Volgens mij heeft Mick het op voorhand moeilijker dan Keith. En heeft hij de pech dat Keith met Talk Is Cheap het beste Stones album van de afgelopen veertig jaar heeft gemaakt. Vergelijken pakt in het nadeel van Jagger uit, maar zegt niets over de songs op Primitive Cool.

Grappig dat Say You Will en Let’s Work bij velen van jullie zo goed scoren. De eerste is tergend saai en voor de tweede heb ik eigenlijk geen woorden. In het licht van de midden jaren 80 een prima album waarop Jagger juist laat horen naast de Stones een eigen geluid te hebben. En hoewel ik misschien wel een van de grootste Richards fans ben, blijft hij juist vasthouden aan de Stones sound.

Zelden een plaat gehoord die zo'n eigen sfeer heeft. Ik zette dit album op voor het slapen gaan in een periode dat ik de slaap niet zo goed kon vatten. Zachtjes op de achtergrond schoven Strawberry Wine en Elizabeth voorbij. En ik sliep als een baby. Niet omdat de nummers slaapverwekkend zijn. Alles behalve. Nee, als Ryan op de achetrgrond zingt over Carolina Rain weet je dat alles uiteindelijk goed komt en dat het echte verdriet ver weg is.

Elizabeth is misschien wel het meest kwetsbare nummer dat ik ken (sorry, Lightning Crashes). Muzikaal is het briljant en de tekst gaat door merg en been. Ik dacht altijd dat het de breuk in een relatie beschreef, maar het gaat over het verlies van een heel jong kind. Adams schreef het voor een vriendin.

In Strawberry Wine en Carolina Rain ontpopt Adams zich als een verteller zoals die er niet veel zijn in de hedendaagse muziek. "But that gold plated cross on her neck, it was real
And you don't get that kind of money from pushing meal"

Opvallend dat een aantal van ons Big Colors vergelijken met Wednesdays. En dat viel bij mij uit in het voordeel van Wednesdays. Ik denk, ondanks zijn veelzijdigheid, dat de kracht van Adams ligt in de kwetsbare liedjes. Big Colors heeft die nauwelijks en de uptempo nummers klinken vlak en lijken vaak op onafgemaakte versies van bijvoorbeeld Kim of Stay with me.

Ik denk niet dat ik deze plaat veel ga draaien. Ook omdat de productie minder is dan die van Wednesdays, waar de individuele instrumenten veel beter te horen zijn. Wat op zich vreemd is omdat hij alle tijd heeft gehad om aan de productie te werken.

Zelfs de solo van John Mayer op Fuck the rain is wel heel mager…

Gold staat in de top 150 van beste albums aller tijden en ook bij mij is het er een uit mijn persoonlijke top 10. Ondanks dat er een paar mindere nummers op staan, is het een geweldige compilatie van rock (Tina Toledo), een aantal van de mooiste ballads ooit (La Cienega en Wild Flowers) en pop-rock (o.a. Firecracker, Nobody Girl, Rescue Blues). Ik worstel een beetje met de categorie waarin de nummers thuishoren omdat Ryan Adams heel goed stylen weet te mixen. Eigenlijk heeft Adams een eigen stijl. Ook al lopen heel veel albums qua insteek en sfeer uiteen, je hoort direct dat het Adams is. En niet alleen qua stem.
Persoonlijk vind ik Wild Flowers het beste nummer. Ik kan jullie alleen niet vertellen waarom, behalve dan dat het heel mooi is.

Ergens heb ik wel eens gelezen dat het album niet god ge-edit is. Dat soort berichten begrijp ik nooit zo goed. In de zin dat ik daar geen verstand van heb. Of Answeing Bell nou het openingsnummer is of nummer acht in de lijst is, het nummer wordt er toch niet beter of slechter van?

Voor mensen die Adams nog niet kennen is dit het instapalbum. En hoewel andere albums niet allemaal vijf sterren scoren, zullen ze je in de meeste gevallen alles behalve tegenvallen. Adams wordt geprezen om zijn productiviteit, maar is wat mij betreft ondergewaardeerd voor zijn vakmanschap. Gold bewijst dat hij tot de elite behoort.

harm1985 Dat zeker. Maar ik heb het natuurlijk over de #metoo bullshit

Of er zijn gewoon meer boomers dan millenials. [/quote]

Ik kijk niet zo vaak meer op MM (gebrek aan interessante muziek, my bad), maar wat een mooie post!! Ook omdat je mij naar voren brengt, maar vooral door de kern te raken van fora en alle internet BS.

Iedere muziekliefhebber zou respect moeten hebben voor Swift. Of je er nou van houdt of niet. Ze doet zoveel zelf dat artiesten als Beyoncé en Adèle niet eens in haar schaduw mogen staan.

Verontwaardiging op dit forum is vaak hypocriet; meten met twee maten. Swift is een fenomeen en kan in deze tijd dezelfde status toegedicht worden als de Stones en de Beatles in hun tijd. En ik ben allesbehalve fan van haar.

Hoewel ik Southern beter vind, krijgt SYM ook vijf sterren. Dit was mijn kennismaking met The Stones 2.0. En dat bedoel ik positief. Hoewel ik lang een enorme fan van de Stones ben geweest, kon ik een tijd niet meer naar Mick en consorten luisteren omdat de broeders Robinson aan de deur klopten.

Hun muziek is dieper, de riffs zijn ingenieuzer en de teksten veel poëtischer. Dit album kocht ik in Amsterdam. Ik ging regelmatig naar Fame en luisterde dan snel achter elkaar naar de intro’s van het album. Op de een of andere manier zegt het intro mij iets over de rest van het nummer. Het ene intro was nog beter en veelbelovender dan het andere.

Jealous Again, Sister Luck, Twice As Hard, Strutting Blues... Als je van gitaren houdt, kan het niet anders dan dat je deze nummers vaker dan één keer gaat luisteren. She Talks To Angels is geschreven toen Rich 18 jaar was. Yeah, that sums it up.

Uit de periode dat ze tourden met Jimmy Page komt het album Lions. De invloed van Page op Rich is in sommige nummers duidelijk terug te horen (Lickin' en Miracle To Me). Het wijkt als geheel af van een typisch Crowes album. Een Jealous Again vind je niet. Dan bedoel ik de gitaaropbouw van dat nummer. Open G en C akkoorden die lekker rocken. Lions is een uitstapje dat goed uitpakt en nog steeds een duidelijke Crowes signatuur heeft.

Soul Singing, Miracle To Me, Cypress Tree en Midnight From The Inside Out zijn de nummers, waarvoor ik terugkom naar de draaitafel. Soms is de plaat wat te veel geproduceerd, maar in tegenstelling tot By Your Side stoort dat niet. De meer funky nummers pakken goed uit (Ozone Mama) en Losing My Mind is prachtig, maar mist alleen iets om echt een pareltje te zijn.

Live zijn de meeste nummers echte knallers. Dat is vaak zo bij The Black Crowes maar het verschil tussen plaat en concert vind ik bij Lions groter dan anders.

Eerst eerdere berichten gelezen (een hele rits vrij recente overigens). Mijn dubbele gevoel bij B&B werd er niet minder van. Positief omdat het waarschijnlijk ook mijn instapplaat is. Thuis werd er veel Stones gedraaid, maar dit was de eerste die ik zelf vaak opzette. Misschien gewoon omdat de zwarte schijf er klaar voor lag. Negatief omdat er wat jaartjes verder, niet zo heel veel te waarderen is. Hand of fate, Memory moel en Fool to cry. En dan zijn die laatste twee misschien wel een beetje te veel van hetzelfde.

De rest is bagger tot matig. Ook Hot stuff dat door velen als okay wordt bestempeld, gaat maar door en door.

En toch. Iets aan het album blijft kleven en krijgt het van mij nog 3 sterren. Kan het zijn dat het juist het komt doordat het zo afwijkt van de voorgangers en opvolgers? Over smaak valt niet te twisten. Zelfs niet met je eigen smaak.