Ik vind het qua zang erg veel op Billie Eilish lijken (of is het andersom?) maar het is lekkere muziek. Haar nieuwe EP ‘elated!’ klinkt al een stuk beter, dus hopelijk in 2021 een echt volwaardig album.

Eens. Ik houd wel van een stevige baslaag, maar dit is nu een gevalletje overdaad schaadt. Ik waardeer het album inmiddels wel wat meer dan enkele maanden geleden. Ik heb de bonustrack-versie op cd en met name die bonustracks spreken me het meest aan.

Een paar schitterende nummers en een aantal inwisselbare, overgeproduceerde missers. Van een album dat toch al erg kort is, zonde. Het niveau van de eerste twee lijken ze niet meer te gaan halen. Hopelijk steken ze de volgende keer de koppen weer even goed bij elkaar en maken ze weer eens een echt knap album. Met voorganger ‘V’ kwamen ze best in de buurt.

Normaliter heb ik vrij weinig op met dit soort popmuziek, omdat het zwaar overgeproduceerd is en vrijwel alles uit een doosje komt. Gooi daar nog een emmer autotune overheen en je hebt een cocktail van kunstmatige meuk waar ik graag ver van weg blijf. Maar dit is iets anders. Waarom dan? Dat vind ik heel lastig uit te leggen, maar waar de meeste ‘PC muziek’ mij vooral op de irritatieklieren werkt, krijg ik hier een enorme dosis energie van. Zijn het de geluiden? De ritmen? Het stemgeluid van Charli? Of komt het doordat hier niet gekozen wordt voor ‘catchy hooks’ maar voor meer eigenzinnige motieven? Of is de bedoeling geweest om nog veel meer ‘over de top’ te gaan binnen het genre zodat het, in plaats van geforceerd, juist meer dan zelfverzekerd en brutaal klinkt en het daardoor zo aangenaam maakt?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat deze mixtape vaak afgespeeld wordt op mijn iPhone en inmiddels ook op mijn draaitafel ligt. Charli heeft iets wat anderen niet hebben en ik mag het wel.

Wauw, wat een ontdekking. Dit album kent zo'n ongekende sfeer, en die pakte mij meteen bij de eerste luisterbeurt. Zodoende kwam ik er achter dat dit onder het genre 'post punk / darkwave' zou vallen, dus via die weg weer een hoop andere toffe dingen ontdekt.

'A Passage In Time' is mijn absolute favoriet (ook lekker om mee te bassen) en ook de opvolgers van dit album aangeschaft. Andere muziek, maar ook bijzonder mooi.

Wat een bizar goede plaat. Vraag me niet waarom, maar ik zet het iedere keer weer opnieuw op en met name de nummers 'Devon' en 'Dream Fortress' ademen een ongekende sfeer uit. Het spacey karakter bevalt uitstekend. Ik vind dit de fijnste van haar vier albums.

Een album met een aantal geweldige en een aantal aardige composities. Het bandgeluid neigt naar mijn smaak teveel richting hardrock, maar gelukkig is het (met name dankzij het drum en gitaarwerk) solide genoeg om het levendig te houden. Helaas zal ik nooit fan worden van de zang; ik mis Edward en Cindy enorm en het vibratogehalte is naar mijn smaak erg aan de hoge kant. Toch klopt het totaalplaatje op de een of andere manier. Het is wat het is en muzikaal inhoudelijk is het een sterke plaat. Toch zal ik altijd blijven terugverlangen naar de machtige bezetting met Vergoossen, Vunderink, Koopman/Eijkenaar, van Olffen, Scherpenzeel, Reekers, Oudshoorn. Deze band heb ik zowel studio als live nauw gevolgd van 2005 tot en met 2015 en zal voor mij altijd onverslaanbaar blijven.

Sterk album van een formatie waarbij de muziek voorop staat en de taken gelijkmatig verdeeld zijn.

Prachtig album! Stuk voor stuk mooie liedjes, die met verve worden gezongen door Nina Kinert (die inmiddels gelukkig weer gewoon onder haar volle naam opereert en in mei 2018 met een nieuw album komt). Geen bandgeluid meer, maar voornamelijk kille electronische aankleding die aan de vroege jaren 90 doet denken. Ik heb 1 bezwaar aangaande dit album: hij is te kort.

Weinig aandacht voor deze fraaie plaat. Louter erg mooie nummers met een zeer creatieve neus voor melodie en arrangement. De meeste nummers zijn ook erg emotioneel geladen. Haar stem is engelachtig mooi. Een nummer als Chapped Lips verwacht ik over 30 jaar nog steeds geregeld te draaien.

Heerlijke plaat om af en toe eens naar terug te keren. Stelt nooit teleur.

Ik vond de meeste hits van Rihanna maar irritant, tot ik 'Diamonds' hoorde. Uit nieuwsgierigheid dit album meteen beluisterd toen het uitgebracht werd op Tidal en ik was aangenaam verrast. Wat een fantastisch album, dat overduidelijk gemaakt is vanuit eigen creativiteit en niet vanuit het oogmerk om mee te liften op de stijl van de huidige hitparade.

De productie alsmede de smaakvolle synth-geluiden en eigenzinnig ritmes maken de aankleding zeer aangenaam. Het belangrijkste zijn natuurlijk de composities. Die komen gevarieerd en sterk op mij over. Rihanna klinkt zelfverzekerd en volwassen. Haar stem is rauwer geworden, en dat beschouw ik als een positieve ontwikkeling. De Tame Impala-cover Same Ol' Mistakes is mijn persoonlijke favoriet van het album. Het is misschien een buitenbeentje, maar ik vind het enorm goed bij Rihanna passen.

Hopelijk zet ze de creatieve lijn van dit album voort op haar volgende werk.

Tja, ik weet niet zo goed wat ik de laatste jaren aanmoet met het solo-werk van Steve Hackett. Het lijkt er op alsof zijn laatste vijf albums afkomstig zijn uit één en dezelfde sessie. De kwaliteit en spanning van de composities is erg wisselend en veel ideeën worden herhaald. (zoals de Oosterse elementen in het gitaarwerk, wat echt niet origineel meer is).

Er staan een paar interessante en avontuurlijke nummers op, zoals The Skeleton Gallery, Behind The Smoke en ook wel nummers die gewoon mooi klinken, zoals In Another Life. El Nino is een redelijke instrumental, maar verre van wereldschokkend.

Tot slot heb ik veel moeite met de algehele sound van Hackett zijn platen. De drums klinken enorm zompig en van zijn lead-vocals ben ik nooit een fan geweest.

Al met al een iets beter album dan 'Wolflight' maar ik heb er na de laatste vijf platen weinig hoop op dat Hackett nog eens met een echt verrassende solo-plaat gaat komen. Zijn live-shows zijn nog steeds helemaal top, wat mij betreft!

Een fraai, afwisselend album vol details en een sterk uitgewerkt concept. Vind ik het compositorisch gezien zijn beste album? Nee. Het zijn vooral sfeer, textuur, samenhang en onderliggende boodschappen die boventoon voeren op dit album. Bewust is gezocht naar een andere aanpak en een ander geluid. Ik vind Steven een interessant en sympathiek persoon die zeker iets zinnigs te melden heeft in de muziek en iedere keer weer weet te verrassen. Ook zijn ‘special editions’ zijn altijd fantasierijk, en zodoende verzamel ik deze.

Naar mijn mening wordt dit album harder afgezeken dan nodig. Je doet het als band nooit goed: doe je hetzelfde als voorheen, ben je een sellout. Doe je iets heel anders, dan ben je ineens een andere band.

Dit is natuurlijk absoluut niet het beste album van ze. Maar over deze songs ben ik wel enthousiaster dan die op ‘Monuments’ en vergeleken met ‘SAOSB’ vind ik dit zeker geen achteruitgang, ook al wordt hier gekozen voor een wat vlakker, electronischer geluid.

Het is geen ‘love at first listen.’
De meeste songs zijn bij mij gaan groeien na meerdere draaibeurten. Maar het heeft wel iets, dit uitstapje. Ik denk dat we met het volgende (dubbel)album weer iets heel anders te horen gaan krijgen.

Pumpkins-albums moeten vaak even rijpen. En waar krijg je anno 2020 nog 70 minuten muziek op een cd? Waar voor je geld!