In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.

Toen Dead de nieuwe zanger van Mayhem werd, veranderde de black metal. Heel kort gezegd werd onder zijn invloed de extreme metal nog vele malen extremer. Hij begroef zijn kleren in het bos en haalde ze kort voor een concert weer onder de aarde vandaan, zodat hij naar de dood zou ruiken en er als een dode uit zou zien. Hij had tijdens concerten een zak met dode dieren bij zich zodat hij af en toe even lekker een flinke snuif lijkenlucht kon nemen, want het is vanzelfsprekend dat dat sfeerverhogend werkt. Hij automutileerde op het podium (‘natuurlijk’, zou ik bijna willen zeggen) en hij was de eerste die gebruik maakte van corpse paint; niet de kunstwerkjes van KISS en King Diamond, maar je gezicht zo schminken dat je er letterlijk uitziet alsof je dood bent.

Extremiteiten
Zijn bijzondere gedrag inspireerde gitarist Euronymous en volgens het boek hadden ze tot aan Deads zelfmoord een vrij complexe relatie waar ze elkaar steeds stuwden tot grotere extremiteiten, zowel qua uiterlijk vertoon als levenshouding. In deze bizarre kolk van nihilistische ideeën en onaangepast gedrag ontstonden nummers die uiteindelijk op hun bekendste album De Mysteriis dom Sathanas te horen zouden zijn. Dat album werd echter opgenomen toen Dead al dood was en uitgebracht toen ook Euronymous al vermoord was. Live in Leipzig is dus eigenlijk het enige officieel uitgebrachte album waar een aantal van de nummers van hun magnum opus al op te horen zijn en waarbij de meest spraakmakende leden nog in volle glorie (of moet ik ‘in volle verdorvenheid’ zeggen?) aanwezig zijn.

Het is een live-album dus het geluid is nogal krakkemikkig, maar op zo’n manier dat het eerder wat toevoegt dan dat het storend is. Het zijn veelal snelle nummers waar duidelijk ook nog de begindagen van de band te horen zijn, toen Mayhem nog bestond uit keurige middelbare scholieren die onder meer door hardcore punk geïnspireerd werden. Maar de classificatie ‘hardcore punk’ is veel te netjes voor wat op dit album te horen is. ‘Ongepolijst’, ‘rauw’, ‘chaotisch’, ‘zwaar’ dekken de lading ook niet. Ik zou eerder voor ‘onbeluisterbaar’ gaan. Als je iemand treft die zich wil verdiepen in black metal en een goed instapalbum vraagt, dan is dit zo’n beetje het laatste album dat je wil aanraden.

Gestoord
En dan heb ik het nog niet eens over de ‘zang’ gehad. Op de vocalen van Dead kun je maar één label plakken, namelijk ‘gestoord’. Hoe die het uit zijn strot krijgt weet ik niet, maar het klinkt alsof hij de dood nabij is en dit zijn laatste stuiptrekkingen zijn. De extreme metal in het algemeen is niet geschikt voor gevoelige oren, maar dit album doet er nog een schepje bovenop. Extreme metal is ook niet voor tere zieltjes, maar om dit album met veel plezier van begin tot eind te luisteren moet je wel een volledig verdorven en afgestompte ziel hebben.

Die afgestompte ziel heb ik blijkbaar. Ik heb nog niet alle albums van Mayhem gehoord, maar dit is tot nu toe mijn favoriet. Ja, ik vind De Mysteriis dom Sathanas ook erg goed, maar ik merk dat ik toch vaker teruggrijp naar dit bakbeest van een album. Als je het black metal boek leest was het bijna onvermijdelijk dat de krankzinnige persoonlijkheden van Dead en Euronymous tot tragische eindes zouden leiden, maar gelukkig hebben we dit ene album nog waarmee we die krankzinnigheid in vol ornaat tot ons kunnen nemen.

Beoordeling: 4*

blogpost

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Veel dank aan Netgalley en Bloomsbury Academic voor het recensie-exemplaar. The Cure’s Disintegration is vanaf 15 oktober te koop.

The Cure is één van die bands die ontzettend belangrijk geweest is voor de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Ik luister inmiddels alweer zo’n twintig jaar naar de band en het bijzondere van hun diverse discografie is dat ze een album lijken te hebben voor iedere fase in mijn leven. Zo zijn Faith, Pornography, The Head on the Door allemaal ergens in mijn leven mijn favoriete Cure-album geweest. Momenteel is dat Disintegration, op de voet gevolgd door Seventeen Seconds. Over mijn favoriete Cure-album van het moment is nu een nieuw boekje in de 33 1/3-reeks verschenen, maar liefhebbers kunnen dat wat mij betreft prima overslaan.

Auteur Andi Harriman karakteriseert Disintegration als een melancholisch album en melancholie is volgens haar een emotie waarbij het zure en het zoete hand in hand gaan. Met die karakterisering van het album en de definitie van melancholie ben ik het helemaal eens. Disintegration is een wonderschoon album vol magnifieke nummers dat probeert om te gaan met fenomenen als vergankelijkheid en eindigheid. De manier waarop The Cure deze thema’s door prachtig georkestreerde composities heen weeft, zorgt ervoor dat je je als luisteraar op een heerlijke manier kunt wentelen in alle droefheid die Robert Smith en kornuiten tentoonspreiden.

Stortvloed
Maar daar houdt mijn waardering voor dit nieuwe boekje in de 33 1/3 reeks ook wel op. Het zijn dunne boekjes dus je hebt als auteur eigenlijk weinig ruimte om alles wat er over een boeiend album als Disintegration te schrijven is, kwijt te kunnen. Toch besteedt Harriman zo’n vijftig pagina’s aan alle Cure-albums die voor Disintegration komen. Wat het nut daarvan is? Werkelijk waar geen idee.

Als het Harriman te doen is om te focussen op de vriendschap tussen Smith en Lol Tolhurst – die lang heel innig was, maar tijdens de opnames voor Disintegration op instorten stond, had je dit boek op een heel andere manier kunnen en moeten opbouwen. Nu voelen die eerste vijftig pagina’s aan als een stortvloed van totaal overbodige en nutteloze informatie. Informatie bovendien die mij al wel bekend was en ik ben echt geen hardcore Cure-fan die alles leest wat los en vast zit over de band.

Baudelaire
Bovendien ziet Harriman overeenkomsten tussen de melancholie die spreekt uit de gedichten van Charles Baudelaire en de melancholie die te horen is op Disintegration. Het gevolg is dat het vooral in de eerste helft van het boek vooral heel veel over Baudelaire gaat en dat ze telkens heel geforceerd de connectie tussen die twee zoekt; totaal oninteressant en ook bijzonder ergerlijk.

Wanneer het dan eindelijk over Disintegration gaat, blijft de boel akelig oppervlakkig en daar kunnen wat verwijzingen naar Baudelaire niks aan redden. De goede boeken in deze reeks – en die zijn er gelukkig genoeg – veranderen je blik op een bepaald album door in te zoomen op de tijdsgeest, onderzoeken de levenshouding van de betrokken muzikant(en) en brengen verdieping door interessante dwarsverbanden te leggen. Naast die goede boeken uit de reeks steekt dit werkje heel bleekjes af.

In de handen van een goede schrijver had dit iets heel moois en boeiends kunnen worden, maar in de handen van Harriman is het vooral een zootje geworden. Een geniaal album als Disintegration verdient zoveel beter. Het album nadert de perfecte score, maar aan dit boekje kan ik geen voldoende kwijt.

blogpost

stem geplaatst

stem geplaatst

Het is toch alweer zo’n decennium geleden dat ik in de ban raakte van emo rap. Juice WRLD, vroegere Bladee, nothing,nowhere, XXXTENTACION en Lil Peep staan veelvuldig in mijn emo rap afspeellijst waar ik misschien niet dagelijks naar luister, maar die enkele keren per jaar toch weer aan me trekt en die altijd weer leidt tot een obsessie van enkele dagen waarin ik weinig anders luister dan dit ietwat vreemde broertje van hiphop. Lil Peep opende voor mij de poort naar dit genre en is nog steeds mijn favoriete artiest binnen het genre.

Van de vijf hierboven genoemde artiesten zijn er inmiddels drie op zeer jonge leeftijd overleden. Dat is nogal opvallend en bijzonder tragisch. Lil Peep, die geboren werd als Gustav Elijah Åhr, overleed op 15 november 2017 op 21-jarige leeftijd. Het toeval wil dat op diezelfde dag bij mij de crisisdienst langs moest komen nadat ik vier weken niet geslapen had. Ik werd volgestopt met antipsychotica en na een zeer lange, aangename, droomloze slaap werd ik wakker met het nieuws dat Lil Peep, naar wie ik veel luisterde in die slapeloze weken, overleden was. Dat schept toch een band.

Aanstelleritis
Maar waar deze periode zonder slaap bij mij iets in beweging zette waardoor ik nu een (nagenoeg) stabiel en gelukkig en betekenisvol leven leid, herinner ik me Lil Peep alleen als die jongeman die kapotging aan alle drugs die hij gebruikte, terwijl er in zijn omgeving alleen maar mensen waren die wilden profiteren van zijn populariteit en er niemand was die echt voor hem zorgde (dit baseer ik op de documentaire Everybody’s Everything, die gaat over zijn leven en korte carrière).

Als 36-jarige houden van de muziek van Lil Peep is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb het al eens geschreven: ik ben mateloos gefascineerd door de aanstelleritis die hoorbaar is in deze muziek. Simpele doch pakkende trap beats, basisschoolrijmpjes over alle coke die je snuift en dat het leven zo zwaar is, met pathos gerapt/gezongen door een jonge man – in mijn ogen eigenlijk nog een jongetje – wiens gezicht voor een aanzienlijk deel getatoeëerd is en die op de cover van zijn eerste album met een joint in zijn mond ligt en behoorlijk van de wereld lijkt te zijn.

Teenage angst
Dit is muziek voor tieners die kapotgaan aan teenage angst en flirten met alles wat gevaarlijk en ongezond is, niet voor gelukkige volwassen vrouwen, maar toch luister ik hier heel erg graag naar. Dit is muziek die bij mij hetzelfde losmaakt als de bands uit míjn onzekere tienerjaren. Ik heb het dan over bands als Linkin Park, Limp Bizkit, AFI en System of a Down. Daar luister ik bij tijd en wijle ook nog steeds heel erg graag naar en de nostalgie die ik dan voel, is dezelfde nostalgie die ik voel als ik luister naar Lil Peep.

Het is deels valse nostalgie, want ik zou voor geen goud daadwerkelijk terug willen keren naar die tijd, maar het is heerlijk om voor even teruggevoerd te worden naar die begindagen waarin ik mijn eigen muzieksmaak begon te ontwikkelen en ik zo’n beetje dagelijks omvergeblazen werd door nieuw ontdekte albums. Lil Peep brengt me samen met al die favorieten uit mijn eigen tienerjaren terug naar die periode.

Zestien
Ik bezit de dubbel-LP met de twee beide delen van Come Over When You’re Sober. Voor mij bevat het eerste deel alleen maar hoogtepunten. Het tweede deel – dat na Lil Peeps overlijden uitkwam – is wat wisselvalliger, maar mettertijd ben ik die ook enorm gaan waarderen. Dat is sowieso iets raars met de muziek van Lil Peep. In eerste instantie denk ik altijd: wat een vreselijke aansteller, maar een paar maanden later kan ik alles meezingen en laaf ik me buitengewoon graag aan die gevoelens van nostalgie die deze muziek bij me teweegbrengen.

Ik lijk altijd de enige te zijn die dit leuk vindt, maar een blik op Lil Peeps Spotifypagina toont dat ik lang niet de enige ben. Sommige nummers zijn inmiddels meer dan een miljard keer afgespeeld en aangezien ik helemaal niemand ken die dit (potentieel) leuke muziek vindt, moeten dat inderdaad wel jonge mensen zijn uit een heel andere generatie en leefwereld. Nu ik dat schrijf voel ik me heel oud, maar gelukkig kan ik me met de muziek van Lil Peep weer eventjes zestien voelen.

blogpost

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Het Zweedse Entombed was één van de bands die de Amerikaanse death metal naar Europa bracht. Left Hand Path is een absolute klassieker in het genre, maar helaas niet eentje die is gaan behoren tot mijn favoriete metalalbums.

De band begon als Nihilist in 1987 en na een aantal personeelswissels en onderling gedoe tussen de bandleden ging de band verder als Entombed. Ze worden gezien als één van de grootste bands binnen de Scandinavische death metal, hoewel hun geluid met de jaren steeds verder af ging staan van de pure death metal van hun eerste albums. Zo was de band niet alleen invloedrijk voor de death metal, maar stonden ze ook aan de wieg van het subgenre death ‘n’ roll.

Buzz saw
Left Hand Path is het debuutalbum van de band en kwam in 1990 uit. Waar de band zich in onderscheidt ten opzichte van hun Amerikaanse evenknieën is het gitaargeluid dat het buzz saw geluid is gaan heten. Een gitaar die klinkt als een cirkelzaag, ik hoor het er eerlijk gezegd niet zo in als ik het album beluister, maar ik moet erkennen dat het logge gitaargeluid het geheel wel iets lekker lomps meegeeft.

Het is zo’n anderhalf jaar geleden dat ik voor het laatst schreef over een metalalbum (dat was toen de laatste van Ulcerate) en ik heb me in die afgelopen anderhalf jaar heel vaak voorgenomen om over dit album een stuk te schrijven. Ik heb het album, en de paar albums van de band erna, daarom erg vaak beluisterd en ik moet tot mijn spijt concluderen dat het kwartje na anderhalf jaar luisteren nog steeds niet helemaal gevallen is.

Opveren
Er zijn genoeg momenten waar ik even opveer. Ik vind de death grunts van zanger L.G. Petrov echt heerlijk; ik kan echt genieten van de diepe schreeuwen die hij overal en nergens produceert, ook als er geen tekst te zingen is. Daarnaast zijn de eerste seconden van de albumopener en ook het titelnummer echt iconisch. Datzelfde nummer heeft ook een heerlijk creepy tussenstuk en daarmee zet die opener de toon voor een geniaal death metal album. Toch?

Maar nee, op de een of andere manier doet de rest van het album – op die paar monsterlijke uithalen en onderaardse grommen van Petrov na – me eigenlijk niet zoveel. Ik merk dat ik er moeilijk mijn aandacht bij kan houden, dat gaandeweg de nummers allemaal op elkaar beginnen te lijken en dat – hoewel het allemaal best behoorlijk wegluistert – ik nergens echt gegrepen word.

Opgeven
Dan vind ik opvolger Clandestine wat fijner om te beluisteren. Die groovet net wat meer, maar ik kan ook niet zeggen dat ik daar nu helemaal ondersteboven van ben. Ik heb ook nog geprobeerd om wat te ontdekken in de songteksten, maar die zijn me allemaal wat simpel en oppervlakkig, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de teksten van death metal goden Death op hun latere platen.

Ik vind het nooit leuk als ik als enige iets niet kan waarderen wat verder door de rest van de wereld de hemel ingeprezen wordt. Na anderhalf jaar luisteren lijkt het me echter sterk dat het kwartje ooit alsnog gaat vallen. Entombed is niet helemaal de band voor mij gebleken, tijd om het op te geven en mijn aandacht te vestigen op andere bands die me hopelijk wel wegblazen.

blogpost

stem geplaatst

stem geplaatst