Veel dank aan Netgalley en Bloomsbury Academic voor het recensie-exemplaar. Frank Ocean’s Blonde uit de 33 1/3 reeks is vanaf 15 oktober te koop.

Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.

Blonde kwam een maand uit nadat ik mijn studentenhuis verliet en naar het appartement verhuisde waar ik nu nog steeds woon. Het was een grote stap naar volwassenheid en ik weet nog dat ik een jaar nadat ik er woonde nog steeds wakker kon worden, mijn woonkamer binnen kon lopen en verbaasd kon denken: wow, dit is allemaal van mij! Of zoals James Franco in Spring Breakers uitroept: “Look at all my shit!”

Verslonden
Dat eerste jaar dat ik in dat appartement woonde heb ik Blonde totaal verslonden. Frank Ocean en ik zijn ongeveer even oud en op Blonde hoorde ik iemand die door dezelfde levensfase heen ging als ik; van de vrijheid blijheid als jonge twintiger naar een volwassen leven dat ook verantwoordelijkheden met zich meebrengt, maar waar ook heel veel schoonheid en berusting in te vinden is. Die weg naar volwassenheid beleeft iedereen op zijn eigen manier en komt met eigen, persoonlijke obstakels en vormende momenten – zowel positief als negatief. Oceans weg was dan ook anders dan die van mij maar het was heerlijk om via Blonde kennis te nemen van zijn hobbelige pad naar volwassenheid.

De zeventien nummers op Blonde cirkelen allemaal rondom het thema van volwassen worden heen. Er staan eigenlijk geen nummers op die ik zo los op zal zetten, daar voelen de afzonderlijke nummers vaak wat te ongrijpbaar voor. Ik zie dit album veeleer als een collage van impressies die tezamen de weg naar volwassenheid in al haar schakeringen toont. Als geheel is dit dan ook een prachtig, warm klinkend geheel waar ik me heel graag in onder dompel. De waarde van vriendschappen en familie, ingewikkelde liefdes, moeilijke verhoudingen tot drugs en comfort en zekerheid vinden in jezelf zijn zo onderwerpen die Ocean gaandeweg aansnijdt.

Lineair
Yousef Srour ziet Blonde niet als impressies die steeds rond hetzelfde thema heen cirkelen, maar als een lineair verhaal over een vormende romantische relatie uit Oceans leven. Dat is een interessant perspectief, maar je merkt wel dat hij daarmee soms geforceerd zoekt naar manieren hoe een nummer in dat lineaire verhaal past.

Srour bespreekt Blonde nummer voor nummer, geeft daarbij interessante informatie over de totstandkoming van het betreffende nummer en hoe dit nummer in het grote verhaal past dat Srour erin ziet. Daarnaast is dit boekje heel erg persoonlijk, omdat Srour ook heel erg open is over zijn eigen worstelingen met queer-zijn, liefde en drugs. Daarmee wordt constant zichtbaar hoe belangrijk Blonde is geweest voor Srour en alleen al dat gegeven maakt dit een fijn boek om te lezen.

Te veel van het goede
Toch vond ik al die persoonlijke verhalen over je emoties dempen door veel drugs te gebruiken en dergelijke op een bepaald moment te veel van het goede worden. Die persoonlijke sores en het constant projecteren van Srours eigen pijn op de nummers van Blonde, zorgden er bij mij voor dat alle ademruimte uit het album getrokken werd.

Blonde is wat mij betreft een heel vrij en open album dat alle ruimte geeft om naar jezelf te zoeken en dat aandacht heeft voor alles dat vormend is, positief en negatief. Srours visie op dit album is naar mijn idee juist onvrij, gesloten en eenzijdig en verstikt het vrije en open karakter van Blonde. In Srours visie gaat dit album alleen over heel veel drugs gebruiken om je emoties te dempen en over een ingewikkelde liefdesrelatie, in mijn visie gaat dit album gevoelsmatig over zoveel meer en juist ook over heel veel mooie, subtiele dingen.

Perspectief
Frank Ocean’s Blonde is een leuke toevoeging aan de 33 1/3 reeks, maar ik merk dat mijn eigen perspectief op dit album dusdanig verschilt van Srours perspectief dat ik nooit helemaal mee kon gaan in Srours verhaal. Wel erg leuk om zoveel achtergrondinfo over de totstandkoming van dit album en Frank Ocean als persoon te lezen. De afgelopen week heb ik Blonde weer op repeat staan en ik blijf bij mijn oordeel: één van de beste albums van de 21e eeuw.

blogpost

In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.

Toen Dead de nieuwe zanger van Mayhem werd, veranderde de black metal. Heel kort gezegd werd onder zijn invloed de extreme metal nog vele malen extremer. Hij begroef zijn kleren in het bos en haalde ze kort voor een concert weer onder de aarde vandaan, zodat hij naar de dood zou ruiken en er als een dode uit zou zien. Hij had tijdens concerten een zak met dode dieren bij zich zodat hij af en toe even lekker een flinke snuif lijkenlucht kon nemen, want het is vanzelfsprekend dat dat sfeerverhogend werkt. Hij automutileerde op het podium (‘natuurlijk’, zou ik bijna willen zeggen) en hij was de eerste die gebruik maakte van corpse paint; niet de kunstwerkjes van KISS en King Diamond, maar je gezicht zo schminken dat je er letterlijk uitziet alsof je dood bent.

Extremiteiten
Zijn bijzondere gedrag inspireerde gitarist Euronymous en volgens het boek hadden ze tot aan Deads zelfmoord een vrij complexe relatie waar ze elkaar steeds stuwden tot grotere extremiteiten, zowel qua uiterlijk vertoon als levenshouding. In deze bizarre kolk van nihilistische ideeën en onaangepast gedrag ontstonden nummers die uiteindelijk op hun bekendste album De Mysteriis dom Sathanas te horen zouden zijn. Dat album werd echter opgenomen toen Dead al dood was en uitgebracht toen ook Euronymous al vermoord was. Live in Leipzig is dus eigenlijk het enige officieel uitgebrachte album waar een aantal van de nummers van hun magnum opus al op te horen zijn en waarbij de meest spraakmakende leden nog in volle glorie (of moet ik ‘in volle verdorvenheid’ zeggen?) aanwezig zijn.

Het is een live-album dus het geluid is nogal krakkemikkig, maar op zo’n manier dat het eerder wat toevoegt dan dat het storend is. Het zijn veelal snelle nummers waar duidelijk ook nog de begindagen van de band te horen zijn, toen Mayhem nog bestond uit keurige middelbare scholieren die onder meer door hardcore punk geïnspireerd werden. Maar de classificatie ‘hardcore punk’ is veel te netjes voor wat op dit album te horen is. ‘Ongepolijst’, ‘rauw’, ‘chaotisch’, ‘zwaar’ dekken de lading ook niet. Ik zou eerder voor ‘onbeluisterbaar’ gaan. Als je iemand treft die zich wil verdiepen in black metal en een goed instapalbum vraagt, dan is dit zo’n beetje het laatste album dat je wil aanraden.

Gestoord
En dan heb ik het nog niet eens over de ‘zang’ gehad. Op de vocalen van Dead kun je maar één label plakken, namelijk ‘gestoord’. Hoe die het uit zijn strot krijgt weet ik niet, maar het klinkt alsof hij de dood nabij is en dit zijn laatste stuiptrekkingen zijn. De extreme metal in het algemeen is niet geschikt voor gevoelige oren, maar dit album doet er nog een schepje bovenop. Extreme metal is ook niet voor tere zieltjes, maar om dit album met veel plezier van begin tot eind te luisteren moet je wel een volledig verdorven en afgestompte ziel hebben.

Die afgestompte ziel heb ik blijkbaar. Ik heb nog niet alle albums van Mayhem gehoord, maar dit is tot nu toe mijn favoriet. Ja, ik vind De Mysteriis dom Sathanas ook erg goed, maar ik merk dat ik toch vaker teruggrijp naar dit bakbeest van een album. Als je het black metal boek leest was het bijna onvermijdelijk dat de krankzinnige persoonlijkheden van Dead en Euronymous tot tragische eindes zouden leiden, maar gelukkig hebben we dit ene album nog waarmee we die krankzinnigheid in vol ornaat tot ons kunnen nemen.

Beoordeling: 4*

blogpost