menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van henrie9. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021

Whispering Sons - Several Others (2021) 4,0

gisteren om 09:24 uur

De songs voor de 'moeilijke tweede' van WS, geschreven tussen het touren met de Editors door, moesten om te rijpen noodgedwongen maanden het lockdownbad in. De hoezen van hun nieuwe en die van de vooruitgeschoven singles verraden je al een desolate leegheid van rotslandschappen in diverse kleurschakeringen. Want een blend van somberte, eenzaamheid, onrust en rusteloze energie, angst en zelfs waanzin, dat zijn nu de ingrediënten bij deze WS. Getuigen daarover ook de schizofrene lyrics, want de 'Several Others' dat zijn wel die anderen in jezelf. Het plotselinge succes van de band werkte blijkbaar ook persoonlijk diep in, meer,  bedreigt je identiteit. Muzikaal kent hun onconventionele experimentele postpunk in verschillende songs nog steeds dezelfde straightforward-aanpak met de ritmisch  stuiterende gitaren. Afgetrapt wordt er zo met een op bas pulserend 'Dead End', gevolgd door een nog geweldiger 'Heat'. Ruimtescheppende electronics trekken nu wat meer aandacht dan op voorganger 'Image'. Verder ook (spaarzame) piano ('Screens', 'Aftermath')! Een solitair, bijna afgestorven toetsenakkoord begeleidt 'Aftermath', waar het gaat over de ongezonde perfectionistische drang meer te willen zijn dan draaglijk. De catchy gitaren en elektronica dan, ze kronkelen zich onderdanig en bezwerend rond het immer androgyne kelderparlando van frontvrouwe Fenne. Om tenslotte dan te belanden bij nog een hoogtepunt, het wanhopige 'Satantango/Surgery', een twee-eenheidsong.  'Satantango' als lange borrelende intro komt uiteindelijk met hectisch tekeer gaande gitaren open te barsten in een verschroeiend gestoord 'Surgery'. Om dus kort te gaan : WS bevestigt hier, het is gegroeid en het werkt zich op tot een unieke mundiale band. Op hun menu alleen maar verrassend interessante, zéér genietbare ellende. Wil je nog meer?

» details   » naar bericht  » reageer  

Del Amitri - Fatal Mistakes (2021) 4,0

afgelopen donderdag om 10:04 uur

Welja, uitstekende nieuwe van DA, niets wereldschokkends toch? Inderdaad, net zo min als die van die andere briljante oudgedienden, Counting Crows of van Crowded House laatst, die evengoed in gradaties van jaren terugkwamen. Maar toch heeft DA je net als die anderen van bij 't blije wederhoren bij 't nekvel vanaf song één. Die Schotten weten onderhand al als geen ander hoe je een perfecte, goed in het gehoor liggende rocksong maakt en frontman Currie, met z'n mooie belegen rauwe stem intussen, weet ook perfect hoe ie ze voor jou zal brengen. Met hernieuwde energie brachten ze er hier dus weer heel wat steengoeie samen, eigenlijk zit je zeg maar constant gekluisterd te luisteren naar die sublieme poezie, naar al die sprokkeling van stemmingen verpakt in verschillende opzwepende stijlen. Plaattitel en lyrics klinken hier wel wat piekerender en somber, ondanks hier en daar de kwinkslag, en ook de songtitels verraden zieleroersels, 'I'm So Scared Of Dying', 'Lonely', 'Losing The Will To Die'. Maar hoe kwetsbaar en hartverscheurend ook, keer op keer charmeert je met de opwindende melodie ook hun positieve vibe. Sterke melodieën, zonder franjes, soms beatlelesk, altijd goed in de arrangementen, folky acoustisch, een ballad, soms luider groovend rockend of met minder verwachte instrumenten als piano, orgel of accordeon. Mooi dat! 'Is dit een heropstanding of enkel maar de laatste ademstoot net vóór 't einde?', zingt Currie aan 't begin van song twee... Zonde is het hoe dan ook als een gerijpte klasseband als DA met een prachtplaat als deze onder de radar blijft. Blijkt hier loud and clear dat deze oude vossen nog net zo min hun haren verloren, als hun allesbehalve fatale muzikale kundigheden.

» details   » naar bericht  » reageer  

King Buffalo - The Burden of Restlessness (2021) 4,0

afgelopen dinsdag om 13:40 uur

Zet je schrap, daar komt King Buffalo! Ze laten nu al een kanjer van een stonerplaat op je los. En later dit jaar komen er nog twee erop aansluitende albums bij, weliswaar met een andere sound en stijl, maar dit alles in de steigers gezet tijdens de lockdown. Verhaalboog, karakter en thema zullen ze delen, maar ze zullen net zo goed afzonderlijk beluisterbaar zijn. Hier bovendien stoner met naast aandacht voor melodie ook grote zorg voor de lyrics, toch niet evident in het genre. Zo vrijuit somber en intimistisch hier, geschreven vanuit de onderbuik, de claustrofobie en frustratie van de pandemie. Roger Waters en Zach de la Rocha zijn de inspiratiebronnen. De hechte groep, King Buffalo, levert ongecompliceerd frisse composities die bijna onberedeneerd lijken samengebracht. Gestripte vraag- en antwoordjams zo je wil met mooi  atmosferisch samenspel tussen heldere vocals, scherpe, klare staccatogitaren, synths en een perfect meegaande ritmesectie. Stijlvol etaleren ze je hun open klankpalet vol minimalistische, repetitieve Tooltoetsen waar de energie maar van tussen de muzieklijnen blijft uitspatten. Veelal starten ze discreet, onderkoeld en psychedelisch declamerend, om geleidelijk rusteloos op te bouwen tot finale erupties van riffs en donderende drums. Kraakzuiver opgenomen plaat die geen zwaktes kent. Wat jammer dat we zo'n trilogie nog niet kunnen bingehearen. Kom dus maar op met dat vervolg, heren, we are restless!

» details   » naar bericht  » reageer  

King Gizzard & The Lizard Wizard - Butterfly 3000 (2021) 4,0

afgelopen zondag om 12:20 uur

Via huisvlijt ook in coronaomstandigheden doodleuk albums blijven afleveren gaat een supercreatieve band als KG&LW perfect af. Dat onze kameleonband op deze 18e (!) zo op afstand bovendien nog eens met een geheel andere sound uitpakt, geheel vanzelfsprekend. Dat het uiteindelijk synthesizer-gedreven droompop met een aureooltje van luchtige feelgood is geworden, nee, hadden wij dan weer helemáál niét verwacht. Eens die onwennigheid overwonnen dus, blijkt hun radicale switch op de koop toe behoorlijk innovatief, zo totaal ook zonder de vertrouwde elektrische gitaren. En al die dichtgeknepen, hoge stemmetjes à la Of Montreal, er is dus nu ook een dance-KG&LW!  Het begint even vreemd en  bovenaards als 'The Wild Signals' in Spielbergs 'Close Encounters...' Het luistert als één ondeelbare brok speelse futuristische muziek voor het verre Oosten, waarbinnen de stukjes geheel natuurlijk bij elkaar horen en een na een in elkaar overlopen. Leuk en bovendien goed gearrangeerd dit alles. Luister maar naar het frivole 'catching Stars' of '2.02 Killer Year', staalkaarten voor het hele virtuoze werkstuk. Op de festivals kan deze veelkleurige live-band KG&LW dus straks steeds meer podia gaan vullen. Vóór de moshpit of de dampende dance-tent, geen probleem, ze presteren het telkens met verve!

» details   » naar bericht  » reageer  

Garbage - No Gods No Masters (2021) 4,0

12 juni, 13:18 uur

Plaatje voor de rockzomer '21? Verrassend, zet deze van Garbage er maar bij! Hebben blijkbaar wonderbaarlijk alle nodige grinta teruggevonden, zo cool en combattief als een aspirant-europacupwinnaar zijn ze hier aan zet. Het spervuur bitse, snerende uithalen van sterk performende frontvrouw Shirley Manson bevestigt al vanaf opener 'The Men Who Rule The World' de behoorlijk manke stand der mensheid en het trieste wereldschouwtoneel : kapitalisme, macht, racisme, #MeToo, seksisme, misogynie, massabetogingen, dierenrechten, angst en vervreemding, normloosheid, geen pretje wat hier al aan walgelijks de revue passeert. Daartussen vinden ook Shirley's kwetsbare zieleroerselen en frustraties nog een mooi plaatsje. Ze kregen hier zo te horen vooral een behoorlijke dosis industrial te leen van Gary Numan, zo filmisch en weids wordt alles hier uitgestrooid. Ze switchen in een smeltkroes van stijlen, heavy rockend, techno, swingend, funky, trip-hop tot power ballad of radiovriendelijke pop. Melodieus weer en catchy as hell, om massaal mee te zingen, zo is Garbage dus gebleven. Butch Vig en zijn maten spelen de hooks, de riffs, de opzwepende staccato's op en neer. Een matuur, hevig Garbage hier dus, dat met z'n memorabele, maar zo zwarte zevende verbluft en charismatisch aanzuigt als in zijn hoogdagen. Another right record at the right time!

» details   » naar bericht  » reageer  

Rise Against - Nowhere Generation (2021) 4,0

11 juni, 12:53 uur

Gepassioneerd een revolutie starten, dat doe je toch pas na het zingen van de Internationale? Dat is wat de punkers van RA zullen hebben gedacht, waarna als een vurige  raket hun gewichtige punkriffs en roffelende  ritmes weer eens de huiskamer inschieten. Voor de groeiende  'nowhere generation' uit de titel is het dat ze 't hier met hun hardcore opnemen, brandende revolutionaire statements, furieus, agressief met hart en ziel. Opwindend, wat een boost van energie! En vooral met die felle boodschap, zij komen er goed mee weg. Ondanks toch al twee decennia schreeuwend voortouw te hebben genomen voor scanderende punkhordes, weten ze zich hier voor 100% herop te laden. Voor RA is en blijft de missie dan ook tijdloos. Armoede en sociale ongelijkheid, onrecht, klimaatverandering, ze declameren het zo doorleefd eerbaar en wars van platte clichés, dat je 't slikt. Een pure band als RA is al die tijd toch ook consequent dicht bij de punkbron gebleven. Ja, een opduikend rocknummer hier en daar, wat gedeisder acoustisch instrumentarium ook, maar hun spirit en dito melodieuze anthems blijven blijkbaar toch probleemloos de nieuwe punkgeneratie aansteken. Vandaar, vanuit zijn punkbiotoop heeft RA terecht zijn wilde vleugels weer uitgeslagen, hebben ze je ruim toegeblaft waar het nu op staat. Fans uitgeput en tevreden. En voor de wereld meer hoop? Alvast zeer geslaagde plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Calicos - The Soft Landing (2021) 4,0

10 juni, 19:35 uur

Indertijd, drie jaar geleden, over ze gelezen, Humo's Rock Rally gewonnen. Verleden jaar, opgevallen met single 'Nova', terecht helemaal bovenaan Vlaamse Radio 1's Voxtop beland. Nu hun eersteling, zo te zien is sinds 2018 't ijzer bewust zo geduldig gesmeed tot het kunstwerk helemaal af was. Dat is het dan ook nu, volwassen plaat, tot in de kleine puntjes professioneel. Topnummer 'Nova' schittert nu mooi middenin. Wat direct in 't hoofd schiet bij beluistering van 't geheel : de recente van Lord Huron, een The War On Drugs-rocksound soms, ingetogen Wilco  - allemaal americana dit, het etiket is hen blijkbaar al opgekleefd- maar ook een mix Bony King Of Nowhere/Chris Isaak-stemgeluid en... die smachtende pedal steel gitaar! Naast de country-americana is ook pop hun eigen gemaakt, maar alles even rijk en perfect ingekleed en  afgeborsteld. Opener 'How Was I To Know', episch, evenwichtig en rustig opgebouwd tot finaal ook de rockgitaarremmen los mogen. Applausnummer! Songschrijven kunnen die mannen dus, rock of pop, sterk materiaal tot en met het 'landingsnummer'. Nog een aan te bevelen zomerplaat erbij.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gary Numan - Intruder (2021) 4,0

10 juni, 09:22 uur

Die van 'Electric', toch? Inderdaad, 'Are 'Friends' Electric', 1979. Maar lees bij deze nieuwe van Gary Numan aub vooral verder... Numan lag aan de basis van de new wave, industrial, metal, dance e.a., is sindsdien aan de weg blijven timmeren, beïnvloedde velen en niet van de minsten. Als je straks iets á la Trent Reznor (Nine Inch Nails), Billy Corgan (Smashing Pumpkins), Marilyn Manson of zelfs Bowie meent te ontwaren, weet dan : zij liketen Gary, niet omgekeerd! Bovendien het bijzondere aan de 19e van deze overlever is het concept en de originele insteek. Altijd wat theatrale  doemdenker geweest, kruipt hij nu met die typisch opschietende Numanstem van hem in de huid van de gekwelde aarde himself. Wat doet ie dat weer impressionant! Een boze bedrogen aarde een intense, woeste songcyclus in de mond leggen. Eigentijdser qua urgente thematiek kan derhalve niet. De lyrics en soundtrack worden, alhoewel zeer toegankelijk, vanzelfsprekend behoorlijk somber, apocalyptisch zelfs, stempel Numan. De muzikale wapens voor z'n hele fascinerende sfeerschepping zijn vertrouwd maar tegelijk zo genietbaar, industrial à la Numan, zeeën van synths en electronics, vermengd nu met mystieke Oosterse melodieën, zijn uniek klagende stem vloeiend wentelend doorheen de wall of sound, ontroerend mooie piano, 'Lisa Gerrard'-achtergrondvocalen... 'Intruder', 'Betrayed', 'I Am Screaming', wat een fantastische nummers. Dit presteert ie meer dan een onheilspellend dreigend uur lang. Met zelfs corona avant la lettre al in 't script voorzien ('The Gift'). Confronterend, zeer ongemakkelijk pamflet dus, voorzien van alle flitsende bombast voor weer zinderende live-optredens straks. Numan, ijzig en sinister toeogende goth, die bleef alleen maar zichzelf, zette weer droog zijn muzikale relevantie op het bord. Steken we er wat van op? Pas dan op naar z'n nr. 20!

» details   » naar bericht  » reageer  

Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021) 4,0

9 juni, 08:12 uur

CH is al 36 jaar een huis van vertrouwen. Tal van grote muzieknamen verworden mettertijd tot huizen van verval, maar CH blijft ondanks alles en ook na meer dan 10 jaar stilte mooi zichzelf. Founding father Neil Finn's is nog steeds de motor, misschien vond ie precies in zijn touren laatst met Fleetwood Mac de drive voor een heropstart van CH. Zijn voor CH zo  karakteristieke stemgeluid leidt nog steeds de dans. 'The house' is nu bovendien ook nog letterlijk meer 'crowded', nu nog twee Finn's, Neil's 2 zonen, er mee introkken, zij ook als songschrijvers. Vooruitziende jongen dus, Neil. Hier in alle geval andermaal 'n aangename luisterplaat vol korte songs, catchy oorwurmpjes met harmonietjes om, koptelefoon op, te ontdekken en zalig door te luisteren. Ook de nieuwelingen kwijten zich voortreffelijk van hun schrijfkunsten. De songs als vanouds zacht melancholisch, met als echte CH-topper 'To The Island', nostalgische mijmering over homeland Nieuw Zeeland. Her en der schijnen Neil's twijfels over de prestaties van zijn generatie door. Het hilarische 'Whatever You Want' zet dan weer de Amerikaanse politiek van de laatste jaren goed te kakken. Sprankelende albums als dit verdienen het volle licht onder de muziekzon. CH did it again!

» details   » naar bericht  » reageer  

Wolf Alice - Blue Weekend (2021) 4,5

8 juni, 11:39 uur

Onthaalden we ze daar nog, Wechter, The Slope, kleinste podium, 35 minuten, laaiend!... Maar hoho, zal nu met deze nieuwe niet een heel klein beetje stof zijn opgewaaid daar in de fanclub? Zeer mogelijk, de wilde grungegitaar is op hun derde op zijn retour en vervangen door een weidsere, meer rustige, meer coherente, meer eigen synth-atmosferische sound. Waaronder al die tal van stijlen die ze gebruiken dan toch wonderwel op hun pootjes vallen. Hoe dan ook WA gaf eerder, op hun tweede, al aan zich van kritiek geen donder aan te trekken, consequent zijn eigen ambitieuze weg te gaan. Het legt ze alvast geen windeieren. Met deze keer enkel topnummers! Songs, melodie, harmonie, alles geduldig opgepoetst en bij deze klaar voor de nieuwe tijd en een nieuwe, veel grotere schare fans. Maar hoho, de assertiviteit, de bijtend agressieve rockinstelling en wees gerust, ook de gitaren, ze zijn allemaal gebleven, luister naar 'Smile' of 'Play The Greatest Hits'. Weliswaar gedoseerder nu. Het is vooral Ellie, coole frontvrouw, die zich meer uitgesproken openbaart als epische, verleidelijke popzangeres, ene van vlees en bloed gelukkig, zo gegroeid in diepgang en met eerlijke openheid over haar persoonlijk levensverhaal.
Valt te betwijfelen of met deze meesterlijk dynamische plaat, die muzikale vervoering van het ene intimistische tot het andere ruigere uiterste brengt, er van 't illustere Blue Weekend nog iets in huis komt. Namen ze alles wel op in België, het bos daar voor hun blauwe weekendje ooit behoort voortaan tot de legende. WA kent sindsdien zijn momentum en op het hoogtepunt lonken hen na corona alleen maar grote podia. Wolf Alice, Werchter 2022, we'll be there for you!

» details   » naar bericht  » reageer  

Reigning Sound - A Little More Time with Reigning Sound (2021) 4,0

3 juni, 19:10 uur

RS's hoofdman Cartwright investeert z'n vrijgekomen coronatijd in een muzikale terugblik, vormt zo 'gelegenheidsband' met z'n ouwe RS-kompanen van het eerste uur... Zijn prangende boodschap van hoop en verlangen knalt meteen uit de speakers. Overvallen doen ze met een meer dan leuke dynamische retroplaat, wat breekbaarder gezongen wel, maar o zo aanstekelijke zomerse rock n roll/r&b, soms punky of wat pedal-steelcountry. Rechttoe-rechtaan rollen de gitaren over elkaar, alles mooi ingekleurd met begeleidende vocalen, al of niet kwelend vanuit de achtergrond, olijk nostalgiek orgel en veel ander instrumentaal moois. Binnen het 3-minutengemiddelde vloeiden zo als bijna vanzelf zomaar weer 12 puntige, aanstekelijke songs uit z'n pen. Even als vanzelf blijven die hier op repeat. Ook dat is RS.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lord Huron - Long Lost (2021) 4,5

3 juni, 13:21 uur

stem geplaatst

» details  

Mdou Moctar - Afrique Victime (2021) 4,5

3 juni, 06:56 uur

Mdou Moctar is een begenadigd singer-songwriter, dito autodidact gitaarbouwer en virtuoos gitarist die zich vanuit zijn geboorteland Niger met z'n Toearegwoestijnblues/woestijnrock uit de Sahara internationaal bekend maakte. Werd ie onlangs door de Vlaamse Radio 1 in Niger opgebeld n.a.v. het verschijnen van deze plaat, gebruikte Mdou vurig bijna heel de zendtijd om het vooral over de moeilijke toestand in zijn thuisland te hebben en hoe hij het bij uitbreiding met hand en tand voor heel het Afrikaanse volk opneemt. Ook in zijn dorp, heel letterlijk, waren er die dag problemen met de waterputten... De problematiek komt zeker terug in zijn songs, getuige ook de plaattitel. Maar net zoals elders zingt men ook daar graag over liefde en geluk, maar hier dus ook over eigenwaarde en bovenal : onderdukking en onrechtvaardigheid. De titelsong, koninginnenstuk, is in dit verband een niet te missen, pakkend en episch strijdbaar hymne, dat muzikaal in prachtrock uitwaaiert als een regelrechte Nigerese 'Child In Time'. Maar de plaat van Mdou en z'n band is in zijn geheel sowieso opnieuw één lange onweerstaanbare bron van primair borrelende energie. Weidse soundscapes out of Africa, gedragen door die fantastische repetitieve gitaar, z'n iele zang en die betoverend spontane african style harmonieën. En ook dansbaar als wat! Desert blues en de meermaals onvervalste desert rock hier, de stijlen blijken verrassend steeds meer aan te schurken bij die van onze eigen gitaaridolen. Mdou straks de grote Desert Jimi ? Onduidelijk, momenteel drukt diep op hem het grote onrecht. Bestrijd het met je muziek! Indien niet, evenveel groot respect, dappere man uit Niger.

» details   » naar bericht  » reageer  

Barcelona Gipsy Balkan Orchestra - Nova Era (2020) 4,5

2 juni, 13:17 uur

Lang geleden dat ik nog eens op zo'n zomerse balkan/klezmer/gipsyplaat mocht stoten. Maar dit is het dus weer helemaal : een schare internationale muzikanten die met volle overgave en passie aanstekelijke wereldmuziek brengen. Naast instrumentals hoort je servisch, roemeens, grieks, turks.
En zelfs al begrijp je misschien geen jota, op een podium is dit 100% ambiance.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lambchop - Showtunes (2021) 4,0

2 juni, 07:27 uur

Aan die typisch melancholische, wat sombere Lambchopsfeer, daar raakt een mens toch echt aan gehecht. Al is Kurt nu al een paar jaren buiten zijn veilige paden zoekende, dan levert ie hier toch wel weer onopgesmukt een rustige, emotionele, lieflijke plaat af en zien we hem daarom straks met z'n integrale showtunespakket graag terug op een in passende nachtsfeer gehuld schouwburgpodium. (En evenzo in de après lounge, waar deze sympathieke Lambchopvrienden zich nu eenmaal thuisvoelen.) Er zit warmte én verwarring in deze 8 korte songs van de weer collectief sterk musicerende groep, de sound vooral pianogedreven, met breekbare, soms vervormde stem. Blazers ook, een enkele acoustische gitaar, heel wat elektronische ambient en aan het einde verrassende soprano. Zoals het eerste nummer 'A Chef's Kiss' aangeeft zou hij het over voorbijgaande dingen hebben in 't leven en bij uitbreiding in de muziek. Toch zit er bij wijlen ook 'n luchtige knipoog in de teksten en titels, instrumentaaltje 'Impossible Meatballs' , titel over over z'n 'Papa Was A Rolling Stone Journalist'. Slotnummer ''The Last Benedict' is een hoogstandje, cryptische zang, sfeervol opgedirkt in laagjes, geluidsbehang van onbestemde opera, zee...  Mooi, zinvol plaatje kortom. Best te consumeren bij kaarslicht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Olivia Rodrigo - SOUR (2021) 4,0

31 mei, 19:26 uur

Met wel bijna evenveel sterren op haar gezicht als het Vlaamse sterrenmeisje valt ze op deze eerste plaat bewust brutaal binnen. Ja, naast crazy popsongs à la 'Drivers Licence' en 'Deja Vu' houdt een deel van deze net meerderjarige zangeres/actrice onderwijl ook van punkrock en ander stevigs, dus pin haar maar nergens op vast! Hoe dan ook, vooral gepolijste pop, uitstekende pop brengt ze op dit debuut aan de man, als volleerde diva al en met de flair van voorbeeld Taylor Swift. Hoe goed ze hierbij vanaf liedje één zit getuigen de ongelooflijk vele miljoenen fans die haar zijn gevolgd en haar aan de lippen hangen voor alles wat ze nu uitbrengt. Gegroeid uit wat ze al was als kind- televisiester, gaat de evolutie nu gewoon zingend verder, heen en weer, naar volwassenheid. Ze heeft het over liefde, jeugdig tobben over relaties, verloren liefjes, over bedrog, weemoed, dooreengegooide identiteiten en façade, versies van jezelf, omgaan met persoonlijke verandering... Ze weet dit alles in verduiveld aansprekende songs af te leveren of ze doet dit samen met producer Dan Nigro. Vroegrijpe, talentrijke dame, Olivia Rodrigo, iemand om mee rekening te houden. Neen, '1 step forward, 3 steps back', da's wel voorbij nu!

» details   » naar bericht  » reageer  

Counting Crows - Butter Miracle, Suite One (2021) 4,0

30 mei, 19:56 uur

Zanger-songschrijver Adam 'Dreadlock' Duritz kent geen haast, maakt zich nul kopbrekens over de dikte van z'n songbook en maakt het dan tóch nog altijd  waar(d) naar eender welke Crows-release, hoe klein ook, te doen uitkijken. Zoals  nu deze. Vanuit zijn Engelse  isolement loste hij een Suitje nr°1 met vier in elkaar overlopende songs. Wie CC al zo'n 7 jaar moest missen, weet -bij deze- dat dit werkstuk, met Duritz's fijnste poëzie eroverheen, je vanaf noot één inpakt. Zoals hij zelf recent toevertrouwde op de Vlaamse Radio 1 was hij met een emotionele zoektocht naar z'n plaats in de muziek bezig, intussen ouder wordend en terugblikkend op wat al voorbij is. Of daarbij al dan niet de muziekregels suiteschrijven zijn gevolgd doet eigenlijk weinig ter zake. Feit is dat hier 4 zeer sterke gevoelige nummers vintage Crows de revue passeren. Ze lopen suitegewijs van behoorlijk beheerst acoustisch op in intensiteit en virtuositeit. In de finale 'Bobby And The Rat-Kings' gaan de elektrische gitaren haast tekeer als Lou Reed's rock en roll-animals. Dus toch een onmisbaar stuk Counting Crows dit. Wel móet nu Adam als de gesmeerde bliksem (of echt maar volgend jaar?!) terug naar die Engelse middle of nowhere. Wij willen een even spirituele schitterende lange Suite Two!

» details   » naar bericht  » reageer  

Moby - Reprise (2021) 4,0

29 mei, 07:57 uur

Deze week nog gelezen over Moby's weinig benijdenswaardige leventje en z'n nieuwe documentaire 'Moby Doc'. Nu brengt ie hier samen met vrienden Gregory Porter, Kris Kristofferson en Mark Lanegan e.a. z'n muzikale ambienthoogtepunten uit zijn beginperiode volledig unplugged én orkestraal  heruit. Bij het prestigieuse Deutsche Gramophon dan nog wel. Een totale terugblikplaat en zonder de ambitie wellicht om er nieuwe generaties mee aan te spreken. 't Lijkt inderdaad iets volgend op wat al voorbij is, 70 minuten soundtrack bij een imaginaire filmaftiteling! Vallen met de reprise de miljoenen Mobyfans van weleer nog wel te verleiden? Welnu, we hopen het zeker! Het orkest uit Boedapast verdient alvast een pluim, het haalt alles uit de kast, gaat met de Moby-songs volledig uit de bol. De gelegenheidsvocalen passen er overtuigend. Deze plaat is van begin tot einde ingetogen, zachter, trager, emotioneel, vol gebrokenheid en tristesse, weemoedig, dromerig zoekend, elegant en gratieus, luchtig, gedempt in klaagzang, vol plechtige grandeur, explosief,...  dankbaar. Deze plaat grijpt aan, reprise, jawel, meer nog totale recompositie, toevoeging. Intrigerend schoon en nostalgisch. Geslaagd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Robert Finley - Sharecropper's Son (2021) 4,0

28 mei, 08:14 uur

Dan 'Black Key' Auerbach bewaakt de rootsmuziek, dat is duidelijk. Na z'n eigen bluesparel 'Delta Kream' met The Black Keys en de postume van Tony Joe White, scoort hij hier een rootshattrick door nu een werkelijk totaal ondergewaardeerd blind soultalent voor het voetlicht te halen. Deze, net als Charles Bradley, decennia  in anonimiteit volhardende veteraan met ongelooflijke soulflexibiliteit in de doorleefde stem kan aldus toch een derde muzikale  diamant op zijn naam schrijven. Met, naast covers, ontroerende eigen songs uit z'n harde leven gegrepen. Met Auerbach op gitaar en  tal van klassemusici uit de entourage van  R.L.Burnside, Mississippi Hill Country, Dap Kings en Johnny Cash bovendien zeer sterk omringd. Blues, gospel, R&B en soul het gaat allemaal in de blender. Deze krasse Finley en z'n pop-upband maken er samen een spetterend, spiritueel vuurwerk van. Wat een ongelooflijke ontdekking!
Pluim voor Auerbach!

» details   » naar bericht  » reageer  

Måneskin - Teatro D'ira: Vol. 1 (2021) 4,0

27 mei, 20:23 uur

Alsjeblief, pikt Italië met Måneskin zojuist met een rocksong de Songfestivaltrofee in! Al staat deze nieuwe van hen mijlenver van het gelauwerde Italiaanse songbook opgebouwd door de Ramazotti-, Cutugno-, Conte-, Tozzi- en Zucchero's, al komt het werk van Celentano hierin misschien nog in de buurt, klasse heeft ie wel. Nee, het gaat hier om piepjonge ambitieuze springers met felle frontman die op eigen houtje het rockidioom van hun idolen omarmen en in hun moerstaal bewijzen dat de Italiaanse rock toch wel zeer sterk is gegroeid. Eerste single van de plaat, 'Vent'Anni' was al een voltreffer, song vol levenswijsheid voor twintigjarigen van nu, majestueus aanleunend bij de gekendste rockballad van Metallica. Hun winning song beukt op ditzelfde élan verder, fraai toegeëigende rock van 30 jaar terug. Ook 'Coraline' leent structuur en opwinding van Led Zeppelin's grootste classic. Soit dit allemaal! Ze schreeuwen het met zo'n ontwapenende verbetenheid uit, ze pakken je tijdens de intimistische momenten zo in, dat je nu al wacht op hun Vol.2. Maar die dan volledig in 't Italiaans, graag! In alle geval een winnaar van 't Songcircus die niet al na een week is vergeten!

» details   » naar bericht  » reageer  

black midi - Cavalcade (2021) 4,5

27 mei, 11:53 uur

BM zat al lengtes voor als trendsetter voor de huidige postpunk-/mathrockgitaarbands. Met hen liep de speelplaats rap vol met schitterende volgers als Squid, Fontaines D.C., Black Country, New Road. Maar intussen, zo blijkt, vinden ze zichzelf gewoon opnieuw uit en varen ze een experimenterende cruise richting extremiteiten. Net zoals indertijd andere grote chaoten King Krimson en Zappa erin uitblonken met sterk muzikaal gekronkel. Zappa's theatrale cabareteske ongerijmdheden hoor je terug, eigenzinnig croonende Scott Walker ook. Voorts stijlen zat eigenlijk, dito mogelijke referenties. Achter het bizarre gedebiteer freaken en improviseren mitraillerende riffs en drums, chaotische piano en keyboards, nerveuze violen en bijtende sax. Dan weer neemt een sereen Dietriechwalsje je op sleeptouw of hemelse prog in de afsluiter. BM creëert hier een prachtig, spannend kunstwerk van het donkerste jazzrockgehalte. Ondeelbaar hoogtepunt het hele album! Onder dwang halen we er toch het sublieme 'Chrondramalacia Patella' uit.
  

» details   » naar bericht  » reageer  

Gruff Rhys - Seeking New Gods (2021) 4,0

26 mei, 08:34 uur

Gruff, in een vorig leven frontman van de Super Furry Animals, vond inspiratie voor zijn nieuwste bij een mythische actieve vulkaan op de grens van China en Noord-Korea. De existentiële vragen over mens, natuur, herinnering en tijd die de klimtocht van onze Welshman daar opwerpen contrasteren alleen maar met de opgewekt springerige, swingende muzikale  inkleding van z'n songs. Je hoort aanstekelijke, radio-vriendelijke pop met elegante Django Django-/Beach Boys-harmonieën, T.Rex- of Supertramp-aanzetten en zachte psychedelische toetsen. Opvallend ook, dat strelende antieke synthesizergeluid opduikend in wel haast elke song. Een pareltje van kinderlijke speelsheid dit, van gratie, charme en fragiliteit. Heel mooi, in deze tijden van hoop.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dvne - Etemen Ænka (2021) 4,5

25 mei, 17:05 uur

Een kluif overweldigende postmetal/progressive sludge dit hier voor fans van o.a. Mastodon, Gojira, Sarin, Cult Of Luna, Opeth, Psychonaut of Amenra. Dit monumentale opus van Dvne valt bij je binnen met de progressieve brutale kracht van een vroege Mastodon. Ruimtelijke, melodieuze, lang uitgesponnen composities komen meer dan een uur lang furieus golvend  aanrollen, groots, massief, bonkend en dan weer delicaat contrasterend met de drie korte interludia. De harmonie en de flow van de opzwepende ritmes, de uitzinnige riffs en akkoordenprogressies, de grunts of de cleane  vocalen worden in de rug versterkt door even imponerende keyboards. Dvne, perfect op elkaar ingespeelde band, creëert muzikaal spektakel als een flitsende lichtkolk wervelend boven hun Highlands-sterrenhemel. In het majestueuze slotnummer, optrekkend met elektronische doedelzakkensound, kom je in diminuendo dan toch weer tot de onderbroken stilte van de Schotse nacht. Geen kloon dit hier, maar een indrukwekkende band die verbaast. Zoveel geëtaleerde rijkdom vraagt om ontdekking tot in de kleinste geledingen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Arno & Sofiane Pamart - Vivre (2021) 4,5

Alternatieve titel: Parce Que - La Collection, 21 mei, 07:12 uur

In Arno's oeuvre liggen de pakkende songs voor 't grijpen. Als de Vlaamse Gainsbourg dan tot een uitgepuurde blind date met enkel piano en bas wordt verleid zoals hier, ja, dan kan dit enkel nog maar meer beklijvende chemie opleveren. De brute emotie van de altijd geïnspireerde Arno, zijn classics nu op de wijze van Tom Waits, de subtiele vingerzettingen van sublieme conservatoriumrapper Sofiane, de overweldigende magie van de arrangementen...Nee, zo'n plaat is dus echt geen klein post-scriptum op de schitterende 'Charlatan'-documentaire-biografie van Dominique Deruddere. Integendeel, weer erg sterk materiaal is dit, in al zijn emotie én eenvoud. Na corona dus graag vliegensvlug het podium op jullie twee! Want 'vivre et jouer,' dat is nationaal erfgoed Arno, chevalier français, z'n leuze, tot zijn laatste dag. Hou je aub zo goed mogelijk, Arno!

» details   » naar bericht  » reageer  

Blanck Mass - In Ferneaux (2021) 4,0

20 mei, 18:34 uur

Met deze 'Echoes van Pink Floyd voor zwaar gevorderden' glijd je in een nieuwe, even ongedefinieerde space odyssey kosmisch door tot ergens nabij een Dantesk inferno en weer terug. De klankband : fascinerende, extatische, soms heel dreigende ambient die je begeleidt langs abstracte, afstaande, zelf in te vullen taferelen. BM doet het met synthesizer, ruimtelijk, in trance of vol industriële ruis, met fragmenten van menselijke geluiden en communicatie, lieflijk melodieuze piano, gitaren, beats en drums. Eenmaal op je positieven na die bevreemdende rit in twee grote etappes, kijk je als avontuurlijke ruimtereiziger toch maar weer naar de repeat. Heel gedurfd van BM, heel boeiend!

» details   » naar bericht  » reageer  

Black Country, New Road - For the First Time (2021) 4,5

20 mei, 14:28 uur

stem geplaatst

» details  

Flock of Dimes - Head of Roses (2021) 4,0

20 mei, 08:55 uur

"I have two heads inside my mouth" zingt Jenn Wassner van Wye Oak hier in de opener.  Moet ze daarom met haar minder omfloerste alter ego, i.p.v. naar Wye Oak, voortaan maar naar het eigen FOD? Al waart daar haar prominente Wye Oak-gitaarsound ook nog rond, het gros van de bijna poppy songs blijkt er opvallend directer, teder en kwetsbaar en verdraagt dus eigenlijk maar een navenante verstilde instrumentenkeuze. Gaandeweg deze intieme plaat daagt het dat de 'two heads' eigenlijk geen tegenstelling met Wye  Oak, maar precies haar ambivalente gevoelswereld beschrijven, haar zoektocht, ondanks duistere demonen en persoonlijke beperkingen, naar licht. Op een prachtige afsluitende titelsong op eenzame, mijmerende piano vat ze dit alles -'held by seven angels'- nog eens hartbrekend samen. Bijzonder indringend pareltje van muzikale introspectie deze!

» details   » naar bericht  » reageer  

Witherfall - Curse of Autumn (2021) 4,5

18 mei, 14:53 uur

Komt daar met een derde cd Witherfall aanzetten, zelfverzekerd, theatraal en verbluffen ze je met een herfstig uurtje 'melodische heavy powermetal-/thrash-/ progmetalopera' van jewelste.Tijdens één technisch adembenemende performance bol van virtuositeiten, sleurt deze coming band je doorheen een veelvoud aan lagen vol muzikale agressie. Met een rijk scala aan vocalen, instrumenten en stijlwisselingen, met acoustische rustpunten ook tegen opkomende angsten, boetseren ze je een complex progressief kunstwerk dat kluistert tot het einde. Mis overigens zeker die finale niet, '...And They All Blew Away', monumentale compositie die al het voorgaande in al z'n metalschoonheid weer samenbrengt.
Voor metalfans veler gezindten. Podiumplaat dit, letterlijk én figuurlijk!

» details   » naar bericht  » reageer  

Myles Kennedy - The Ides of March (2021) 4,0

18 mei, 07:46 uur

Geen strot tegenwoordig beter geschikt om  rock of metal te zingen dan die van Myles Kennedy. Bij Alter Bridge en Slash, waar ie al de dienst uitmaakt, bewees hij dit ten overvloede. Nu gaat hij met z'n talent als zanger-gitarist-songwriter voor de tweede maal solo en opnieuw gooit hij hoge ogen. De sound is nog steeds ongeveer die van Alter Bridge/Slash, energieke heavy rock die verder invloeden ontleent bij pioniers als Led Zeppelin. Luister wat dit betreft zeker naar het hoopvolle epische titelnummer, pièce de résistance, geënt op de chaos van de shutdown, meeslepend staaltje van stem- en instrumentenbeheersing. Naast de 2 andere prijsnummers, 'Get Along' en 'In Stride' bewijst Myles ten overvloede in hoeveel rock- en bluessubgenres hij wel thuis is. In zijn geheel een sociaal strijdbare plaat, ontloken in tourbussen, gerijpt in een tijdsgewricht vol in de knoop geraakte burgers, hijzelf inbegrepen. Topplaat!

» details   » naar bericht  » reageer  

Damien Jurado - The Monster Who Hated Pennsylvania (2021) 4,0

16 mei, 21:55 uur

Ieder zijn lockdownalbum, hier nu dus ook dat van DJ? 10 uitgeklede, raadselachtige, intimistische songs van eigen hand die wel aan de haard lijken gemaakt. Rustig weemoedige zang, acoustische gitaar, bas, eenvoudige percussie en toch zo direct, zo verfrissend dat het onvoorwaardelijk je volle aandacht houdt. 10 songs, 10 personages, 10 pechvogels, uit films? of van tv? En wat te denken van het hartverscheurende prachtige laatste nummer, 'Male Customer #1', in ik-vorm, waarin Damien het heeft over 'the loneliest place I've ever been is in your arms'... DJ, een fenomenale singer-songwriter, pur sang!

» details   » naar bericht  » reageer  

The Reverend Peyton's Big Damn Band - Dance Songs for Hard Times (2021) 4,0

16 mei, 07:49 uur

Zoals de titel het aankondigt krijg je met dit trio gegarandeerd de feelgood die een mens nu zo broodnodig heeft. Rootsy blues tussen Nathaniel Rathecliff, Tiny Legs Tim en ZZ Top. Stevige zang met een knipoog, snelle gitaren, wasbord (!) en opzwepende percussie.  Moet er nog meer zijn?

» details   » naar bericht  » reageer  

The Black Keys - Delta Kream (2021) 4,0

15 mei, 18:12 uur

Al bij Jools Holland laatst zagen we dit bekende rockduo live in Nashville deze diepe duik nemen in hun Mississippi country-bluesverleden. Ongekuist, rauw en groovy, als in het ijltempo van één lange repetitie, blikten ze 11 bluesoriginals van hun leermeesters in. Zijn ze de armoede van die voorbeelden intussen dan al wel voorbij, voortgaande op het geëtaleerde spelplezier zitten de bluessoul en -vibes hen toch nog voldoende in de aderen. 'Crawling Kingsnake' klinkt zo dus een stuk rootsier dan de rockversie van The Doors ooit op L.A.Woman. Rockers die terugbliÄ·ken, hoe tof! Zagen we eerder ook al bij The Rolling Stones, op hun even onvolprezen Blue & Lonesome.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paul Weller - Fat Pop (Volume 1) (2021) 4,0

15 mei, 16:21 uur

Geen verrassing, ook in coronatijden hoort sympatieke Paul bij de bezige bijtjes. Zijn tweede in minder dan een jaar is dan misschien wel een buitenbeentje, 't is er wel een om in te lijsten. Als een wilde Ian Dury valt ie bij je binnen. Uitstekend 'vette' popplaat, waar dan verder meer Bowie of The Divine Comedy in gedachten opkomt. Disco, soul, funk, r&b, rock...meer kleuren in genres en songs dan een kameleon aankan, maar de eenheid is er en alles werkt. 't Hele instrumentarium uit zijn rijke carrière en nog meer schuift er je voorbij. Daarbij ook het pareltje 'Cobweb/Connections',  op acoustische gitaar! En prachtig afsluiten doet hij ook met een kwetsbaar 'Still Slides The Stream'. Buiging voor jou, Paul Weller!

» details   » naar bericht  » reageer  

Deep Purple - Whoosh! (2020) 4,5

14 mei, 13:45 uur

stem geplaatst

» details  

St. Vincent - Daddy's Home (2021) 4,0

14 mei, 10:02 uur

De 70's platencollectie van haar gedetineerde daddy doet Annie vervellen tot een bijzondere soulvolle zangeres. Door die bril en met een en al warme bezieling en openhartigheid smeedt ze op deze funky, spacey nieuweling een geweldige reeks topsongs. Stevie Wonder, Bowie, Prince, Pink Floyd, Steely Dan... je herbeleeft de soundtrack van een halve eeuw geleden. Met haar wulpse, nostalgische retrolook is hiermee voor muzikale omnivoor en vernieuwster St. Vincent meer dan een bladzijde omgeslagen. Er lonkt brede sterrenstatus. Zéér terecht!

» details   » naar bericht  » reageer  

Sons of Kemet - Black to the Future (2021) 4,5

14 mei, 09:29 uur

Precies zoals in the 80's in de UK Linton Kwesi Johnson al anti-racismepoezie koppelde met frivole reggae mengt SOK dit nog steeds even trieste (BLM-)verhaal met zonnige jazz. Met als basis 2 drummers, tuba, saxofoon en fluiten weven ze wervelend dansbaar Carribean klanktapijt. Daarop brengen tal van bevriende stemmen, w.o. die van Lianne La Havas, allen gepassioneerd en hoopvol de pijnlijke story van de Black Culture wereldwijd. Muzikaal duidelijk Afrikaans getint en toch maar mooi passend tussen de actuele jazzgeïnspireerde succesbands, als bv. Black Country, New Road. Leg daarna die hun 'Instrumental' bv. maar even op. Regelrechte sterrenplaat!

» details   » naar bericht  » reageer  

Rosali - No Medium (2021) 4,5

13 mei, 08:14 uur

Rosalía? Rosali, wie? Zet dan maar even kort het karakterstemgeluid van deze singer-songwriter en dito muziek op. 't Lijkt een zelfbewuste, vrijgevochten Joni Mitchell of Patti Smith wel. Zo ineens staat ze er, met warmhartige, mature, melodische songs, op smaak gebracht door een vakkundige countryrockband eromheen. Met geweldig gedreven gitaren soms, als van een freewheelende Neil Young (bv. 'Pour Over Ice')! Je focust evenwel linea recta op Rosali, daar middenin, brok ruwe emotie en kwetsbaarheid,  afstand nemend van een bepaald verleden, zoekend naar wat daarna komt aan liefde en intimiteit. Een laatbloeier, perfecte sound, je blijft ernaar luisteren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Weezer - Van Weezer (2021) 4,0

12 mei, 07:37 uur

Een fel half uurtje Weezerhardrock (!) voor de festivalweiden, met een atypische setlist regelrecht gedompeld in een Van Halen-bassin. Voor zover nodig, ze zeggen 't je tussen song 4 en 5 zelf full in the face, "So you're saying I can't do this?..." Het weze duidelijk, ook deze tweede zeldzame Weezer dit jaar (na het even goede orkestrale  'No Human' ) staat pal als een rots. Songs, catchy as hell, dragen trots het metaljasje, maar ondubbelzinnig ook het Weezerembleem. Hier geen Amenra natuurlijk, maar pakkende riffs en solo's uit de stal van Van Halen, Aerosmith, Metallica en Kiss. Zeg nu zelf, heerlijk toch?

» details   » naar bericht  » reageer  

Iceage - Seek Shelter (2021) 4,0

11 mei, 07:53 uur

Met het rijpen der jaren zijn ook de punkrockers van Iceage muzikaal  geëvolueerd : nemen nu schoon hun tijd voor alles, vallen zelfs in met een heus dameskoor, doen een Thom Yorkeje op 'Love Kills Slowly', weg ook het Shane MacGowangebral, in de plaats komt een toonzoekende Pete Doherty-soundalike. Kijken ook diepzinniger naar het leven, liefde en het gebrek eraan. Maar komen op deze bestudeerde en coherent opgepoetste rock&rollplaat vooral mooi met alles weg : sterk songmateriaal, melodieus, gevarieerd ingekleed. Iceage, blijft Deense glorie!

» details   » naar bericht  » reageer  

Iron & Wine - Archive Series Volume No. 5: Tallahassee Recordings (2021) 4,5

10 mei, 19:03 uur

Net als Neil Young's steengoeie 'Homegrown' verleden jaar, komt hier uit de Archive Series van I&W deze prequelplaat uit 1998-1999 zomaar binnenvallen als de donder in Keulen. Jeugdig onbevangen songs met een graad van tristesse als die we ook van Low kennen, maar in alle eenvoud acoustisch gespeeld als ware het de jonge Neil Young zelve of als op de eersteling van Nick Drake. Intieme, delicate, soms filmische liedjes op het rustige tempo van de gitaar, over eenvoudig leven in Amerika, over liefde, en bedrog. Als prominente gangmaker, dan al, dat krachtige typische stemgeluid dat I&W zo uniek maakt. Een studentenplaat, ja, maar toch regelrechte must in de discografie van I&W. Dankjewel, Sam.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pink Floyd - Live at Knebworth 1990 (2021) 4,0

10 mei, 08:45 uur

Na afloop kopen sommigen ook instant live-cd's van de PF's covergroepen... Begrijp je dan het jolijt bij de release van een volledige remix (!) als deze, met the real stuff door 3 real PF-men (excl. Waters)! Versterkt ook met  de real Gig In The Sky-lady Clare Torry, de onvolprezen Candy Dulfer én de betreurde Michael Kamen, allen ook door PF hoog ingeschat. Akkoord, zoals steeds bij perfectiezoekers als PF, hoor je misschien weinig versieverschillen, alhoewel. Wat torent coole Gilmour's gitaarspel en zang hier live toch constant meesterlijk, jankend of furieus boven alles uit. En de 120 000 juichten! Welaan, hier een prachtige weergave van de live-thuismatch van PF in 1990. Bovendien muziekhistorisch zeker even onmisbaar als bv. David Bowies lopende zes Brilliant Live Adventures-serie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mick Fleetwood & Friends - Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac (2020) 4,0

8 mei, 09:31 uur

Big event op zich, die beroemde schare 60's en 70's-helden samen in Londen juist vóór de lockdown, voor hun Last Waltz voor Peter Green & Z'n Vroege Fleetwood Mac! Overlever Mick Fleetwood vond hiervoor John Mayall, Jeremy Spencer, David Gilmour, Pete Townshend, Bill Wyman, Steven Tyler, maar ook Christine Mc Vie, Noel Gallagher, Kirk Hammett e.v.a. Je hoort het direct, memorabel bluesfeest. Niet enkel door Albatross en Oh Well pt.2 met de Floydgitarist, maar evenzeer door de zovele tot leven gewekte bluesparels van Green. Waar liggen mijn ouwe Fleedwood Mac-platen...!

» details   » naar bericht  » reageer  

Jay Chakravorty - A Map with No Memory (2021) 4,0

7 mei, 12:06 uur

Op gezonde wijze door Eric 'Aero' aangestoken, waarvoor dank, smul ik nu van een debuut als dit. Jay treft als componist het label 'modern-klassiek', waardoor ie direct voor tevelen onzichtbaar wordt. Maar wat een pracht mis je dan! Filmische evocaties, ontegensprekelijk Nyman, Tierssen, Jóhannsson en Morricone waardig. Zelf is ie, naast componist en producer, duiveltje-doet-al-muzikant met respectabele staat van dienst op piano, synths, accordion, gitaar, bas en percussie. Dit is verstilde muziek die diep aangrijpt, tot en met de gezongen eindnoot, 'Maps'. Dit buitenbeentje lijkt me dan weer klassieke Arab Strap of Adrian Crowley wel. Aero, dit alles over Jay Cha-kra-kov-ski vertel ik zeker verder door!

» details   » naar bericht  » reageer  

Sufjan Stevens - Convocations (2021) 4,0

7 mei, 08:42 uur

Convocations is voor mij de klankband in de kathedraal waarin zijn pa ligt opgebaard. Het hoeft er dus niet altijd Bach te zijn of De Steen van Bram Vermeulen. Zo doet Sufjan dat. Binstdien werkt dit evengoed als loutering en genezing. Convocations is in zijn uitgestrektheid even gedenkwaardig als zijn net zo uitgebreide kerstreeks.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tony Joe White - Smoke from the Chimney (2021) 4,0

7 mei, 08:04 uur

Een kleine 3 jaar na 't overlijden van deze grote blueszanger/swamprocker met de gekende donkere, lage stem krijgen de fans met deze 9 nagelaten songs verrassend een echt bedwelmend fraaie plaat voorgeschoteld. De door Tony Joe ingezongen, onafgewerkte demo's veranderen in de handen van Dan 'Black Keys' Auerbach & Friends in puur goud, vintage Tony Joe White. Wat een eresaluut!

» details   » naar bericht  » reageer  

Squid - Bright Green Field (2021) 4,5

7 mei, 07:37 uur

Voilà, hier nog een groepje om serieus in de gaten te houden! Rusteloze parlandopostpunk die, net als bij tijdsgenoten Dry Cleaning, Black Country, New Road of Black Midi, experimenteert met het zaaigoed van Art Brut, Talking Heads en Parquet Courts. Ook hier weer rijk geruggesteund door megagetalenteerde musici die stuiterende, dansbare chaos en creatieve jazzy wendingen telkens met waanzinnige muzikaliteit, vlekkeloos dus, in goede banen krijgen. En landen met goeie nieuwe stuff als dit. Grandioos!

» details   » naar bericht  » reageer  

Joe Strummer - Assembly (2021) 4,0

6 mei, 13:21 uur

De legendarische frontman van The Clash is jammer genoeg niet meer. Maar hier wordt zijn muzikaal genie en ontembare rock'n'roll-spirit nog eens passend tot leven gewekt. Van The Clash tot zijn solo-werk : alles even impressionant.

» details   » naar bericht  » reageer  

Guided by Voices - Earth Man Blues (2021) 4,0

6 mei, 09:10 uur

Ze mogen gerust aan de lopende band platen blijven maken, alles zeer ok zolang ze dit nog kunnen : rocken als de beesten! Geen eenheidsworst, maar lo-fi rockfeestjes op zijn Robert Pollards. Soms wat grillig buiten de lijntjes kleurend, maar altijd in stijl én gezellig. Neem nu 'The Batman Sees The Ball', met Keith Richards-intro. Maar goed, zo zijn er hier nog een resem. Echt dus, een héél tof weerzien!

» details   » naar bericht  » reageer  

Weezer - OK Human (2021) 4,0

5 mei, 18:02 uur

Weezer, of ze nu zo mooi orkestraal versterkt worden, zoals hier, of straks, als ze met Van Weezer Van Halen een eresaluut proberen te brengen, ze behouden voor mij steeds hun originaliteit, pit en power. Dit hier wordt bij iedere beluistering aangenamer om horen, soms klinkt me dit zelfs regelrecht Queenesk in de oren! Grote artiesten kunnen gerust eens een ander jasje aantrekken, ze komen er mee weg.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tijs Vanneste - Hier Is't Goed (2021) 4,0

5 mei, 17:35 uur

Tijs, alter-ego van Van Echelpoel, is momenteel op tv met 'De Kemping' op Eén. De troubleverhalen van de jongeren daar zetten de o zo sympatieke man aan tot het maken van deze 'soundtrack'. Gevarieerd en toch coherent. Mooie introspectieplaat, de sociaal bevlogen teksten beluisteren is dus de boodschap.  't Is wel in  Kempisch Vloms!

» details   » naar bericht  » reageer  

Róisín Murphy - Róisín Machine (2020) 4,0

5 mei, 17:24 uur

stem geplaatst

» details  

Róisín Murphy - Crooked Machine (2021) 4,0

5 mei, 17:22 uur

Riosin gaf compagnon de route, producer Crooked Man, vrij spel om met 'hun' Machine, sterrenalbum van 2020, aan de slag te gaan. Opdracht die normaal enkel lui à la Soulwax-Dewaele Brothers tot een goed einde zouden brengen. Maar al van bij de opener voel je : waaw, wat zit dit goed. De 10 songs veranderden subtiel van naam en volgorde, de tijdsduur werd iets langer. Maar de uitkomst van deze naadloos bestudeerde remix geeft : zeker even goed dit hier als het origineel! Meer, 't zal zelfs méér kolkende, hypnotiserende wervelingen genereren 'straks' in de verhitte dancetenten. Sterk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Charlotte Cardin - Phoenix (2021) 4,0

4 mei, 21:10 uur

Nog een ruw diamantje met een aandachttrekkende Winehouse-stem. Deze Canadese singer-songwritet zowel in 't engels als in 't frans. Meer poppy dan Amy, maar wel altijd geheel ontwapenend.

» details   » naar bericht  » reageer  

It It Anita - Sauvé (2021) 4,0

4 mei, 14:59 uur

Laat de onbekende naam je niet verblinden! Of je mist een knoert van een plaat van deze bende Luikenaars. Noiserock? Gitaarplaat, dat zeker. Ik hoor nu vooral tien maal okselfris geluid als van een naar 2021 getransformeerde vroege dEUS, Millionaire of Mintzkov. Zetten ze de teller op speed, nemen ze gas terug, ze etaleren je hun eigen smoel, appetijtelijke nummers én een sublieme instrumentenbeheersing. Komt daarvoor, net als bij hun vorige, Rolling Stone weer met 4 sterren? Ik alvast nu al!

» details   » naar bericht  » reageer  

Off the Cross - Enjoy It While It Lasts (2021) 4,5

4 mei, 08:02 uur

Met OTC hoor je weer een Belgische metal-stérgroep in wording en jongens, wat klinkt dit dampend goed! Goed omringd met ervaren lieden uit o.m. Ayreon, Epica en Eluveitie, pakt dit nieuw talent direct uit met een energiek deinende wall of sound en een vernuftig gevarieerde playlist. Zang, instrumentarium, songs : een bont muzikaal jongleren en globaal toch altijd harmonisch evenwicht houden. Met die metalmaturiteit oogst je hier respect van begin tot einde. Hun podium op Graspop ga je niet meer voorbij!

» details   » naar bericht  » reageer  

The Weather Station - Ignorance (2021) 4,0

3 mei, 18:17 uur

stem geplaatst

» details  

Gary Moore - How Blue Can You Get (2021) 4,0

3 mei, 12:13 uur

Met 'Live In London' stond ie al bovenaan mijn toplijst live-releases 2020. Nu komt van deze in 2011 overleden blueshendrix postuum deze hele mooie uit. 8 hartverwarmende songs -eigen werk en 4 covers- die nog eens doen onderlijnen van hoeveel markten hij wel met passie thuis was. Freddie- en B.B.King-bluesclassics, slow blues, rockers... geen vullertjes hier. Breek maar verder open die kluizen!

» details   » naar bericht  » reageer  

Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolves (2021) 4,5

3 mei, 10:52 uur

Will Oldman's frele stem brengt je breekbare, intimistische liedjes, zo ken ik deze folkie al twintig jaar. De muzikale chemie met gitarist Matt Sweeney staat garant voor een uitstekend vervolg op hun 'Superwolf'-samenwerking van 2005. Het goud van die combinatie blinkt weer in deze 14 songs, die er stuk voor stuk toe doen, spaarzaam gedrenkt in een bad van rustige snaren. Variatie en de harmonie met de arrangementen, kortom, prachtig. Toetsen van een Tinariwengeluid, Richard Thompson of een Don McLean. Koesterplaatje en voor mij classic in spe.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mad Daddy - Mad Daddy (2021) 4,0

2 mei, 09:21 uur

Zo ongepolijst, gruizig en recht voor de raap hoorde je je rock and roll dit jaar nog niet. Tussen The Stooges, Jon Spencer en Mötörhead. Met de bluesharmonica op een prominente plaats. Superleuk dit!

» details   » naar bericht  » reageer  

Gojira - Fortitude (2021) 4,5

1 mei, 14:07 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details