What about eels? Want daar is 'EELS TIME!', met hoofdletters geschreven en met uitroepteken, het vijftiende album van eels sedert hun debuut 'Beautifull Freak'. Kan een mens er nog gelukkig van worden? Hoe dan ook het is al een release met een bijzonder verhaal. Vooral omdat alles zo definitief anders had gekund. Een als een tijdbom tikkend aneurisma kon op tijd, centimeters boven Mark Oliver 'E' Everett's hart, door een stuk kunststof-aorta worden vervangen. Hij was er ooit voor verwittigd. Herinner je zijn beroemde wiskundige vader, voor wie het allemaal ineens en fataal voorbij was, de dag dat de 19-jarige E hem thuis dood vond. E daarentegen kon nog naar zijn operatie toeleven en in die bijzondere gemoedsgesteltenis broeide wat uiteindelijk weer een nieuw album werd. Een heel intense tijd voor hem, nu Magere Hein zich zovele jaren later ook aan zijn venster vertoonde. Nu, een openhartoperatie en een langdurige revalidatie, twee zaken sowieso niet van aard om er onmiddellijk andermaal de overweldigende energie van rockende voorganger 'Extreme Witchcraft' bij te verwachten. En al helemaal niet die misleidende onstuimigaard op de hoesfoto. Ook zijn lange baard is intussen al weer gekortwiekt. Wat we als artistiek resultaat krijgen is zeker niet minnetjes. Twaalf bespiegelende songs waarin we onze notoire melancholicus bijna magisch zien switchen in de richting van de pakkende indiepop van weleer.

Daarom klinkt E's lieveling, die eerste akoestische drumloze single 'Time' ook zo ongewoon en onwennig mooi. Een emotionele opener waarin E in een goeie twee minuten zijn 'tijd' vóór de hartoperatie overschouwt. Tijd, het universele onderwerp waarvan hij als geen ander in spaarzaam simpele lijnen het punt kan maken. Drie verzen maar die elk een deel van het familiealbum van de drie generaties Everett bestrijken en een indringende video bovendien die alles des te meer impact geeft. Een E die we na zijn gekend al heel trieste voorgeschiedenis toch terug zien vallen op familie, waarvoor zijn hart klopt. En daarin is 'Time', weer zo'n schitterend akoestisch kleinood. Direct even akoestisch gevolgd door het prachtige, melodieuze 'We Won't See Her Like Again', over iemand die hij in de loop der tijden is kwijtgeraakt.

Met de elektriciteit van het aparte 'Goldy' hebben we zowat het 'hardste' nummer van de plaat al gehad. Een tragikomisch tafereel over de man die alleen zijn goudvis nodig heeft om te overleven. Song die ook niet verrassend metafoor is voor E's liefde voor zijn zielsvriend, zijn hond Bundy. De charmante luchtigheid van 'Sweet Smile' is daarop een leuk, onschuldig liedje over over straat lopen en je realiseren dat alles beter en gemakkelijker aanvoelt van zodra je je glimlach opzet. Weg depri-frons op het gezicht. Sixtiesfan E had het kleurrijke feelgoodhitje 'Georgy Girl' van The Seekers in gedachten toen hij het schreef.

Tussen het kwetsbare, benauwde 'Haunted Hero' en de zonnige kamerpop van 'And You Run' zit er iets etherisch, psychedelisch in 'If I'm Gonna Go Anywhere'. De sterke productie van buurman Tyson Ritter valt onmiddellijk op. En ja, die mooie plaats waar E vertoeft, als hij nergens heengaat, is ondubbelzinnig: bij de liefde. In het voluit gevocoderde 'Lay with the Lambs' verhogen de decibels dan toch nog iets, maar het blijft een nummer met vooral sfeervolle strijkers en belletjes en op ijle hoogte dartel zingende stemmetjes.

Korste nummer 'Song for You Know Who', vintage eels, heeft het dan weer over het niet herhalen van misstappen uit het verleden. Over wie de song daarwerkelijk gaat daarover houdt E de lippen stijf op elkaar. Terwijl schitterende lovesong 'I Can't Believe It's True' er dan misschien eentje wordt om vanaf nu bruiloften mee in te zetten. Evenwel, E dacht bij het schrijven eerder aan zijn zoontje Archie. Misschien voor geboortefeesten dan maar? Op 'On the Bridge' is het dan weer een en al ingetogenheid.

Slotsom over 'EELS TIME!'. Na zijn operatie wordt het voor de E-lovers gelukkig weer 'EELS TIME!' als voorheen. Tijdloze muziek op eenvoudige akkoorden waaruit deze keer fris van de lever dankbaarheid en behoorlijk wat optimisme spreekt. Bovendien is E in zijn relatie met de tijd voor de zoveelste keer in een creatieve bui. Hij leeft door zijn geslaagde operatie daarenboven volop in zijn 'eels time', de bonustijd van zijn leven. Met 'EELS TIME!' etaleert Everett hier op een meer aparte wijze dat hij de weg naar zijn indrukwekkende lyrische en muzikale bronnen niet is kwijtgeraakt. Met zijn vertrouwde raspige stem laveert hij behendig tussen zijn emotionele polen. Als je zelf tijd over hebt, lijkt hij te zeggen, profiteer er dan maar van, vier het! En met hoogschallende trompetten besluit hij dit album resoluut met 'Let's Be Lucky'.

Op zijn vijftiende bewijst E dat hij een van de grootste iconen van de indierock blijft. Goed hoorbaar hier dat hij er na zijn fysieke update, samen met The Chet, P-Boo, Koool g Murder, Knuckles en Royal Al, gewoon verder plezier aan beleeft. Muziek in een andere modus, een slowburner die zeker bij de fans een pak songs zal opleveren die het waard zijn te overleven. 'EELS TIME!' is een warme plaat en in alle geval veel beter dan een Best-of met een donkerzwart randje.

Gelukkig nooit te laat om John Grant op zijn best te leren kennen. Zoals hier op zijn nieuwste wapenfeit. Sommigen herademen, drie lange wachtjaren na het sublieme 'Boy From Michigan'. "The Art Of The Lie" dus, opnieuw spectaculaire pur sang Grant.

Met vanzelfsprekend behoorlijk wat elektronische saus er mooi overheen. Over zijn her en der uniek gevocoderde zang zoals op die prachtige openingsknaller 'All That School for Nothing', de funk-r&b-song die Blondie blijkbaar niet wilde. Je dus eerst omverblazen met een ongelooflijk groovy bassend funkbeest van een song. Ja, ook dat is John Grant. Overigens, Ivor Guest die Grant-lieveling Grace Jones produceerde, werd zijn co-piloot. En of het tussen beiden klikte.

John Grant is bittersweet en houdt zijn tegenpolen altijd mooi in evenwicht. Veel narigheid klinkt opgewekt en wordt sensueel verpakt. Emoties, veel ongeveinsde emoties in zowel zijn stampers als zijn ballades. Zo dieppersoonlijk de ontroerend nostalgische flash-back 'Father', over zijn spijt dat hij niet kon uitgroeien tot de man die zijn pa zich inbeeldde. Of de hartverscheurende liefdessong 'Mother and Son', met de stem van Rachel Sermanni.

Tekstsample 'Twistin Scriptures' is een klein bruggetje naar twee volbloedstompers. De hitsige, funky rapper 'Meek AF' die de conservatieve geesten ferm tegen de schenen schopt. Daarna 'It's a Bitch', pure Prince, Yello en David Bowie, alles in één song.

'Daddy' dan, wat een indukwekkend filmisch nummer, pure Vangelis, groots en majestueus en tegelijk vintage Grant. Als een even wijdse ode aan Vangelis of Dead Can Dance start in 'The Child Catcher' de dreigende ambient net als een 'Blade Runner'-soundtrack. Een metafoor van het personage uit 'Chitty Chitty Bang Bang', ontluisterend gevocoderd relaas over de gevolgen van de hysterie rond een Trump-figuur die messias wordt, met dat memorabel gitaareinde vol krijsende woede en chaos.

Grant's hemelsmooi vibrerende bariton bloeit nog het meest open in zoveelste hoogtepunt 'Laura Lou'. Experimentele synthese van pakkende schittering, met echte en bewerkte stemmen, van synths en elektronica. Opzienbarend.

Een atmosferisch 'Zeitgeist' besluit een vol uur later even poëtisch groots als somber. De wereld sluit zich die avond weer om Grant heen en hij kan zien dat het een lange weg wordt naar het ochtendlicht.

Dit 'The Art Of The Lie' is zuivere liefde en schoonheid mooi op muzieknoten gezet.
Een oprecht album vol krachtige momentopnames, in kleine muzikale filmfragmentjes. Met als vanouds kostelijk taalgebruik en zelfspot (hoor maar eens het sterke 'Marbles'!), dit alles als wapen tegen een wrede wereld. Leugens omarmen de wereld en laten enkel gebrokenheid achter, wezens, verwrongen en misvormd door de kunst van het almaar liegen. Net als op 'The Boy From Michigan' gaat het dan ook nogmaals uitdagend over de door een lgbtq+-onvriendelijkere tijdsgeest heropende wonden.

John Grant blijft het hierbij allemaal perfect in zich hebben. Een poëet die in zijn zoektocht naar het geluk al verbluft van sinds zijn 'Marz' van 'Queen of Denmark' tot veel van al het moois op die vooral lange songs van 'The Art of the Lie'. Grant, man van het hart, moedige kerel met dit hart op de radde tong. Olijke balladeer met fluwelen stemgeluid, die veelzijdige muzikale keuzes maakt die niet zullen ophouden te ontroeren.