in alles goed begrijpt. Zeker ook bij die fatalistische video van het jumpende 'White Flag' - die schiet er echt helemaal bovenuit -, ondanks al zijn eenvoud zegt de symboliek alles overduidelijk: een VS-vlag, zelfs wit overschilderd, raakt in dit Amerika niettemin helemaal met kogels doorzeefd. Net zo in de video van het op een gitaarriff hortend opschuivende 'Cotton', waar hij nog eens scandeert hoe onfris het er in de loop der tijden achter die stars and stripes vaak aan toe ging.
Een zanger volop op zijn barricaden dus, maar daarnaast ook helemaal zichzelf als in de selfie-rol die hij als acteur Staples ook opneemt in zijn eigen 'The Vince Staples Show', een surrealistische zwarte komedie die ook daar vooral op eigenzinnige wijze de Amerikaanse chaos op flessen trekt.
Muzikaal is 'Cry Baby' een album geworden zonder features, met een pak minder beats en met een Staples die in zijn rappen en - jawel - ook zingen nu verrassend crossoverend symbiose zoekt met de live-rocksound. Een opvallende punk-, funk- en rockinjectie in 'Cry Baby', waarmee hij zichzelf op zijn manier regelrecht in de zwarte voetsporen zet van 'godfather of soul' James Brown. Hiervoor heb je dan wel ook een ongeloofljke klasseband nodig - en die heeft hij. Soul en groove hebben ze te over, die mannen spelen op 'Cry Baby' werkelijk alle pannen het dak af.
De altijd uitmuntende Vince Staples verschijnt op 'Cry Baby' als een bevrijd, onafhankelijk artiest. Maakte hij altijd al luislepende hiphop in een rush, zij het met enorme passie en talent, hier gaat hij rockend on politics met een stormachtige urgentie die haast niet is bij te houden. Tien nagels met koppen houden een vlammend conceptalbum ijzersterk bijeen. De geloofwaardigheid en het gezag dat hij eindelijk nu toch eens van het beleid verwacht straalt al helemaal van onze rebel zelf af en, hoe somber hij alles ook inziet, de heerlijke manier waarop hij zijn menselijke waarden omarmt siert hem uitermate en daarvoor mag wel elke rechtgeaarde ziel van welke strekking ook warmlopen.
Een sleep van miljoenen volgers te lande had hij al, 'Cry Baby' met zijn militante, maar essentiële bespiegelingen, samen één grote schreeuw, verdient dat het applaus helemaal uitdeint. Tot ver over de grenzen. Je eigen rauwste zomerplaat mogelijk in de achtergrond van een Amerikaans voetbalkampioenschap. Maar vooral ook is dit een jaarplaat!
Te lezen en te zien op Written in Music: Vince Staples - Cry Baby | Hiphop | Written in Music - writteninmusic.com
