Een dansvoorstelling die uiteindelijk uitmondt in de reünie van de kern van Dez Mona en een album Echo_re_echo om dat heuglijke feit te vieren. Twee mannen die elkaar na 10 jaar terugvinden, een gouden muzikaal duo dat elkaar ooit perfect aanvoelde, frontman-begenadigd zanger Gregory Frateur en contrabassist-alleskunner Nicolas Rombouts, het is bij deze weer net zoals in the old days, twee enthousiastelingen samen aan de slag.

Maar heel oorspronkelijk was er dus evenwel nog eerst die ‘aanleiding tot’, het gelijknamig project met choreografe Ann Van den Broek en dansgezelschap WArd/waRD. Daarin kwamen deze muziek en zang van Echo_re_echo samenvloeien in heftige performance en dans. Zowel Frateur als Rombouts waren wat dat betreft trouwens niet aan hun proefstuk toe.

En zo dus ook nu weer, Frateur, Van den Broeck herself en een paar dansers samen op een podium: elk vanuit hun disciplines voluit ‘echo’s’ laten resoneren vanuit hun eigen persoonlijkheden, ze theatraal laten botsen, ze laten versmelten en daarmee al hun innerlijk wrijvende emoties, verlangens, conflicten, fantasieën in vrije loop laten.

Die voorstelling consumeerde je al als een mix van dans en concert. Want alles dreef duidelijk op de muziek enerzijds van die andere aanwezige daar op het podium, componist-contrabassist Nicolas Rombouts die er loos ging met zijn loodzware baspartijen en soms knetterende of juist sluipend als drones glijdende synths. Maar anderzijds steunde de voorstelling even sterk op de vocalen van de als vanouds uitzonderlijke Frateur. Frateur, de drama-man aan de tafel die je nog steeds onmiddellijk op sleeptouw neemt met zijn typisch melancholische stem met zijn verrassend wisselende registers.

Op deze soundtrack met de donkere sferen van de voorstelling maakte het muzikale duo nu een vervolg en ze werkten het nog verder uit voor een plaat. Daar transformeerden diezelfde existentiële kwesties van Echo_re_echo zich in de tien songs, de queeste naar kracht en verbinding, een nieuwe, opgefriste klankband van al wat de makers verenigt en afstoot.

Hoewel radiovriendelijkheid nu niet bepaald het uitgangspunt was, afgeleid als het was van het dansproject, hun kwetsbare alternatieve pop, hun jazz, hun raves en industrial op vaak vervaarlijk volume, al die dramatiek en poëtische voordracht, het werd verrassend toch al behoorlijk opgepikt. De toegankelijke singles ervan drongen zelfs al verder in de ether door dan enkel tot – met respect – radio Klara.

Echo_re_echo, het album, begint met Seen_scene en dat wordt heerlijk raven op contrabassnaren, een song voor het individu hunkerend naar erkenning. In Nothing to Be Liked, hoor je andermaal die combinatie van eenzaam diepe bas, onbestemde electronica en ijle androgyne stem. Met een Frateur pleitend om in plaats van die altijd dreigende gemakzucht te kiezen voor authenticiteit. Het pulserend opstartend I Don’t Want to Be Here dan, tweede single, lijkt een sinister luidende halloweentocht doorheen een noisy schurend Frateur-Rombouts-universum.

Derde single en topper Wrap Your Mind Around It, noemden ze wellicht net niet House on Fire. Dansend op Rombout’s contrabas fileert Frateur er eerst de stand van een apatische wereld, maar er komt warempel licht doorheen de song te schijnen en op het einde gospelt zwierig zelfs een koortje. Evenzo sleept onder de holle echo’s van Restless Sleeper het metalen parlando van Frateur je hoopvol uit je droefgeestigste droom.

Eerste single Call it an Escape houdt je hartslag rustig en stabiel op het ritme van Rombouts’ bas. Zwevend door de zwarte stilte van hun heelal leert Frateur je geduldig hoe een weg te zoeken, je eigen escape-room uit. Het supersterk koppel Are We Doing This en het confronterende, traag voortkruipende Who Are We Exactly lijken zwarte missen wel, in donderend mineur à la Nine Inch Nails met een met kracht hoogbezwerende Frateur als eigenzinnig vervanger hier van Reznor of waarom ook niet, van Bowie. De Heroes-hint is dan ook helemaal raak.

Don’t Let Go of My Hand passeert vervolgens op episch zwevende orgeltonen en in een sublieme afwisseling van Frateur’s parlando met zijn fragiele klaagzang. Het sereen vooruitkijkende Our Children mag dan fraai afsluiten, met een exclusief, prachtig duet van hemels stemgeluid met spaarzaam meewandelende basnoten.

Echo_re_echo, het is aldus een intens minimalistisch experiment geworden van een esthetisch duo dat al sinds jaren zijn vaardigheid heeft bewezen. Ze komen nu opnieuw voor het voetlicht met een volwaardig album vol grootsheid en tegelijk zo vol verstilling en intimiteit. Zo monumentaal en bij momenten tegelijk zo persoonlijk en klein. Net als in een van de songs wil het zelf een grote escape zijn, badend in die conspiracy of silence. Die wisselwerking van tegenpolen straalt ook hier zoveel van die essentiële warmte uit, zoveel expressiviteit en hang naar verbinding.

Het lijkt dan wel een (uitstekend) album van een rustiger gezelschap geworden, maar hun ijzers liggen alweer in het vuur voor de afwerking van een ongetwijfeld nog belangrijkere volgende plaat. Eén van een volledig herenigd Dez Mona. Waarom willen wij daar dan niet al te lang op wachten?

Na de tour met de dansvoorstelling 'Echo_re_echo' in Nederland en België loopt deze nu nog eventjes. Op 30 oktober nog te horen en te zien in de Corso in Berchem (B).

Een Gents duo met een geweldige, in het Frans zingende Runa Lotigiers en een Johan ‘Wanne’ Maekelberg die voor haar de arrangementen maakt, alle instrumenten bespeelt en samen met Runa spaarzame backing vocals doet. Aldus is een nieuwe naam, RuWann, geboren en gevierd wordt dit met een prima eerste plaat die 'Passé Composé' mag heten.

Runa kreeg haar frans er als de spreekwoordelijke pap ingelepeld tijdens haar kindertijd in het land van Molière. Wat meer is, ze kan in die taal die zo sterk bij haar aansluit niet alleen uitstekend zingen, met wat ze zingt trekt ze bovendien ook direct de aandacht. Het zijn dan ook nog, op eentje na, hoogsteigen composities van hen beiden en allen hebben ze een regelrechte franse catchiness in zich.

Het duo houdt met betrekking tot hun songmateriaal eigenlijk niet zo van de belegen aanvoelende omschrijving ‘chanson’. Al sluit bijvoorbeeld de met zijn trage gitaarakkoorden mooi slepende opener 'La fillette et la lune' toch wel op en top aan bij dat klassieke franse levenslied. Het is één lange gepassioneerde, weemoedige mijmering van Runa die alleen op het einde in duet ruggesteun vindt bij Johan’s keldergefluister à la Serge Gainsbourg.

Vanaf de volgende songs hoor je inderdaad dat zij hun half uurtje Franse chanson ook met graagte mixen met wereldse ritmes van elders. Zo is het vertwijfelde 'Mais qu’est-ce tu veux' pure bossanova. Het coole hoogtepunt 'Toi' is dan weer een lofzang op familiale banden in stoffig repetitieve afro die zelfs zou kunnen aansluiten bij het meest etherische van dat andere donkere duo, The Limiñanas uit Toulouse. Een richting om zeker verder op door te gaan.

Alle genoemde songs werden de terechte singles. Verder is er 'La place du village', flamboyante franse pop à la Olivia Ruiz.
Of het vederlichte 'Je te suis partout' dat deint als een walsend songfestivalliedje met van die leuke franse pop uit de oude doos, het pak la-la-la’s inbegrepen.

In haar poëtisch frans zingt Runa fors en vol warmte en zachtheid over hun ‘passé composé’, liefde, melancholie, verlies, hoop en de wonderen der natuur. Ze bezingt het met veel flair en karakter, met dezelfde authentieke naturel waarmee bijvoorbeeld ook die andere Vlaming Patrick Riguelle zich in de franse zang zo thuisvoelt. En het klikt daarbij met multi-instrumentalist Wanne. Hij weet Runa’s onweerstaanbare zangstem telkens op het meest passende klanktapijtje te leggen.

Een fijn plaatje voor in de intimiteit van de huiskamer, sereen kleinood waar ook fans van Zaz, Véronique Sanson of Axelle Red wel eens voor zouden kunnen vallen. RuWann brengt fris van de lever van die universele Franse liedjes die al onmiddelijk stuk voor stuk op geen enkele actuele Franse playlist zouden misstaan en dat is voor een debuut toch echt al heel wat. Zet ze dus maar eens op terwijl je toch met 'Le disque bleu', Benjamin’s Biolay’s nieuwe bezig bent.

Passé Composé, ondanks zijn drukke dagen gemixt door gevierd producer-zoon Jasper Maekelberg, je weet wel, van Balthazar, Warhaus, Sylvie Kreusch en Faces on