Vorig jaar kwam Panda Bear in mijn leven. Vele malen is de vergelijking met de Beach Boys gemaakt. Nieuwsgierig genoeg ben ik begonnen aan Pet Sounds. Veel in de zomer gedraaid (trein, zon, landschap), de liedjes bleven onverbeterlijk in mijn hoofd zitten. In blije en minde blije buien kan -alleen de openingstracks al- mij vlagen van euforie bezorgen. Maar eigenlijk is ieder lied een parel. De Beatles hebben heel wat aan deze jongens gehad destijds.

Zelden zo'n brok blijdschap op 1 schijf gehoord, ook al zit er meer achter.
Ach, er kan zoveel worden gezegd over Pet Sounds.. Ik houd op

* * * * *
Max score.

ps. Extra tracks als Trombone Dixie zijn werkelijk geniaal.

Dit gaat mijn persoonlijke referentiekader worden bij de volgende releases die The Field gaat uitbrengen.

Het woord 'subliem' vind ik nu -na een jaar- toch terecht gedefinieerd bij een album als deze. Zelden heeft een elektronische plaat mij zó lang weten te boeien. Nog steeds overigens. Axel Willner maakt verslavend geluid, en From Here We Go Sublime is samen met Love (Cordouan) een waar meesterwerk.

Laat ik KindaMuzik.net nog maar eens quoten:

Wat Michael Phelps meesterlijk doet op het WK zwemmen in verschillende disciplines, doet The Field met From Here We Go Sublime: goud halen in de genres house, techno, minimal, ambient en trance.

Amen.

Verhoogd naar 5 sterren.

Ook deze krijgt weer een stevige 4,5*

The Field boekt relatief weinig vooruitgang, dat zou natuurlijk passen bij de uitspraak "nu ken ik het truukje wel", maar als je toevallig fan bent van dat truukje, dan is er altijd wat moois om in te verdwalen. De vooruitgang die The Field benadrukt is de toevoeging van overduidelijke vocalen, wat goed uitpakt. Ook komen de drums sterker naar de voorgrond en de verklaring is natuurlijk dat dezen nu onderdeel uitmaken van zijn (live) band. Krautrock-achtig lees ik ook hier en daar.

The Field blijft een DJ die prachtig gelaagde muziek kan maken en daarvoor ben ik hem dankbaar. Die avatar van mij hou ik dus nog wel even

Begin van Arpeggiated Love vind ik echt om te smullen: prachtig die stereo wisseling tussen rechts en links met vervolgens die heerlijke bassen + arpeggio's zoals op 5:15

Met Yesterday and Today blijft The Field zijn eigen geluid houden, maar het deed me direct aan twee andere platen denken namelijk Surrounded by Weather van Popnoname en in mindere mate Where You Go I Go Too van Lindstrom. In het eerste nummer I Have the Moon, You Have the Internet is direct een belangrijk gegeven van dit album opgeslagen; een dof en diep effect dat de ondertoon van de nummers voert. Dit eerste nummer is eigenlijk een zeer uitgerekt intro dat eindigt in een xylofonenspel. Verwonderlijk maar niet verkeerd. Everybody's Got to Learn Sometime is al wat avontuurlijker, net als het daaropvolgende, geniale, Leave It. Wellicht het beste nummer van dit album. Hier wil ik graag de naam Lindstrom nogmaals noemen. Je reist als het ware door de wazige ambient wereld van The Field. Met bloemen en veel groen; het klinkt veel natuurlijker in de letterlijke zin van het woord. In Yesterday & Today zit een prachtig stukje drumwerk van John Stanier die natuurlijk de held is van mathrock groep Battles. De echte Field kenner heeft trouwens direct gehoord dat hier een sample wordt hergebruikt: die uit Evening van zijn EP The Sound of Light. Komt er op 2:50 in. The More That I Do blijft natuurlijk prachtig en is helemaal op de goede plek binnen dit album. Enige nummer waar ik nog een beetje moeite mee heb is Sequenced. Weer Lindstrom-achtig trouwens.

Ik ben zeer positief over dit album. Het verschil met Here We Go Sublime is dat er meer variatie en omslagpunten in de nummers zitten. Het zijn meer avontuurlijke nummers en ook kenmerkend is dat niet elk nummer een 'modulation' effect heeft. Ik start met een dikke 4,0*

Hoewel geen enkel nummer zo geniaal is als Race For The Prize van The Soft Bulletin, is dit album toch een stuk beter dan The Soft Bulletin Heerlijk, relaxt sfeertje. Alsof je over een groot weiland zweeft waar Yoshimi met robots aan het vechten is, maar je dat in alle vrede aan kunt zien, omdat jij ook de mooie bloemetjes en bijtjes ziet.. Zo iets. Een "bubbelbad vol mooie golven" vind ik ook een mooie omschrijving. Die bellen worden dan veroorzaakt door verzuipende robots. 4,5*