En dat met een soulgenre dat zogezegd al helemaal doorploegd was... Daarmee word je op 'Flowers', het zalige vierde plaatje van Durand Jones and The Indications, toch maar weer eens naar de vervlogen seventies teruggekatapulteerd. Naar de bruisende gouden tijden van Motown en de Philadelphia Soul. Want zo voorstelbaar wordt het intussen dat ook Jones en zijn verfijnde gezelschap daar ooit goed hadden kunnen figureren als een van die in keurig pak gesticulerende mannengroepjes. Inmiddels blijven die tot genoegen van velen mooi het behang uitmaken van leuke zenders als 192TV die non-stop hun nostalgische, bijna vergeelde zang- en dansclipjes in zwart-wit rondstrooien.

Ook bij Durand Jones and The Indications, de groep van de twee frontmannen, zanger Durand Jones en zanger-drummer Aaron Frazer en gitarist-kernproducer Blake Rhein, kan je je gulzig laven aan dergelijke helemaal smoothy r&b en warmhartige retrosoul à la The Stylistics of Earth, Wind & Fire, vol sierlijke en zonnige vibes en met hun harmonieuze zang altijd op de voorgrond.

'Flowers' glijdt daarmee toch o zo zoet voorbij, in een totale eenheid van begin tot einde. Hier worden dus nog de ambachtelijke soul-, funk- en discogrooves aangemaakt die je intussen nergens elders meer vindt. Een overweldigend pak geheel downtempo songs steevast over liefde met grote 'L' en waarin alleen de rust en traagheid mogen heersen. Elf relaxte, zweverige ochtendballads als net voor een bloedhete dag, als de elf pilletjes tegen de rusteloosheid die altijd wel ergens op je wacht.

De hoofdmoten van 'Flowers' zijn telkens in gradaties de hoge falsetjes van de twee frontmannen en de invallende bandleden in koor, waarbij ze allen samen zo hemels oudmodisch op elkaar inzingen. Alles wordt dan nog eens op gladde wijze klassiek romantisch ingeblikt met op kousenvoeten die overvloed aan sfeervolle strijkers, dwarsfluiten en blazers.

Enkele van de allerliefste songs zijn 'Flower Moon', 'Been So Long', 'Lovers' Holiday', het verzoenende 'I Need the Answer' en 'If Not for Love', die dus nergens een decibel boven je maaiveld zullen uitkomen. Of het ware 'Rust and Steel' dat misschien een toetsje, wat timbre heeft van het oude Pacific, Gas & Electric, maar dit maakt ook hier weer Durand Jones and The Indications absoluut nog geen rockband.

We krijgen deze keer dus geen strijdliederen voor op de barricaden van een gepolariseerde maatschappij, hier komt integendeel zalvend een bevallig boeketje zomerse bloemetjes voor fijnproevers en daarmee anno 2025 toch wel zeker een gedurfd nostalgische plaat.

Durand Jones and The Indications, zij zijn een sterke performancegroep. Maar toch benieuwd hoe ze het daar straks mee gaan bakken in de slotnacht van Rock Werchter.