menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van henrie9. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021

Manic Street Preachers - The Ultra Vivid Lament (2021) 4,0

vandaag om 08:14 uur

Met 14 studioplaten op de teller, een mens zal het zich afvragen. Bah, die zullen intussen toch wel allemaal inwisselbaar zijn geworden? Welnu, neen, integendeel, de Manics kennen er nog steeds alles van!  Wel neen, integendeel, dit album staat werkelijk vol schitterende karakteristieke Manic-nummers die er zelfs nog meer dan op hun vorige goede releases allemaal toe doen.

Zal je je veel eerder afvragen, waar blijven ze verdorie die boeiende melodieën toch weer vinden? Want de skip-knop die laat je sowieso gewoon onaangeroerd. Zelfs als deze keer de totaliteit ook veel poppier over komt. Zeker maar dat ze ermee wegkomen. Terwijl ze daar, in zowel 'Orwellian' als 'The Secret He Had Missed', een herkenbaar ABBA-piano-riedeltje uit de duizend hebben ingelast en die prima gaststem van Julia Cummins, dat die toch op en top ABBA is. Of het grootse 'Afterending', met het meewiegende la-la-la-koortje, da's een regelrechte ABBA-iaanse afsluiter. De mannen hebben dus voor een keer de piano gewoonweg een prominente plaats gegeven. Op het lichtjes fantastische 'Diapause' steken ze er ook nog wat echo bovenop.

Tegelijk zijn ze in hun lyrics nog steeds verre van oppervlakkig, ze blijven bevlogen en hun oude kritische zelve. Hier natuurlijk hier geen verbijsterend vitrool meer zoals bv. op hun meesterwerk  'The Holy Bible'. Maar een nummer als 'Orwellian' neemt met Orwell als tussenweg dan weer nog steeds al het bedenkelijke van de Engelse samenleving, hun biotoop, danig op de korrel.

En dan die unieke stem van James Dean Bradfield, de haters ervan hebben hier intussen al lang afgehaakt, die doet de plaat alleen maar weer vol als Manic Street Preachers klinken. Door de tijd gepolijster die stem, maar even krachtig nog als op hun eersteling Generation Terrorists. Ook in het akoestisch ingeleide tweede duet, schoon samen met kelderstem Mark Lanegan, brengt Bradfield het er, net als Lanegan overigens, schitterend van af.

Geef dus, zoals veel Manic- en Bradfieldplaten, ook dit album maar weer wat tijd om te groeien. Het begint misschien wat sombertjes met het sterke 'Still Snowing In Sapporo'. Maar het bruist in z'n geheel van vitaliteit. En dat is toch wel wat na bijna 30 jaar. Jazeker, blijven uitkijken dus naar elke nieuwe release van de Manic Street Preachers. Want deze hier is nogmaals een fraai statement van relevantie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Employed to Serve - Conquering (2021) 4,0

gisteren om 18:51 uur

Die openingsnoten, mooi akkoordengepingel, een cello warempel, wordt dit het voorportaal van een gezapige Muse? Neen,  komt ineens daar uit het onbekende, in volle glorie het heavy Employed To Serve je straat opdenderen en op full speed met hun staccato-mathcore-riffs, aanzwellende blastbeats, alles vurig schreeuwend,  gruntend, schuddend en buitelend inpalmen. Waaw, 'Universal Chokehold', beestig heerlijk!

Van dan af, 'Exist', krijg je in die onophoudelijke ketting van riffs en ritmische tempoversnellingen een screamende frontvrouw Justine Jones en een zelfverzekerde band die een fucking eigentijdse draai geeft aan de metalgeschiedenis. Voorop de mathcore  van Meshuggah, Converge, Rolo Tomassi ('We don't Need You', de geregelde chaos van 'Set in Stone'). Schurken ze ook aan bij nu-metal ('Twist The Blade'), de groove metal van Machine Head  ('Sun Up Sun Down',  het moddervette 'Mark of the Grave') of thrash (The Mistake'). Kortom een vijftal Britten dat zijn wereldje door en door kent en sedert 2015, vallend en opstaand, alleen maar verbazend is doorgegroeid

Dit hier is melodieus, catchy, fris swingende metal met veel dynamiet, agressie, bombast en vooral technische kunde. Wat een riffs! Wat een power in de drums! Met daar bovenop de geslaagde introductie van de cleane zang en 't keelgebrul van gitarist Sammy Erwin. Maakt het geluid rijker en doet het alleen maar uitstekend in combinatie met Justine's indringende vocals. Hoor je zo in 'Twist The Blade' of in het machtige 'World Ender', uitgeklede trage pomper op plechtstatig marcherende drums met beiden in een hoogstaand donker duet.

Het titelnummer 'Conquering' is groots. Met z'n brute kracht doet het zijn titel alle eer aan en bij uitbreiding ook de heel terechte plaattitel.
Afsluiter 'Stand Alone' reserveert het 'best of all worlds' tot op het einde, andermaal sfeervol openend, in vloeiende opbouw culminerend in  totale verwoesting.

Nog zo'n groep hier die met z'n krachtige sound als een volbloed klaar is voor de heropstartende festivals. Ja, zoals ze het bewijzen op dit 'Conquering' - enkel essentiële songs zijn er weerhouden - horen ze straks op de podiaplaatsen voor de eredivisie. Naast de bands die ze voorheen adoreerden, met wiens erfenis ze hier de toekomst van de metal verder uitpuurden. Huldigen ze daarmee ook mooi hun eigenste groepsnaam!

» details   » naar bericht  » reageer  

Leprous - Aphelion (2021) 4,0

17 september, 13:03 uur

Echt, staat de bandnaam je tegen? Je denkt onwillekeurig aan afzichtelijk lepreus,  vermoedt extreme geluiden, Cannibal Corpse? Nou man, think again...

Ziehier, wat moois Leprous ons deze keer brengt! Hier een volleerd dramatisch klinkend muzikaal epos, dat vanaf de dreigende beginnoten van 'Running Low' heel toegankelijk als een imaginaire Noorse progrockopera binnenkomt. Met de schitterende pathetische falsetto rockstem van frontman Einar Solberg glijdt, stuitert de plaat een uur lang teatraal in z'n wilde universum rond de zon.

Dit is filmisch, dramatisch, klagend. 't Zijn losse, maar opzwepende, vaak beangstigende scores, vocals die je pakken, tot in de ziel raken. Spannend, 't is avontuur.

Naast het rockinstrumentarium, de riffs en de behoorlijk stevig doordenderende ritmes, de synths, etaleert het vijftal ook mooi krassende viool- en cellogeluiden, piano, zelfs blazers.

'Out of Here' is een spaarzaam, relatief rustig nummer, hemelse zanglijn op wiegende gitaren, zelfs de passerende rocktrein remt eerbiedig af.

'Silhouette', stompende electronica-rocksong met vocals in hoge registers, ha, met poppy o-ho-ho-achtergrondkoortjes. Het melodische 'All The Moments', schitterende totaalprestatie, zalig elektrisch ontbolsterend in een vredig piano en cello-intermezzo, uitwaaierend in een ongelooflijk muzikaal spectrum vol interferende emoties.
Het diepgrommende, in sci-fi-electronics ingeklede 'Have You Ever', fraaie donkere ruimtefantasie met oriëntaalse orkestratie.

The Silent Revelation, andermaal een hoogstandje. Episch funky openend, geeft het al vlug, in een furieuze maalstroom, de volle plaats aan de met z'n superieure klaagvocalen croonende Einar. Geagiteerde celloritmes, sluipende jazztoetsen die in kletterend beukwerk uiteenspatten. Onder alarmerende riffs en huilende vocals culmineert de prachtsong in die ene abrupt funky afsluitende rocknoot.

Een plechtig opstrijkend 'The Shadow Side', weer een ingenieus, rond Einar's stem ineengeknutseld miniatuurtje, waarrond de constant als orkest gefocuste groep, inspelend, samenzingend, harmonie in perfectie haalt.

Het prachtige 'On Hold', die melodieën in hoogtes en dalen, het legt zo mogelijk in zijn verscheiden schoonheid de gradatie nog hoger. Alle registers open! Het bijna akoestisch, sereen klassiek gedreven 'Castaway Angels', vertwijfeld repetitieve vocalen, jammerende treurzang.

Nog zo'n juweel, het afsluitende 'Nighttime Disguise'! Hevigste song op de plaat, gelaagd, indrukwekkende aanjagende riffs en drums begeleiden Einars verhaal. Droeve pianotoetsen kunnen zijn vocale erupties niet weerhouden, ze schieten door tot op de rand der metalscreams. Metalfinale als deze, die is, zo blijkt, zeldzaam geworden in Leprous' huidige sound.

Maar wat een totale luisterervaring, dit nieuwe Leprous. Is deze plaat dynamisch, boeiend! De vocale prestatie van Einar Solberg op deze plaat is effenaf indrukwekkend. Niettemin vergt elk afzonderlijk nummer het uiterste van ieder bandlid. En zie, de stukjes vallen in elke song telkens precies en mooi op hun plaats.

Aphelion, bij een planeet in een baan om de zon is 't Aphelium de plaats waar ze het verst van de zon verwijderd is. Zou hier een depressieve onderlaag in de lyrics illustreren. Laat dit nu wel het laatste zijn wat je bij dit Aphelion overkomt. Grote klasse, ja, dat des te meer!

» details   » naar bericht  » reageer  

De Beren Gieren - Less Is Endless (2021) 4,5

17 september, 08:57 uur

De Beren Gieren is een fijn Gents trio dat instrumentale muziek maakt, waarmee ze nu al enkele jaren in het jazz-hoekje furore maken. Internationaal succes is intussen hun deel en dit kan met deze nieuweling enkel groter worden. Nochtans, ze maken overwegend, vrij minimalistisch, niet te technisch, zeer goed in het gehoor liggende nummers die nooit zullen voldoen aan het klassieke jazz-idioom.

Een ontspannende reis met Less is Endless van De Beren Gieren is dus hoe dan ook zelfs voor de niet jazz-fan meer dan de moeite waard....

Hun bandnaam, die is fake. Alhoewel, de muziek van het trio heeft wel iets dierlijks. De groep is ook anti-kitch, leuk, want kitch is ook iets wat bij dieren niet bestaat.

De nummers van De Beren Gieren worden embryonaal vooral door Fulco Ottervanger geschreven, maar eens aangebracht in de groep, met Simon Segers en Lieven Van Pée erbij, worden ze uitgewerkt en groeien ze organisch tot een groepsnummer.

De songtitels op de plaat zijn in het Engels en het Nederlands. Tussen die songnaam en de muziek is er altijd wel ergens een link. Zo doet de muziek van 'Animalcules', kleine diertjes, wat krioelerig aan. Er zijn verwijzingen naar natuur. In 'Tuin' hoor je het psychedelisch wapperen van een boom. 'Gugenheim House' ontstond na het fluiten van een melodie aldaar in Japan. Die melodie werd meegenomen en uitgewerkt. Je hoort ook Japanse trommels.

Less Is Endless, de plaattitel. Dit kan je op verschillende manieren zien. Als met minder vulling, maar met meer focus. Soms gebruiken ze minder instrumenten en vertellen ze toch een langer verhaal. 't Kan evengoed ook zijn : muzikaal zoeken naar een kleine opening, die dan een schat aan potentieel blijkt te bevatten...

Zoals het gelaagde 'A Funny Discovery', gefocust op een dronende bas die eenzelfde motiefje blijft herhalen, met afgelijnde improvisatie rond enkele akkoorden. Of 'Gentse Leugentjes' : een melodie met maar één noot!

De Beren Gieren maakten weer een aantrekkelijke plaat met karakter. Virtuositeit, bij hen is het niet de essentie. Ze leveren wel pakkende songs met onderling duidelijke kleurverschillen, met suggestieve  melodieën, maar die vormen toch een coherent organisch geheel.

Rode draad op deze plaat, de synths. Van daaruit vertrekt dan telkens één lang klankexperiment. Mooi voorbeeld daarvan: het indrukwekkende monsternummer 'A Random Walk' waarmee ze Less Is Endless magisch afsluiten.

Ondanks de synths zijn de mannen van De Beren Gieren toch een op en top klassiek trio, in hun geval dus een met een elektroakoestische vermenging. Die van De Beren Gieren hebben intussen wel al een duidelijk eigen smoel. Met welke instrumenten ze er ook tegenaan gaan, altijd achterhaal je het wel dat De Beren Gieren-geluid.

Gebeten om nog meer te vernemen over hen, er is dat recente interview met hen op Luminousdash.be.

Intussen draait hun plaat hier rondjes. Endless!

» details   » naar bericht  » reageer  

Halsey - If I Can't Have Love, I Want Power (2021) 4,0

15 september, 12:13 uur

Nee, niet de Maagd Maria en kind Jezus op de plaatcover. 't Is Halsey, wereldwijd rijzende ster als Amerikaans singer-songwriter, en haar pasgeborene. Net maakte ze een complexe conceptplaat over het magische wel en wee van zwangerschap, geboorte en hoe een mens zich geestelijk en emotioneel voelt in die tijden. Weinig rozengeur. Neem al eens het indrukwekkende fluisterende 'Whispers', waarmee ze mentale kwetstbaarheid illustreert via een innerlijke monoloog. Dat het er straks dan bovendien soms zelfs behoorlijk luguber aan toegaat op haar plaat? Thats all part of the experience!

De prachtige ingetogen piano-opener-bijna Agnes Obel-song - gaat al over het frele jonge meisje uit een plaatsje ergens ver weg dat, door de dorpelingen op zijn vrouwelijkst opgedirkt, doorverkocht wordt aan de hoogste bieder. Niemand houdt haar omdat ze voortdurend weent... Trieste allegorie op de seksualisering en knechting van female artists in de muziekindustrie? Onduidelijk, maar als ontgrendeling van de plaat, het telt...

Halsey aka Ashley Frangipane... In haar ogenschijnlijk simpele songs schuilen haar excellente, intense lyrics vol krachtige statements. Die zijn altijd wel welbewust op feministische thema's geënt. Zelf uitgesproken biseksueel, gaat ze in tegen patriarchaat en institutionele vrouwenhaat. Nu gaat het en surplus over het terugvinden van je eigen onafhankelijkheid en je identiteit na al die tijd van Freudiaanse tweedeling : als levenschenkende Madonna en de Hoer, je seksuele identiteit. Vandaar dus de plaatcover. Tegelijk reflecteert ze over genderidentiteit.

Al is het deze keer een album met weinig 'guest appearances', in the making-of was ze zeker niet verstoken van gerenommeerde samenwerkingen. Zo hoor je Dave Grohl's drums op het energieke 'Honey', hoor je Lindsey -Fleetwood Mac- Buckingham's gitaar op het klein gezongen 'Darling'. Zwaar bepalend voor het sterke geluid van haar vierde studioplaat, en 't meest verblijdend nog voor haar, is evenwel de geslaagde langeafstandsmedewerking met het duo Trent Reznor (N.I.N.) en Atticus Ross als producer en songschrijver. Zowel in de serene pianopassages (bv. 'The Tradition') als in de ondergeschoven experimentele noiserockpatronen (bv. het geleidelijk opkokende 'Bells In Santa Fé') : hun directe hand is opvallend. Zo schizofreen als het thema van haar plaat, zo heeft ook het geluid ervan minstens twee gezichten. Ze sluit enerzijds teatraal aan bij de rock, grunge, punk en de heavy industrial van N.I.N, met de sound van kletterende drums en distortion op de gitaren. In die stemming gaat ze dan al eens tekeer als een woeste Garbage (bv. onder de industrial van 'Easier Than Lying' of de sludge van 'The Lighthouse'). Anderzijds kunnen tal van haar nummers als adembenemende pop toch zo de hitparades in. Hartveroverend mooi en intiem is, hoe ongewoon en onpoppy ook de lyrics, het melancholische 'Ya'aburnee' ('t arabische 'Je begraaft me'). Het declamerende 'Lilith' heeft dan weer een hiphop-frame of 'Girl is A Gun' danst op drum'n bass.

Synthese van al die dualiteit in muziek en woord (én beeld) is de song 'I Am Not A Woman, I'm A God', schitterend op zoemende electronica stuiterende kernsong, met dito dure clip. Ook muzikaal een filmische productie met gedurfde duidelijke N.I.N.-stempel. Het wordt de grootste hit van het album. Erin opgesloten ook Halsey's sprekend bipolaire meditatie over zelftwijfel en zelfadoratie. Ze bevindt zich aan beide uiteinden van een spectrum, als naakte, badende goddelijke figuur, krachtige, koelbloedige heerseres op ijzeren troon én als verbannen zwangere vrouw, met gescheurde witte jurk, die al dan niet op de brandstapel eindigt.

Halsey waarschuwt. Zet haar album niet bij de girl power of in vakjes waarin ze liefst niet wil zijn. Vrouwenwereld, doen we aub allemaal niet zo stoer.  "Any time where I ever talk about womanhood, motherhood, femininity, I'm usualy talking about it with a taste in my mouth. Like go be a big girl, a girl is a gun, all I can taste is the blood in my mouth."

Hier heeft een popster oncompromisloos een rauwe plaat gemaakt, vol spannende, stekelige songs waarop ze gefocust getuigt van haar ware ik, van de demonen die haar belagen en haar gecompliceerde weg naar verantwoorlijk moederschap. Ze bevat prachtige songs onder veler gedaanten die ze, ondanks haar eerder successen, liever experimenterend dan per se radiovriendelijk aan de man brengt. Een risico? N.I.N. scoort hier met pop, het blijkt bij deze cum laude compatibel. Beter dan velen als tien in een dozijn, is het echter vooral Halsey die hier ter wereld komt als de authentieke revelatie.

Ender Aydin, eerste kind van Ashsley Frangipane en Alev Aydin. Het zag het levenlicht in juli 2021. Halsey en partner staan het gebruik van genderneutrale voornaamwoorden voor en hebben tot op heden het geslacht van hun baby niet bekendgemaakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Iron Maiden - Senjutsu (2021) 4,5

13 september, 13:29 uur

Somewhere in Heavymetalland. Dessel? Arnhem? Keulen? Imagine ...  Onrustig uitgelaten mensenzee, aanschoffelend vóór nog gigantisch lege scène. Voor een gegarandeerd absolute avondlijke headliner, de Legacy of the Beast Tour 2022. Imagine... Serveert Iron Maiden je daar, binnen de grandeur van Harris', Dickinson's, Murray's, Smith's, Gers' en McBrain's extravagante liveshow, zomaar vooraf en integraal, vóór die hele schare hits uit een 46 jaar overspannende legendarische carrière, de 80 powerminuten van hun nieuwste epos Senjutsu? Allright, please, go ahead with it!!

Senjutsu! 't Japans voor 'Tactieken en Strategie'. Want, Iron Maiden is anno 2021 weer in big battle tegen 't gespuis dat kruipt vanuit alle richtingen.

Imagine... over de massa galmen de majestueus dreigende taiko-drumslagen, vanuit het stille zwart, steigende grom, sloom opzwellende gitaren, ratelende drums. 'Senjutsu'! Het magistrale stemgeluid van Bruce Dickinson neemt de riff over, bouwt alsmaar op, dramatisch, tot in extase verschietende hoogte, bijwijlen een Roger Waters, overslaand in z'n eigen The Wall. Dit. Is. Een. Gedroomde. Ongelooflijk. Geslaagde. Live-opener!

Onder militaire roffels vervolgt de meute het verraderlijke 'Stratego', het dodelijke Senjutsu- schaakspel. Indrukwekkend wilde ritmes in bass en drums,  in kleur fluctuerende, declamerende Dickinsonvocalen, virtuoze gitaarsolo. Op de schermen simultaan flitsend, de beelden uit Maiden's hallucinante videoclip. Ijzingwekkend, zo aansluitend op 't rauwe leven 'Behind the Wall' uit The Game of Thrones.

Komt al stormachtig golvend aan, die epische eerste single 'The Writing On the Wall'. Opnieuw verbluffend videowerk Rammstein achterna, verblindende eye-opener! De song is bijbels, het verzet van de groeiende groep have-nots in een teloorgaande Mad Max-wereld, gedomineerd door profiterende elites. In de stoffige intro waan je je zowat achtergebleven in een desolaat akoestische westernsoundtrack voor Death Valley, tot  een grootse riff je daar wegtrok en je weergaloos op en neer de folky rocksong door ment. Tot en bij het suikeren Adam en Eva-happy ending!

'Lost in a Lost World', langgerekt kosmische sfeerwending. Gelaagde proggy sound en echo's refereren andermaal overduidelijk aan Pink Floyd's 'The Wall', het mystieke van The Moody Blues. Iron Maiden maakt er z'n even imaginaire, eigen duivelse hoogvlieger van. Grandioos na de synths, het gevecht tussen de opeenvolgende solo's, tussen de Dickinson-falsetto en de in intensiteit afwisselend pulserende staccato-riffs. De song hervindt z'n rust van z'n aanvang in een subliem uitdeinende vocale prog-oase.

'Days of Future Past', komt uit de kast als vintage Iron Maiden op vol voltage, verschroeiende riff, supersterk refrein en vocals, over de voor z'n schepselen ambiguë, manipulerende opstelling van de godsfiguur.

Het meeslepend dramatische 'The Time Machine' is weer zo'n energieke killersong, inclusief met kop en staart. Op kousenvoeten aanlopend z'n intro, krachtig melodisch, pompend het refrein, finaal met sterke, folky aandoende riffs. De tijdsmachine ontbolstert tot een flitsend, ruig, zwaar heavy metalgeluid, maar sereen vocaal tot stilstand gebracht door alweer stemmagister Bruce.

De meeuwen, de zee, het trieste 'Darkest Hour'. De aannemende bedroefde gitaren adapteren het scherpe krijsen. Onconventioneel,  pakkende huldesong voor leiderschap van staatslui à la Winston Churchill, weerstand van een volk tegen misleiding en agressieve machtswellust. Kusten gingen er ooit bloodrood voor in over op die langste dag. Krijgen uiteindelijk toch altijd weer vrij spel, de scherende meeuwen, wat ook onder hen passeerde aan gruwelijk mensengekrakeel. Emotionele sound, sombere, uitgeklede bluesy gitaarakkoorden overgaand in grootse solo's, naakte vocals, afremmend treurend, overpeinzend. Dickinson, wat een stembereik toch heeft die man.

Harris' ontzagwekkende melodische progsong, uitblinker 'Death of The Celts', eerste van de kolossale eindtriptiek, komt in met een lange vocale, akoestische opstap. Hij vloeit over in instrumentale folkmetal en Dickinson's plechtig vertellende zangfrazen. De song ontdubbelt, een rockmachine trekt op langsheen lieflijk gevarieerde muzikale valleien, hooks, tempowisselingen, tot op de kruissnelheid van een sneltrein.

In een complexe tweede monstertrack, het zwarte, filmische The Parchment' leiden zweverige synths op 't hypnotiserende ritme van een oriëntaalse bolero zoetjes de optocht. Tot voor het lange middenstuk brutaal de song openbreekt, Dickinson bezwerend en voldramatisch invalt, met in z'n kielzog fel duellerende solo's. Op de toon van weer een imponerende vocale melodie, laag op laag opstapelende hernemingen, gallopeert de song naar het einde, waar de synths de processie beheerst orkestraal afsluiten, met dezelfde vreemd oosterse openingsnoten.

De cirkel is rond. Het fantastische hymne 'Hell on Earth', een grote gracieuze finale vol troosteloze, ellendige taferelen. De samenvatting van Senjutsu en alluderend op ieders betrokkenheid ergens bij de hoogheidswaanzin van oorlog versus z'n vele slachtoffers. Eenzaam de lange intro, beelden van het gloren van de dag, vredevol indruppelend weer die weeë Pink Floyd-noten. Daarop, Dickinsons zangkunsten, emotionele tempowisselingen, sterke riff's en akkoorden, catchy melodieën. Na de horror, cyclisch, terugkeer naar de verdachte rust van de intro.

Iron Maiden. Deze ervaren heren op leeftijd maken al 17 ambitieuze studioplaten lang extatische muziek met volle overgave van hart en spirit en dit op een honderd procent Maiden-frame.  Krachttoer dan ook voor een echte albumband om ze zo'n meeslepend episch meesterwerk, dubbelplaat dan nog, nu nog te horen brengen. 10 memorabele songs zonder enige ballast. Des duivels onzinnig natuurlijk om onmiddellijk iedere noot, iedere muzieklijn daarvan op geluid, lengte of gelijkenis binnen het immense songbook af te meten en af te rekenen. Zou je dit dan eerder ook eerst met het oeuvre van een Bach of Mozart moeten proberen. Respect voor het geëtaleerde compositorisch vernuft verdient dat je een toprealisatie als deze als geheel, in z'n volle diepte, met al z'n verrukkelijke melodieën laat inwerken en inwerken.

En ja... Hoe die liveset er in 2022 dan in werkelijkheid moet uitzien? Imagine this for yourself. Met de ogen toe hoor je nu vast al hun Sound of Distant Drums!

» details   » naar bericht  » reageer  

Big Red Machine - How Long Do You Think It's Gonna Last? (2021) 4,0

8 september, 15:21 uur

Hoe schattig! Op de plaathoes kijken kleine Aaron en Bryce Dessner, de tweeling van The National, zusje Jessica en hun oma je vanuit diginevels aan. Voel je meteen hier, in deze 'Big Red Machine'-samenwerking met Bon Iver's Justin Vernon, klopt ergens hevig Aaron's hart.

Inderdaad. Aaron heeft bovendien voor zijn grote project, deel twee, de touwtjes weer flink in handen.

Van hem allereerst ook de intimiteit van de plaattitel. 'Hoelang, denk je, blijft dit nog  duren?' Aaron kijkt immers melancholisch z'n kindertijd aan, zoekt er betekenissen in, helemaal tot vóór de tijd van het verlies van de onschuld, vóór de komst van druk, angsten en onzekerheden eigen aan zijn fragiele volwassenheid. Daarom zingt gitarist Aaron het dan ook in 'Brycie' hoogst uitzonderlijk eens zelf en op z'n gevoeligst toe naar z'n broer, nog steeds zijn grootste toeverlaat. 'Lift me up when I'm feeling down. Help me stay above the ground'!

Al houdt het veelzijdige stemgeluid van Justin Vernon meer een uur lang lang de bovenhand, nu geven ze met een nog veel mooiere bende vocalisten en muzikanten harmonieus samenzingend acte de présence. Anaïs Michell, Fleet Foxes, Taylor Swift, Ilsey, Naeem, Sharon Van Etten, Lisa Hannigan, Shara Nova , La Force, Ben Howard, This Is The Kit, niet de minsten... Velen zijn bevriende artiesten uit Aaron's en Justin's '37d03d'-community en dito platenlabel of het zijn artiesten wiens recente werk Aaron produceerde (Swift, Howard, Hannigan, This Is The Kit).

Ze komen, solo of samen, met een sfeervolle, ingetogen mix van pareltjes pop, folk en rock. De experimentele electronica van de eersteling is wel gereduceerd, maar het blijft toch wel uitgesproken Dessner en Bon Iver. Duidelijk heel veel meer najaarstoetsen in de arrangementen, akoestische gitaar, piano en eenvoudige percussie.

Hoogtepunten, naast 'Brycie' zijn o.m. de prachtige samenzinger 'Hutch', de Fleet Foxes- performance in 'Phoenix', 'Latter Days' met Anaïs Mitchell, 'Renegade' met Taylor Swift', 'The Ghost Of Cincinnati of 'Easy To Sabotage' met Naeem.

Maar helemaal niet voor de hand liggend toch zo'n hele schare juweeltjes van songs te kunnen oogsten. De nog grotere schare van vrienden-vocalisten en muzikanten binnen dit Big Red Machine presteerde het niettemin,  liefdevol, met plezier, maar vooral met klasse, solide, samenhangend en uitgebanceerd. Noem Aaron Dessner maar op alle vlak de ster van zijn eigen samenwerkingsplaat. Van die Brycie's, daar willen we er overigens zo gerust nog wel een paar.

Het plezier is dus wederzijds, we oogsten dit herfsttapijt zelfs meer dan een passend seizoen lang.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Bronx - Bronx VI (2021) 4,0

7 september, 18:03 uur

Nee, de originaliteitsprijs voor titelkeuzes zal je die L.A.-punkers van The Bronx vooreerst al nooit geven. Maar wat een prettig gestoord gezelschap toch dit vijftal onder leiding van frontman Matt Caughthran. Vermaard als The Bronx, houden ze naast hun ruige The Bronx-imago toch maar - al drie bejubelde platen extra lang!- ook een totaal tegengestelde feestelijke tex-mexgroep Mariachi El Bronx in leven. In het macabere 'Mexican Summer', over de lotgevallen van een Scarface-drugbaron, sluipen straks - best een zeldzame gebeurtenis dit in het The Bronx-oeuvre- de latin vibes van hun alter-egogroep voor het eerst naar de punk toe. 't Wordt een unieke, schizofrene fusie van beider stijlen, The Bronx meets M. El Bronx. Schitterend!

Leg deze Bronx VI dus maar zeker niet achteloos opzij, des te meer dit omwille van de gerijpte muzikale klasse van het hele werkstuk. Of je mist een vol elektrische plaat op speed, 36 pure minuten fucking badass-sound, melodieus, met meesterlijk snelle riffs, solo's en drumroffels, bovendien vakkundig in lijn gebracht door Tool-producer Joe Baressi.

Zo gaan ze al sinds 2002 furieus tekeer met hun catchy hardrockpunk. En hoe zit het dan deze keer? Met die Bronx-erfenis schieten ze ook hier weer leuk en geweldig uit de startblokken. Zoals het een punkgroep past, gunnen ze de moshpitter eigenlijk geen momentje rust. Vooraan op de plaat staan de vier geweldige singles, 'White Shadow', 'Superbloom', 'Watering The Well' en 'Curb Feelers'. Punkfuries als eerste en laatstgenoemde kunnen uiteraard niet ontbreken, maar het echt onbeschaamd bijtende, anti-autoritaire punkpamflet, hoogtepunt 'Breaking News', komt pas verder op de plaat, daar gaat de punkgroezeligheid nog een zetje verder.

Maar op VI omarm je een en ander van al dit moois tegelijk als onstuimige rock 'n' roll, als classic rock zelfs, met de feel van KISS of Thin Lizzy. Ook een The Bronx in evolutie dus. Het feelgood 'Watering The Well' krijgt zomaar de zalige energie mee van... The Rolling Stones. 'Participation Trophy', over, jawel, ruimte-invasie door aliens, is een song met heavy rockgrooves, duidelijk geschreven buiten hun vroegere comfortzone.

Om hun 3- minutensongs in te kleuren, in Bronx VI niet zomaar wat verplicht slappe geeuwverhaaltjes, maar integendeel duidelijk veel zorg voor de lyrics. 'Curb Feelers' is hun kwetsbare, introspectieve ankertrack, over de veteranenpunkband die na jaren in angstzweet een nieuwe richting uit moet. 'I write the songs that no one sings. You got no idea what kind of pressure that brings'.

Verder gaat het in de songs o.m. ook over zelfrealisatie in een wereld vol verwachtingen (in een ander prijsbeestje 'White Shadow'), over maatschappelijke betrokkenheid, onverschilligheid voor wat om je heen gebeurt, risico's nemen tegen alle sleur in (in het minder agressieve  'Peace Pipe'), over intermenselijk uiteengroeien (in nog een zuivere punkknaller 'High Five'), over onmogelijke relaties en samenleven ('New Lows'), over existentiële angst ('Participation Trophy').

Nóg als opvallend  te vermelden : het nihilistisch buitenbeentje, de tegelijk raadselachtige en hilarische stamper 'Jack Of All Trades', gebaseerd op het Logjammin'- pornofragment uit de The Big Lebowski. En het 'Say la vie'-frans op repeat in het heerlijk fatalistische 'Mexican Summer'.

The Bronx is en blijft dus, echt, ongenadig en rauw The Bronx! Net als de coole punkers van Iceage eerder dit jaar heeft deze authentieke vriendengroep uit L.A. met Bronx VI zijn houdbaarheidsdatum verlengd in stijl. Angstig, hongerig en niet zonder risico zochten ze hun muze en hun relevantie. In 11 vinnige, warme songs etaleren ze het je ruimschoots : ze zijn zelfs nóg beter geworden. Wat een songs! Zijn de tandjes weliswaar iets afgescherpt, deze liveband weet zich als hechte, creatieve groep op te krikken naar, welja... level VI. The Bronx, het team dat zo alweer scoort en wint. Don't you ever change that!

» details   » naar bericht  » reageer  

Franco Battiato - La Voce del Padrone (1981) 4,5

24 augustus, 15:12 uur

stem geplaatst

» details  

Jungle - Loving In Stereo (2021) 4,0

20 augustus, 07:31 uur

Ook zin in een energiek muzikaal nazomertje? Hier dan Jungle's 'Loving In Stereo'. Dachten wij zonet, hadden de 2 geile Britten wel evengoed voor een lekkerder in 't gehoor liggende plaattitel kunnen gaan, zeker na vijf straffe vooruitgeschoven singlejuweeltjes, inclusief pittige video's. Want 'Keep Moving', titel van precies hun tweede song, da's een perfecte vlag toch die de lading van zo'n zonnige plaat helemaal toedekt? Spetterende disco, in een mix met pop, rock, funk en soul, dat was al hun gelauwerde handelsmerk en zo vertrouwd als zij het brengen, met een massa dichtgeknepen Gibb-stemmetjes, krijg je hier weer non-stop voer voor de dansvloer of gewoon veertig lollige minuutjes muzikale opwinding.
Meteen hoor je het, dit producerduo voelt zich zielsverwant met Daft Punk, Moby, Soulwax, Justice en andere acrobaten die binnenkamers euforische tapes meesterlijk door elkaar weten te husselen. Des te meer van hun escapisme ook nu weer bij deze jongste, frisse lockdown-boreling...
Nieuw, naast falsetjes hebben ze er nu ook andermans vocals bijgehaald, die van Bas en Priya Ragu - geheel Moby-like dus - en er wordt bovendien tal van variatie uit het kastje getoverd om toch maar nergens met een zweem van platte muzakdisco binnen te komen.
Eerst wel een troostend openbrekend stukje klassieke ouverture, het dromerige 'Dry Your Tears', violen die na de tranen van een voorbije droom naar het erg frivole, positieve van dit album toe lichten. Van dan af, wel voor goed vertrokken ben je op een ondeelbare upbeat-discorollercoaster, vol hits : 'Keep Moving', 'Romeo', 'Talk About It', 'Truth', 'Can't Stop The Stars'... Erg seventies. Maar alles tegelijk prima beschenen door het nu, met zelfs rap en hiphopbeats. Plus ook ballades, de voor je totaalbeleving essentiële rustpunten.
Vreesde Jungle, in paniek door de lockdown, eerst voor de hakbijl van de vergetelheid, kwamen ze toch wel uit op een heel nieuw dansbaar élan. Zegden ze 't zelf, deze plaat gaat over vrijheid, heropnemen en vooruitgaan. Bevrijdende upbeat tunes.
Die liefde voor muziek... is nu precies ook waar vele al even opgesloten fans van de danstent al die tijd, ook in paniek, op zaten te wachten. Ja dus, loving in stereo! Begrijpen we 'm nu. Goeie vondst die plaattitel, Jungle.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lingua Ignota - Sinner Get Ready (2021) 4,5

13 augustus, 13:34 uur

Dit jaar al 's zwaar buiten je muzikale luistercomfortzone gestapt? Hier 'n biezonder avontuur, unieke plaat van neoklassieke multi-instrumentaliste Kristin Hayter. Goed, de titels ruiken erg naar christelijkheid en naar 't geloof is Hayter onlangs op wel aparte wijze teruggekeerd.
Z' is klassiek geschoold, volgde erg tegen de zin van haar streng katholieke ouders 'n opleiding piano, opera, zang en polyfonie, Bach bestudeerde ze grondig. Kende een allesbehalve rooskleurig leven, als kind gepest,  'n decennium lang anorexie, bij herhaling slachtoffer van jarenlang huiselijk, zwaar seksueel geweld. Zingt dit nu al een paar platen van zich af, verbijsterend, vol eenzame kwetsbaarheid en mededogen. Vertoefde ervoor met haar extreem gewelddadige (ex-)vriend-muzikant een tijdlang in extreme metalsferen. Vandaar haar verblijf, nog steeds, op het Profound Lore Records-metallabel.
Maar met metal heeft precies deze 'Sinner Get Ready' nu uiteindelijk nog weinig uitstaans. Grunts, riffs, blastbeats, helemaal ver te zoeken. Of 't moet - wel gedoseerd - 't duistere, compromisloos hondsbrutale dan zijn, 't losgeslagene, 't verstoorde, de ijzingwekkende martelslagen op de piano, 't katastrofale en apocalyptische in haar story.  Jawel, wel zeker in haar geval, 't zijn duistere, elk op hun manier tuchteloos eigenzinnige songs, die Kristin, die toch haar hel overleefde, nu in 9 creatieve anthems van Lingua Ignota over je heen stort.
Die naam 'Lingua Ignota', ze eigende hem zich  welbewust toe , 't latijn voor 'onbekende taal'. Via heel eigen naamgeving, bij uitbreiding eigen taalontwikkeling pogen zo dicht mogelijk bij je god te komen, hem uiteindelijk zelfs door je heen laten spreken. Excentriek dus wel zeker, dit alles...
Haar godsvisie gaat terug naar 't streng godvrezende Pennsylvania, waar ze nu woont.
Haar plaat is één grote weerspiegeling van de vaak barre religieuze godsbeleving daar, het thema van godswraak en 't noodzakelijke bekennen en bekeren prominent eroverheen. 't Slachtoffer zoekt steun bij een wrekende god. 't Klinkt bezwerend, zelfs inquisitorisch soms als voor een bijbels tribunaal. Song twee, 'I Who Bend The Tall Grasses', furieuze psalm, zingt op diepe kerkorgeltonen, in allesbehalve devoot woordgebruik, haar god toe haar misbruiker te doden. Ook 'Pennsylvania Furnace', over eenzaamheid en afwezigheid, weer 't onvermijdelijke godsoordeel,  verderfelijk individu wordt de hel ingesleurd door zijn eigen honden.
Haar projecten zijn zowel muzikale uitwegen naar survival als persoonlijke veldslagen tegen vrouwenhaat in relaties, voor empowering van die vrouwen tegen mannelijke overheersing en geweld.
Een in z'n geheel met weinig vergelijkbare plaat dus, die luistert als een lange esoterische muzikale bezwering. Vaak bijtend dissonant , maar overwegend toch behoorlijk melodisch, ja veelvuldig zelfs hemels. Met tientallen instrumenten, vooral piano, orgel en electronica, maar ook percussie, viool, dulcimer, banjo, houtblazers, kerkbelletjes, krekelgeluiden en ook illustrerende veldopnames.
Wees gewaarschuwd, op een bedje van drones en piano zal plaatopener 'The Order Of Spiritual Virgins' uitgebreid starten met Bulgaars klinkende polyfonie, zoals je die ook van Le Mystère des Voix Bulgares kan kennen. Zeker niet verwonderlijk, ze legde er zich ooit intens op toe, dus dergelijke mooi gelaagde samenzang verpakt als pastorale folkhymnes komt voortdurend terug. Zo in 'Repent Now Confess Now', met minimale banjo en stemmen.
Bovendien helemaal niks commercieels aan haar plaat. In 't bijbels vertaalde 'Perpetual Flame of Centralia', spookstad in Pennsylvania met z'n ondergrondse koolmijnbrand sinds 1964, zou je 't enige relatieve hitje van de plaat kunnen zien, de rustigste, meest desolaat mogelijke pianosong die je dit jaar zal horen. Of ook nog misschien 't even serene 'Pennsylvania Furnace', drijvend op piano en haar mooie natuurlijke vibrato.
Maar de plaat bevat dus enorm veel moois. 'The Sacred Linament of Judgment', over schijnheilige evangelisten, de beklijvende biechtsong over de gevallen Jimmy Swaggart, ingepakt in polyfonische folk. In spannend lang uitgebouwd hoogtepunt 'Man Is a Spring Flower', gaat na de repetitieve intro de song biezonder fraai over in dartel georchestreerd minimalisme.
Finaal zing je de kerk uit met een verrukkelijke,  ingetogen Hayter-psalm 'The Solitary Brethren of Efhrata', prachtige melodische samenzang, slepender dan Low, over 't bizarre geloof in Jezus' bloed als afdoende bescherming tegen gevaarlijke virussen...

Met emotionele stem, van lieflijk tot rauw, en de schitterende harmonische lagen waarin die gedijt, staat Lingua Ignota, Kristin Hayter, hier pal in het midden van een theatrale muzikale performance. Op fenomenale wijze drukt haar bloedrode horizon je met de neus op weerzinwekkende sociale feiten en op de tragische en afschrikwekkende verwerking ervan door fanatieke godsdienstbelevers. Aanleiding tot muzikaal genieten en diep existentieel doordenken te over. Blijf wel op 't rechte pad!

» details   » naar bericht  » reageer  

Yola - Stand for Myself (2021) 4,0

11 augustus, 08:44 uur

'The Pines' van haar vroegere groep Phantom Limb zegt je niks? Een nieuw geluid dan wellicht, deze Yola aka Yolanda Quartey. Pas nu wel op, Yola heeft 'n veelzijdige soulstem die je wel eens zomaar zal wegblazen! Na 'n pendeltocht tussen haar Britse thuisland en Nashville deed ze al zoiets na haar debuut 'Walk Through Fire'. Waarmee haar soulsound uit een ver verleden behoorlijk wat sterren verzamelde en de Grammy-nominaties volgden. 36 jaar, eindelijk echt succes! Ze was, geluk voor haar, door de befaamde Dan Auerbach van The Black Keys -hij weeral!- onder de vleugels genomen en nu andermaal neemt ie als producer, zelfs nog intenser, de honneurs waar.

Komt ze nu, twee jaar later, weer vanuit Nashville waar ze intussen resideert, met de 12 nummers die ze al vele jaren probeerde af te werken, die dus samen al een ferm stuk bewogen Yola-leven overspannen. De 'making of' daarvan, zei ze, begon eigenlijk met de springerige dancesong 'Break The Bough' waarin ze 't, vreemd genoeg, net over het de dood van haar ma heeft. Vanaf de daarop volgende songs groeide alles dan organisch en alle stukjes vonden mooi hun plaats.

Yola is echt waar een souldiamant met vele kantjes. Als Britse stonden haar muzikale voelsprieten al richting genreloze melange.  Haar allereerste stapjes waren jazz, nu zijn het tal van stijlen tegelijk. Ze omarmt ze hier meesterlijk : r&b, disco-tunes, funky, britpop, classic rock, rock 'n roll, alles in de soulmix. Ze pakt daarbij regelrecht uit met de krasse grinta van de beste Joss Stone, Alabama Shakes of des te meer een Tina Turner. Luister zo maar eens naar haar ruwe rasp in 't luchtige 'Diamond Studded Shoes' of het krijsende 'Whatever You Want'. Of naar 't lichtjes fantastische, rustig voortschrijdend titelnummer dat in de finale in grandeur aanzwelt. Geïnspireerd dit, zegt ze zelf, op de feel van haar geadoreerde Minnie Ripperton. Hoor je  de Mary J. Blige-vibes in 'Starlight' en 'If I Had To Do It All Again'? Of neem gewoon ook de melodische pracht van 'Be My Friend' of dat andere vocale doo-wop- hoogstandje 'The Great Divide'.

De plaat opent ze in ingetogen Smokey Robinson-sferen met haar eigenste, trieste coronalied 'Barely Alive'. Gefrustreerd door wat uiteraard ook haar de laatste tijd overkwam, ingehouden tranen, hunkert ze angstvallig naar 'n heropstart van 't leven. Die kwetsbaarheid na een vorig leven in diepe armoede zit in de plaat verweven, eenzaamheid, liefdesverdriet, vergankelijkheid, zie alleen maar  de songtitels, een lange, logisch kronkelende weg tot aan de afsluiter, de titelsong. Zelfbewust, onafhankelijk, triomferend zelfs neemt ze daar dan gelukkig 't heft en de moed toch weer in handen.

De rechtuite Yola weet, samen met Auerbach, verduiveld goed wat en wie ze wil om haar sound nu Amerikaanser en vooral super te doen klinken. De omringende band is ook niet minnetjes, drums met o.a. Aaron Frazer van Durand Jones & The Indications, bas voor Nick Movshon van Amy Winehouse('s 'Back To Black'). De hele plaat krijgt zo een dress-up van top-arrangementen uit vervlogen en recentere tijden.

Een imposante, assertieve dame die Yola, beetje als de rock 'n roll-godmother Sister Rosetta Tharpe, voor wiens filmrol ze trouwens door Baz Luhrmann perfect werd gecast in diens Presley-movie. In afwachting daarvan (2022), google alvast Rosetta's video 'Didn't It Rain' (1964) maar even, weet je meteen waar ook Yola, voormalige backgroundzangeres, voor staat.
'Stand For Myself' van Yola, alleen sterke nummers, een repeatplaat, da's dus duidelijk!

» details   » naar bericht  » reageer  

TORRES - Thirstier (2021) 4,0

5 augustus, 11:14 uur

Zo, deur ingetrapt met straffe, wiegende opener, 'Are You Sleepwalking'!... Ook zin in een gespierd indierockplaatje? Probeer dus gerust maar Torres aka MacKenzie Scott eens uit. Je ziet ze al op de plaatcover van haar nieuwe 'Thirstier' - uitdagend viriel geschilderd door haar vriendin-partner! - 'n female singer-songwriter prominent in aanslag met haar gitaar. Met duidelijk herwonnen assertiviteit, joie de vivre gaat ze er hier dan ook vol explosief tegenaan. Zowel professioneel als relationeel weer onder dak, ziet ze 't na 'n periode van kop- en hartzorgen weer helemaal zitten, "I swear, from here on out, I'm swimming" klinkt het op 'Don't go putting wishes in my head'. Op haar plaat onderstreept ze 't nu bovendien des te meer met de elektrische snaren en de geweldige hooks, vaak uitlopend in distortion.  Haar catchy zwierende, vaak bombastische  rocksound brengt je bij Garbage, met wie ze nog tourde, maar door haar presence des te meer ook bij vervlogen gitaargrootheid Melissa Auf Der Maur. 'Are You Sleepwalking', 't sprankelende 'Don't Go Puttin Wishes In My Head' , 't grungy 'Hug From a Dinosaur', 'Hand in The Air' en ook de eerst zoetjes ingeleide titeltrack zijn fraai ingekleurde bangers. Om daarbij dan nog 't schurende industrialafsluitingsnummer 'Keep the Devil Out' niet onvermeld te laten. Zeker ook de begeleidende synths en de drumcomputers blijven sterk van de partij als sfeermakers, neem zo maar eens het zenuwachtig stuiterende 'Kiss The Corners'. Ze combineert het allemaai tot één grote passende bevalligheid. Een enkele keer, in 't trieste  poplied 'Big Leap' gaat ze haar idool Brandi Carlile achterna, mooi ingetogen en hemels inzingend, over de grote dodelijke sprong van een geliefde. Dat innemend, veelzijdig stemgeluid van haar, 't vergroot maar h'r meerwaarde. Die gevoelige Torres, met de zon dus weer in haar leven overwint ze coronatijden. Hoe hoog ook de volumeknop, ze bezingt idealistisch vooral 't fijne van geborgen zijn, eerder dan te verliezen in 'n zoveelste negatieve gedachtenstroom. Met 'n dergelijke fascinerend energieke, esthetische act heeft ze ogenblikkelijk je aandacht beet...
The more of you we drink, the thirstier we get, baby!

» details   » naar bericht  » reageer  

Los Lobos - Native Sons (2021) 4,0

4 augustus, 12:39 uur

Denk je bij Los Lobos anno 2021 nog altijd aan die ene grijsgedraaide superkraker van hen, 'La Bamba' uit die film van 1987? Nou, Los Lobos is toch meer. 't Is een legendarische groep, oorspronkelijk feestband uit de seventies, die, nog steeds onder originele bezetting, dus straks al 50 jaar lauweren oogst! Startten ze in 1978 inderdaad bescheiden met een elpeetje 'Just Another Band from East L.A.', dan trekt dit bandje uit L.A. intussen ook nu nog telkens de aandacht van het muziekgild. Oorspronkelijk verblijdden ze je met tex-mex-rootsmuziek, met mariachi of bolero. Maar net zo verscheiden als het multi-culturele L.A.,  verbreedden en ontwikkelden ze bij iedere nieuwe release hun sound, rock-'n-roll, r&b, rockabilly, soul, country, blues, folk, jazz... Opnieuw  zo'n uitstekende totale mix van stijlen is ook deze geïnspireerd en spontaan klinkende coronaplaat 'Native Sons', met Los Angeles op de achtergrond. Ze brengen er met bestaande, uiteenlopende songs van artiesten van aldaar hulde aan hun heimatstad L.A. Gelukkig, veel meer dan losse, slappe kopieën, worden het hier perfect onder de kleurrijke vlag van Los Lobos passende anthems. Neem bv. de twee songs van Stephen Stills, 'Bluebird'  (Buffalo Springfield) en 'For What It's Worth', het fraaie akoestische 'Jamaica Say You Will' van Jackson Browne, surfer 'Sail On, Sailor' van The Beach Boys, lekkere rocker 'Farmer John' van The Premiers, de swingende rockabilly-hit 'Flat Top Joint' van The Blasters of 't dynamische uitgesponnen 'The World is a Ghetto' van War. Voor de essentiële gezellige latinsfeer zorgen dan weer de schitterende rumbastamper 'Los Chucos Suaves' en 't gevoelige in nachtelijke Buena Vista-stijl gezongen 'Dichoso'. Zelf voegen ze er als toetje hun enige nieuwe, de plakker-titeltrack aan toe.
Deze hier van Los Lobos is een feelgoodplaat geworden, hun zoveelste. Of het nu over punk gaat, latin, rock of wat ook meer, dit energieke gezelschap vindt altijd wel het draadje dat alles mooi verbindt. Alle goedkeuring dus weer voor deze bijna jubilerende L.A.'s Native Sons!

» details   » naar bericht  » reageer  

Billie Eilish - Happier Than Ever (2021) 4,0

2 augustus, 15:30 uur

Met o.a. 't vooruitgeschoven 'my future' was er al een tipje op van de sluier... Maar nu, van bij de openingsnoten weet je 't zeker. Billie maakt hier haar reis naar intimiteit, deel twee. 'Happier Than Ever', plaat met een voor een stuk ironische titel, is een uitgesproken ingetogene, gedempt loungy suddering met 'n behoorlijke vracht goed overdachte tekst. Nemen we al 'my future', 't meesterlijkste staaltje jazzy-nachthitscoren. Echte melancholische  luisterplaat in z'n geheel van Billie die echt nog heel wat te zeggen heeft en het je net zo roerend en zacht toezingt. Minder nachtmerrie, maar niettemin, 'Getting Older', 'n adolescente, 19 jaar, volwassen en tegelijk keiberoemd geworden. Ook zij heeft haar jonge leven te dragen, liefde en relaties, met extra-druk, nieuwe worstelingen, de industrie, de camera's, de (social) media.  Bepaald veel rozengeur ontwaart ze nog niet, eerder nog 'n pak tristesse, die verpakt ze bijvoorbeeld in 'Overheated', 'Everybody Dies', 'Your Power' of  'Not My Responsibility', song met 't kosmisch Tindersticksparlando. Maar zelfs in 'Everybody Dies' klinkt ze al weer hoopvol, ondersteunerd, en 'Not My Responsibility' is tegelijk haar opgestoken middelvinger.
Muzikaal is 't een geslaagd harmonische spreidstand, nu eens 't zachtere, 't zelfs akoestische instrumentarium passend bij de rust, de jazz, de bossa nova, dat dan weer tegenover de synths voor de house, de dance en de discobeats. De weg naar bestudeerde stadionkrakers weet ze evenwel, samen met broer Finneas, gelukkig weer over te slaan en de vraag is retorisch of 't gros van de fanbase zich dit ook maar iets zal betreuren. De plaat bevat hoe dan ook voldoende eigen wegen naar de heilige charts, met inclusief daarvoor die behoorlijk ontvlambare stuff als 'NDA', 'Oxitocin' en 'Therefore I Am'. 'GOLDWING' zette je nog even op 't verkeerde been, maar ook na het oorstrelend ingezet elfenkoortje beland je nog 'n keertje op de dansvloer.
De titelsong achteraan opent als zwoele oorlogsklassieker die dan fraai muteert in declamerende 'Muse-bombast' en een Billie die therapeutisch haar longen uitschreeuwt.
Last-minute akoestische afsluiter, de ballade 'Male Fantasy', post-scriptumreflectie over 'n voorbije overheersende relatie, weet haar prachtige plaat toch niet in somberte of boosheid af te ronden, "I know I should, but I could never hate you..."
Billie Eilish heeft met haar toch verblijdende tweede risico's genomen. Als jonge singer-songwriter weet ze nu al, zonder naïviteit, hoe haar lijnen uit te zetten. Z' is intussen een grote performer geworden, even interessant als op haar eersteling. Met meer durf en meer subtiliteit heeft ze beslist méér inhoud gekregen en méér klasse. Word je voor minder 'Happier Than Ever'...

» details   » naar bericht  » reageer  

Alluvial - Sarcoma (2021) 4,0

1 augustus, 21:06 uur

Waarom nu ook niet even tijd nemen voor 't onderbelichte  'Sarcoma', tweede van de deathmetallers van Alluvial, 4 jaar na hun uitstekende 'The Deep Longing for Annihilation'? Verkasten ze inmiddels naar Nuclear Blast, blijkt op 'Sarcoma' enkel gitarist Wes Hauch nog aan boord. Hmm, horen we goed, ook 't Alluvial-geluid is drastisch aangepakt. In plaats van de gave, louter instrumentale technische metal van de voorganger komen ze hier - en waarom dan ook niet- met een behoorlijke brok vocals in 't veld en Wes, die neemt zelfs de cleane partijen voor z'n rekening. Maar doen ze 't ermee dan ook beter? 't Vat rauwe, agressiviteit gulpt met de gesofisticeerde, schitterende opener 'Ulysses' alvast royaal over met, vol in de picture, een brute aanwinst als brulbeer Kevin Muller, ex-Suffocation. Samen met een rits verstoorde ritmes,  lekkere blastbeats en verpletterend wilde thrashriffs, 'n intense entrée die toch wel kan tellen! Volkomen beklijving die ze van dan af constant overeind houden. Neem nu titelsong 'Sarcoma', kernbomminiatuur van behendigheid, die alles samenvat waarvoor deathmetal aan snelheid en heaviness voor staat. 't Slepende 'Sleepers Become Giants', traag, clean melodisch opbouwend akkoordenspel naar weer 't totale, strakke riff- en beukwerk. Het drieste 'The Purid Sunrise', dé ultieme sneltrein van de plaat. Samen genomen krijgen we dus 10 relatief korte songs met pakken nuance, in tal van stijlen, probate, moderne progressieve metal, atmosferische lagen, met her en der erin verwerkt ook de energieke (djent)feel die we van bij Meshuggah en Periphery kennen. Nou, 't is globaal ook wel meer melodisch, zelfs catchy. Maar 'n goed gevoel overheerst overal, 't is verfrissend, levendig, een enkele keer zelfs funky. Kortom, ondanks die onderlinge onmiskenbare verschillen vormen de Alluvialsongs toch één harmonieuze brok metal. De langste track op de plaat is dan toch voor de enige, meesterlijke proginstrumental 'Sugar Paper'. Initieel wat sfeervol inkabbelend, muteert die allengs ondergronds groeiend dreigender en finaal is 't met 't hele muzikale arsenaal opdrijven maar naar de kolkend rode massa.
Alluvial is met z'n tweede zwaar andere horizonten gaan opzoeken, zoals al aangegeven binnen, maar zelfs duidelijk buiten de eigen comfortzone. De unieke vibe van '40 Stories' bijvoorbeeld, 'n partieel clean gezongen, zelfs rustige jazzy lap psychedelische progmetal, even avontuurlijk en wendbaar als een Gojira. Of wat dacht je van het hijgende panfluit(?)-capriooltje 'Zero'... Zal met al dit 'n deel van de fans van 't genre het niet behoorlijk op de heupen krijgen, we vrezen het.
De mannen van Alluvial blijven hier echter met hun techniciteit even impressionant en meedogenloos als voorheen. Echt een schare supercompetente, virtuoze vaklui, onmiskenbaar. De band lijkt nu dus wel degelijk z'n juiste draai te hebben gevonden. Hauch heeft Alluvial met z'n nieuwe zet bovendien nu ook de juiste stem gegeven. Dergelijke platen grijpen onmiddellijk vast en laten je alleen maar met aangenaam ongemakkelijke verbazing achter. Alluvial anno 2021 is richtingevend geworden!
En ja, die nieuwe vocals, waar hebben die 't dan over?
Wes Hauch, als gewezen militair, veteraan van de 'Iraqi Freedom Operation', blikt terug op z'n wel erg bewogen leventje en de kanker ('Sarcoma') die ontstaat door de hele 'death and distruction' die lui elkaar aandoen. De man weet dus écht waar ie het in z'n deathmetal over heeft...

» details   » naar bericht  » reageer