Coloratura bevat ook wel een hele hoop geluidjes die verre van nodig waren. Dat nummer had een heel stuk mooier kunnen zijn als het schoon was gebleven van onnodige diversiteit. Ik bedoel bijvoorbeeld van 6:20 ineens in een piano solo en nog geen 15 seconden verder is het weer een totaal ander nummer. Ondanks dat het nummer 10 minuten is, had het wat mij betreft een heel stuk langer mogen duren, óf beter, gewoon dat nummer in 30 minuten uitspelen en dát het nieuwe album maken. De rest van het album heb ik uit moeten zitten, met My universe en Biutyful als volwaardige dieptepunten.

Opgezet voor Mumford & Sons, maar juist datgene waar ik hem op voor heb gezet, ontbreekt mij iets te veel. Het Dharohar Project vond ik echt vreselijk. Mocht je fan zijn van Mumford & sons en geen probleem hebben met muziek uit India, zet dit gerust op. Voor alle anderen: Blijf gerust bij Sigh No More in afwachting tot een nieuwe plaat.

Ik leerde Gang of Youths kennen met het nummer "Still Unbeaten Life". Al een tijdje terug. Vond het een prachtig nummer, maar omdat er zo veel anders moois te vinden was, nooit de EP er bij gehaald. Later kwam Go Farther in Lightness, maar ook hier was ik eigenlijk te laat om de plaat voor een mooie prijs te kunnen kopen. Uiteindelijk heeft het album wel mijn top 10 weten te halen, en dus was de pre-order voor Angel in realtime snel gedaan. Overigens zou ik nog altijd heel graag de LP van Go Farther in Lightness willen aanschaffen, even als het prachtige MTV Unplugged album, maar de prijzen die er voor gevraagd worden zijn toch even iets te ver van mijn bed op dit moment.
Tot nu toe heb ik de plaat nog niet binnen, dus de review is op basis van een aantal Spotify luisterbeurten (en wat Youtube video's voor die tijd).
Het gitaarwerk is heel fijn, en veel van de nummers zijn op een eigen manier zelfs dansbaar (niet dat ik daar dan weer zelf aan doe, maar het gevoel zit er zeker in). Vooral in the wake of your leave en the man himself, wat een heerlijke uptempo nummers geworden zijn. the angel of 8th ave. is wat mij betreft een van de uitschieters, ook al geregeld gehoord op KINK, maar hoe vaak ik het ook luister, dit blijft een van de toppers van dit album. Ook weer een up tempo nummer, bombastisch en volle bak. Gelukkig staan er ook wat nummers op waar alles wat rustiger aan gaat. De opbouw van unison, tend the garden en the kingdom is within you begint iets rustiger maar lijkt later in de nummers veel meer op nummers van voorgaande albums.
Tot op heden is mijn uitschieter wel brothers. Brothers geeft mij kippenvel, prachtig verhaal en met veel emotie gebracht, puur. En dan de afsluiter, goal of the century, fijne referenties zoals "Ricciardo is racing" (zie ook Youtube waarbij Ricciardo even lekker mee "drumt"), en het prachtige einde richting de vader van David Le'aupepe, "In a way it'll feel like, You were an angel in real time". Zijn vader, waarvan zijn 2 broers nooit hebben geweten dat hij nog leefde.
Vergelijkingen maken met andere bands is altijd een optie, er zit ook veel geluid in wat te horen is bij andere bands, maar ook dit album is weer echt Gang of Youths wat mij betreft. Liefhebbers van eerder door anderen genoemde bands, komen ook hier prima aan hun trekken. Of ze groter gaan worden dan wat ze nu zijn (buiten Australie)? Het is te hopen, want op basis van dit album gun ik ze dat volledig!

Normaal gesproken ben ik totaal geen fan van hip-hop of rap. Rap weet mij eigenlijk nooit te boeien en ik heb ook regelmatig durven te beweren dat iedereen het kan, zolang je maar gevoel voor ritme hebt en een beat. Naar mijn mening is een "Yeah, yeah bitch, yo" vrij simpel te doen, beatje er onder en klaar, iedereen tevreden, je hoeft er niet voor te kunnen zingen, bij voorkeur een beetje een donkere stem en het klinkt prima.

Ik ben dan ook niet het persoon waar dit album voor bedoeld is, maar toch heb ik me er aan moeten wagen. Niet voor iemand anders, maar voor mezelf én vooral vanwege de ontzettend positieve reviews die zich over het internet verspreiden. Het cijfer 10 bij een aantal 'grote' review sites bracht mij op dit punt. Toen er ook nog eens over werd gepraat in DWDD (achteraf vreemd want over een nieuw album van mijn favoriete bands is nooit een tijdje gepraat in een dergelijk programma) was ik overtuigd. Dit moest wel een top album zijn en zou misschien zelfs door mij nog te waarderen zijn. Zeker als Bon Iver, een artiest die ik zeker weet te waarderen, er in 'verwerkt' zit en heeft meegewerkt aan een nummer.

Kanye West zelf kende ik van naam, wist dat er wat albums waren uitgebracht en dat de beste man (mede door South Park mogelijk gemaakt), een flinke eigen dunk heeft. In mijn ogen dus niet heel anders dan alle andere hip hop artiesten waar ik normaal gesproken niets mee heb.

Dark Fantasy, de start van het album begint niet onaardig, de eerste minuut valt een beetje in herhaling maar is nog niets waar ik mij tegen kan verzetten. Vanaf 1:08 word ik bang, bang voor de standaard rap stijl waar ik niets mee heb. Yeah yeah yeah, ik weet het wel. De combinatie die in de rest van het nummer terug komt, beat, rap er door heen zou ik jaren terug vreselijk hebben gevonden, maar is nu nog niets eens zo heel slecht. 2:35 met het Tooooys en dergelijke laten me even koud. Zingen kan de beste man beter laten, laat hem maar lekker in zijn rap zitten. Geen slecht nummer, geen slechte intro.

Nummer 2 is meer wat ik had verwacht, meer van dat wat ik eerder heb gehoord. Uit interesse maar even de lyrics gezocht, want daar gaat het nummer dan ook wel een beetje over. "Giva fuck, what you thank cuz i'm killing em drink's i'm spilling em" "the chemistry is wonderful and might I finish sayin there's a coup full of love in this hour glass so drop ya minute mane" Nee, niet bepaald de teksten die ik normaal gesproken langs hoor komen bij mijn favoriete bands. Hoogstaand vind ik het persoonlijk ook niet, maar misschien komt dat ook omdat ik de achterliggende gedachte niet ken(Als deze er is) (zoals bijvoorbeeld Pearl Jam's - Jeremy mij weet te boeien door het verhaal er achter). Alleen de gitaar weet mij nog een beetje te boeien.

Nummer 3 is totaal niets voor mij, het oooh eeeh eeeh oooh op de achtergrond en de beat storen mij. Het einde wordt iets beter, maar dit is niet bepaald mijn nummer.

Nummer 5 (de interlude vind ik zeker wel vet, hou er wel van als een nummer echt opgebouwd wordt) lijkt een beetje een live aid nummer voor de hiphop. De ene artiest vind ik waardeloos, zoals bij ergens 3:20 is het naar mijn ongezuiverde mening waardeloos, de andere artiest vind ik nog niets eens zo onaardig. Wel word hier duidelijk dat ik Kanye West tegenover de rest nogal eentonig vind. Misschien komt het door mijn tekort aan hiphop of iets dergelijks, dat ik maar een paar nummers achter elkaar kan horen en het daarna niet volledig meer weet te waarderen, maar zijn stem gaat me nu lichtelijk vervelen.

Monster is met Bon Iver en hier was ik dan ook benieuwd naar. Het stukje Bon Iver valt echter beetje tegen, het is allemaal zo studio achtig gedaan, zijn stem is niet echt wat ik altijd zo weet te waarderen. 0:20 maakt het me nog lastiger, het "Motherfucker" en "Fucking" komt alle kanten vandaan. Niet dat ik daar problemen mee heb, ook in mijn favoriete tracks wordt wel eens gescholden, maar het komt naar mijn mening een beetje uit het niets. Ik kan geen verhaal vinden, waar al die woede ineens vandaan komt is dit soms directe haat tegen een andere rapper of iets dergelijks? Jay-Z vond ik nog niet eens zo heel erg om naar te luisteren, maar mijn god%u2026 Dat Nicki Minaj stukje is wel zo in en in triest. Het klinkt gewoon voor geen meter, doet me denken aan Nina Hagen, waar ik ook al een flinke hekel aan heb. Nee, het nummer waar ik het meest van had verwacht is tot nu toe het slechtste van dit hele album.

Nummer 7, waarom moet een nummer soms gewoon even stoppen? Het haalt het hele gevoel wat ik heb er gewoon uit. Zonde is dat. De achtergrond geluiden (die hoge piepen) irriteren mij, maar het geheel is nog om aan te horen.

Devil in a New Dress is ok, het stukje in het midden, instrumentaal, is prima, maar de rap erna voldoet weer geheel aan mijn rap-verwachtingen van de hedendaagse commerciële rap.

Runaway is een single, dat had ik meegekregen en van dit nummer werd ook een stukje uitgezonden in de DWDD aflevering die ik had gezien. Naar mijn mening is dit wel een van de beste nummers van het album, z'n zang is soms bijna vals, maar het kan er mee door doordat het nog best rustig blijft. (En sommige bands zijn 'groot' geworden door een beetje vals te zingen, Neutral Milk Hotel bijv) Het einde van dit nummer vind ik zelfs nog vet.

Hell of A Life weet ik eigenlijk nog steeds niet wat ik er van moet vinden. Het doet me eigenlijk helemaal niets. Heb het nummer nu een paar keer geluisterd, maar het wil niet komen.

Nummer 11 laat me maar weer eens horen hoe eentonig ik Kanye West nu eigenlijk ben gaan vinden. Het John Legend deel kan ik prima naar luisteren, zang, dat is iets wat ik wat dat betreft nog te weinig heb gehoord, maar met het stuk van Kanye heb ik echt steeds meer problemen. Prima met het Chris Rock stukje, maar dit is meer een stukje voor in een videoclip, op een album versie dit naar mijn mening gewoon niet. "Yeezy taught me" is wel zooooo slecht. Het Chris Rock stukje lijkt meer opvulling voor het album, maar misschien komt dit omdat ik het ook gewoon niet grappig vind (?!).

Lost in the World heeft weer een stukje Bon Iver (van woods), kan ik wel waarderen en het nummer wordt daardoor ook gelijk een stuk beter om naar te luisteren. Het nummer is een stukje sneller en het geheel klinkt daardoor ook gewoon net even iets lekkerder. Dit is toch wel naar mijn mening het beste nummer van het album en zou ik zo nog eens kunnen draaien.

Nummer 13 loopt lekker over en is zeker niet onaardig het applaus had niet gehoeven wat mij betreft.

Al met al is het voor mij een heel lastig te waarderen album. Sommige nummers zijn zeker niet slecht, sommige stukjes in nummers zijn naar mijn mening werkelijk belabberd en hadden prima weg gehaald kunnen worden en 2 nummers zijn wat mij betreft ruim voldoende. Het is gewoon heel iets anders als waar ik normaal gesproken naar luister en misschien dat ik het over een jaar of 5 zelfs weet te waarderen, op dit moment echter zeker nog niet. Ik vind Kanye West's stem zeer eentonig worden als ik het hele album in een rit beluister. Met twee nummers die ik rond de 7 zou geven, een heel aantal nummers die ik liever op dit moment niet nog eens zou horen en een paar redelijke nummers kom ik al met al niet verder dan een 5/10. Dat is dus 2.5* geworden.

edit: kleine aanpassing gemaakt naar aanleiding van een hoop commentaar en wat spelfouten weg gehaald.

Even zitten luisteren op Spotify - vinyl komt als het goed is straks pas binnen. Ecstasy is wel mijn persoonlijke favoriet, over het geheel gezien een heel fijn album. Imagination had was mij betreft niet er op gehoeven en vind ik tot nu toe het minste nummer. Het is voor mij (nog) niet het niveau Industrial Silence (en zeker niet Madrugada), maar het is zeker geen slecht album. Even een tijdje laten groeien.

Wát een album. Eerder zeker vaker nummer van Paolo langs horen komen (natuurlijk Iron Sky, maar ook Candy en wat anderen). Op basis daarvan Caustic Love and Sunny Side Up geluisterd, maar naar mijn smaak niet genoeg om er sterren voor uit te delen. En toen was daar ineens Last Night in the Bittersweet. Met een eerste track welke gelijk in mijn straatje past, Led Zeppelin waardig. Waarna het album zo divers overgaat van het ene nummer naar het andere nummer (soms iets te ruw, maar ik vind dit zelf geen groot probleem). Last Night in the Bittersweet is er eentje waar je mij wakker voor kunt maken. De plaat nu een tijdje binnen, en vergeleken met de Spotify kwaliteit hoor ik steeds weer nieuwe dingen. De emotie in zijn stem bij bijvoorbeeld Everywhere, kippenvel. Maar ook het "poppy" Children of the Stars, en het magische Shine a Light, waanzinnig. Het hele album voelt als een soort "best of", de eerste keer dat ik het luisterde leek het alsof ik alle nummers al kende (en nee, ik heb de beste man nog nooit live gezien). Alsof je in een warm bad terecht komt. En nu, misschien wel de honderste keer dat ik het draai, blijft het zelfde gevoel. Voor mij naar een welverdiende 5 sterren, en grote kans voor mij ook het beste album van dit jaar (of er moet nog iets heel geks langs komen).

Bijna helemaal mee eens. Ik merk dat ik de plaat toch geregeld opzet. Mio Cristo Piange Diamanti is ook echt voor mij het hoogtepunt, kippenvel, het enige wat ik er jammer aan vind is dat het precies tussen 2 draken van nummers zit. Ik kan slecht tegen de stem van Bjork (om over het geluid van Yves Tumor nog maar te zwijgen) en Porcelana heeft ook ene Dougie F die naar mijn mening beter uit had gemogen. Verder een prachtig album, en mogelijk wel mijn nummer 1 van het jaar (alhoewel de Psychonaut plaat ook erg goed is) en dat voor een plaat die totaal buiten mijn comfort zone zit.

Ken dit album pas een aantal maanden. Heb het ooit ergens vandaan geplukt en er nooit naar geluisterd. Als Madrugada fan keek ik eens bij albums die andere Madrugada fans goed vinden, en kwam zo hier weer op uit. Sinds een paar maanden (ik schat 3 gezien mijn last.fm) heb ik hem eens opgezet. En hij blijft maar en blijft maar en blijft maar. Wat is dit album goed zeg.

Ik moest ruimte maken, eerst in mijn top 10, toen in mijn top 5 en als het zo door gaat in mijn top 3. Het begint sterk, Fake Empire, prachtig nummer waarin de stem van de zanger ook echt naar voren komt. Je weet direct of je het album goed zal vinden of niet. Ik luisterde 3 maanden geleden graag door en kwam zo bij het tweede nummer uit. Een nummer waar ik zelf iets minder mee heb, maar wat als een 'tussen nummer' op een album het perfect doet (sorry voor de liefhebbers van dit nummer). Vanaf Brainy begint het voor mij pas echt. De drums zijn heerlijk, de gitaar is heerlijk, voor mij een prachtig nummer, maar omdat ik maak 3 favoriete tracks mag selecteren staat hij er soms niet bij. Mijn (andere) favorieten zijn Squalor Victoria, Slow Show en Start a War. De nummers met Sufjan Stevens aan het einde vind ik persoonlijk net iets minder. Waarbij ik Racing Like a Pro bijna zeikerig vind (maar gelukkig net niet ). Wel een prachtige afsluiter met Gospel. Al met al voor mij een vrijwel perfect album. Prachtige teksten, heerlijke drums en gitaar én wat een super stem!

Na wat zoeken ben ik op internet "White Sessions" tegengekomen en na het luisteren van dat 'album' is deze alleen maar beter geworden. Staat in ieder geval op mijn lijst om naar toe te gaan, mocht er ooit een concert in de buurt komen.