Heel af en toe van dezelfde verstilde schoonheid als Crispell's platen voor ECM, maar meestal en vooral een wilde, uitbundige en onstuimige free-jazz-plaat, meer leunend op percussie dan op melodie. Energiek en vaak enerverend, maar ook erg onrustig en druk aan mijn hoofd. En veel minder toegankelijk.

Bassist Barry Guy is de leider van dit trio, de stukken zijn door hem gecomponeerd. Daarbij heeft hij zich onder meer laten inspireren door de architectuur van Daniel Libeskind. Void en de 3 Shards zijn allicht verwijzingen naar het Joods Museum in Berlijn en het Imperial War Museum in Manchester(?) In ieder geval helpt het mij te verklaren waarom de muziek zo zwaar en tamelijk hoekig is.

Ik ben (voorlopig) meer iemand voor de meer melodieuze en impressionistische free-jazz. Void is dus mijn favoriete track. Maar ik ben ook geboeid door het geheel.

Ik vind dit een weergaloze plaat. En niet eens omdat het een baanbrekende muziekcollage is (het album schijnt uitsluitend samples te bevatten: iedere drumbeat, synthesizer of tekstflard is dus in feite "gejat"), maar ik vind het resultaat onbeschrijflijk mooi. Middels een geniale aaneenschakeling van geluidsfragmenten bouwt DJ Shadow een imponerende spanningsboog op met een diepe emotionele impact.

Bij eerste beluistering maakten weliswaar alleen nummers als Building Steam With A Grain Of Salt en natuurlijk het adembenemend mooie Stem indruk, maar het album bleek echt een groeibriljant. Na iedere luisterbeurt werd het als geheel indrukwekkender.

Wow, wat een zanger is dit! Donny Hathaway is in ieder geval mijn favoriete soulzanger. Zijn stemgeluid heeft wel iets weg van Stevie Wonder, maar is nog iets donkerder en voller. Bovendien is zijn stem misschien nog wel soepeler dan die van Wonder.

Hathaway kiest qua repertoire iets minder voor funk en jazzrock, iets meer voor R&B. Soms is dat wel errug zoet (Where Is The Love, The Closer I Get To You), maar songs als A Song For You en For All We Know vind ik bloedstollend mooi.

Deze A Collection schijnt zijn beste compilatie te zijn - en midprice verkrijgbaar!

Ik vond het moeilijk om een genre toe te kennen aan dit album, maar ik geloof dat avant-garde de beste optie is.

Encre heeft in de verte wortels in de triphop, maar geeft een bijzondere draai aan het genre. Door middel van bezwerende composities vol repeterende samples en strijkers, met daaroverheen een fluisterende mannenstem weet deze plaat diep onder mijn huid te kruipen.

Ah! Nog een liefhebber!

Ik heb hem ook maar weer eens opgezet. Blijft een van de allermooiste albums die ik ken. Het is voor mij behoorlijk abstracte muziek, waar ik weinig van 'begrijp', maar die zo vol zit van een pure vorm van schoonheid, dat het me onvoorstelbaar direct aanspreekt. Ik kan maar moeilijk beschrijven wat juist deze muziek zo mooi maakt, maar jouw eerste berichtje geeft al een aantal elementen weer.

Verder kom ik nauwelijks verder dan een rij bijvoeglijke naamwoorden: subtiel, lyrisch, verstild, ruimtelijk, open, aftastend, sprankelend, meeslepend, melodieus, ...

Wat ik ook erg mooi vind is hoezeer dit trio ruimte geeft aan elkaar. Hoe ze wegen verkennen en elkaar dan weer aanvullen. Maar waarschijnlijk is dat bij veel jazztrio's wel het geval, maar merk ik het dan nauwelijks. Dit geluid is zo open dat ik dat soort dingen wel meekrijg.

En vooral vind ik de muziek waanzinnig mooi qua melodie en dynamiek. Het is wellicht te merken : er is weinig muziek die mij zo direct raakt als die van dit trio. Ik ben niet iemand die wekelijks concerten afgaat, maar als Marilyn Crispell ooit nog eens met vergelijkbare bezetting in Nederland komt, of zelfs maar in de buurt, dan ben ik er bij!

Ik ben verzot op Marilyn Crispell. Zeker als ze muziek maakt voor ECM. Vroeger schijnt ze ruige muziek in de traditie van Cecil Taylor te hebben gemaakt, maar haar ECM-opnames liggen meer in de lijn van Paul Bley. Op dit album vormt ze een trio met twee goede bekenden van Bley: Gary Peacock (bas) en Paul Motian (drums). Ze spelen zeer vrije bewerkingen van Annette Peacock-composities, waarvan Paul Bley er ook al vele op plaat heeft gezet. Maar hoe mooi die ook zijn, ik ga voor deze Crispell-uitvoeringen.

Ik ben beslist geen echte jazz-kenner en vind veel free-jazz (voorlopig nog?) te druk en te onrustig, wordt daar vaak een beetje nerveus van. Maar dít, wow...

Het vrijwel altijd ingehouden spel van dit trio is zó subtiel, zo delicaat en vooral zo open. Ze nemen continu de tijd voor de composities en voor elkaar, waardoor alles heel transparant blijft. En ondanks vele dissonante klanken blijft er altijd een melodielijn herkenbaar.

Volgens mij is het juist daardoor dat ik zo intens kan genieten van deze plaat. Van de manier waarop de muziek soms zomaar in losse brokjes uiteen lijkt te dwarrelen, maar toch altijd even later weer bijeen komt. Van de manier waarop ze spelen met de tijd; met klanken, maar zeker ook met stilte, waardoor er zoveel spanning in de muziek zit.

En dan is er nog het spel van Marilyn Crispell zelf. Hoewel het trio vrijwel gelijkwaardig is en iedereen zijn eigen inbreng heeft, vind ik de hoofdrol toch echt voor haar. Misschien houd ik nog wel het meest van alles op deze plaat van haar vederlichte 'toucher' (zo heet dat toch?) en haar sprankelende spel.

Nu ja, het zijn waarschijnlijk al die dingen samen, en nog een aantal onbenoembare aspecten die iedere luisterbeurt weer tot een nieuwe ontdekkingsreis maken.

Echt intens mooi!

Dit album werd mij van verschillende kanten aangeraden, omdat ik zo'n liefhebber ben van Van Morrison's Astral Weeks. Dat maakte mij nieuwsgierig, maar zeker ook argwanend. En inderdaad is de gelijkenis opvallend, maar al na de derde draaibeurt is alle argwaan verdwenen en vind ik Soul Rush alle nieuwsgierigheid helemaal waard.

Misschien is het niet over de hele linie even overtuigend (de zang van Dunger vind ik voor een heel album bijvoorbeeld net een beetje te zeurderig), maar al met al vind ik het een bijzonder rijke, avontuurlijke, emotionele en meeslepende plaat.

Ongelooflijk mooie, rijke en gevoelige freejazzplaat. De basis zijn de zeven bestaande songs (twee ervan geschreven door Paul Bley zelf, twee door zijn ex-vrouw Annette Peacock, drie door zijn andere ex-vrouw Carla Bley) die hij al improviserende, in zijn eentje, achter de piano bewerkt. Drie kwartier lang niets anders dan een pingelende pianist, die ook nog eens de tijd neemt voor iedere noot, velen zullen het monotoon vinden, maar wie er een beetje moeite voor wil doen, vindt het wellicht prachtig - ik in ieder geval wel.

Open, To Love weet mij telkens weer mee te slepen en te ontroeren, met het wat bluesy Ida Lupino als hoogtepunt. Zonder enige aarzeling 5* voor deze plaat.

Bassist Gary Peacock was ooit echtgenoot van de eigenzinnige, avant-gardistische zangeres Annette Peacock, die door de jaren heen veel materiaal speciaal schreef voor pianist Paul Bley, met wie ze later ook getrouwd is geweest.

Deze plaat is een eerbetoon van de beide mannen (plus trompettist Franz Koglmann) aan haar, alle 'nummers' zijn vrije bewerkingen van composities van haar. En dat levert een subtiele, intrigerende, vaak prachtige plaat op.

Maar als ik deze uitvoeringen vergelijk met deze latere door opnieuw Gary Peacock, ditmaal samen met drummer Paul Motian en pianiste Marilyn Crispell, dan vind ik die laatste nog mooier. Die plaat is 'impressionistischer', kruipt dieper onder mijn huid, en ik vind hem ook warmer.

Maar dat doet natuurlijk niets af aan de schoonheid van deze plaat: 4,5*

Dit vind ik het enige écht mooie solo-album dat Ryan Adams tot nog toe gemaakt heeft. De albums na deze zijn toch meer standaard rock-platen (af en toe komt zelfs bijna naamgenoot Bryan om de hoek kijken...). Al vind ik overigens de ballads op de latere Ryan-platen vaak wel erg mooi.

Gelukkig ontbreekt dergelijke rock op Heartbreaker en bevat het alom juweeltjes van liedjes als My Winding Wheel, AMY, Oh, My Sweet Carolina en mijn favoriet Call Me On YOur Way Back Home .

Haten is veel teveel van het goede (slechte?), maar ik vind Michelle inderdaad een van de mindere nummers van deze plaat. Ik prefereer bijvoorbeeld het bijna net zo zoete, zachte van Lennons Girl, dat nog wel net iets stekeligs heeft.

Maar verder niets dan lof over Rubber Soul. Soort van 'perfecte popplaat' voor mij, nog meer dan Revolver. Praktisch non-stop juweeltjes van liedjes van zo'n tweeenhalve minuut. Kort, bondig, vol prachtige melodieen en schitterende samenzang. De aanstekelijke up-tempo liedjes als Run For Your Life en I'm Looking Through You vervelen me nog altijd geen seconde en vooral Lennon vind ik in topvorm in Norwegian Wood en In My Life (ook al zo'n zachte en zoete Lennon).

Dit is waarschijnlijk het meest depressieve album dat ik ken. Direct al bij eerste beluistering sloeg het in als een bom. En nog altijd zuigen zowel de overdonderende, noisy uitbarstingen van gitaargeweld als de met heerlijk zoete strijkers gearrangeerde ballades me mee in een treurig, maar schitterend muzieklandschap.

Vader Tim is qua populariteit inmiddels ruimschoots overvleugeld door zoon Jeff. Maar Tim heeft ook heel veel moois gemaakt, misschien wel meer en mooiers dan zijn iets ouder geworden zoon. Met dit meeslepende Goodbye And Hello als mijn persoonlijke hoogtepunt. Het combineert heftige, bezwerende songs (zonder dat deze ontaarden in experimenten om de experimenten, wat op zijn latere platen nog wel eens gebeurt) met prachtige, ingetogen liedjes.

Ik vind dit werkelijk een magistraal album. Het staat vol meeslepende songs die het beste uit jazz, rock en singer/songwriter op superieure wijze in zich verenigen: meestal hartverscheurend, soms ‘de pan uit swingend’, continu intens en emotioneel.