Best een mooie plaat deze Silent Reflections.

Opener Such a Perfect Day klinkt lekker vol en heeft mooie ratelende beats, alleen toch wat jammer van het piano riedeltje richting het eind, dat haalt net die dramatische sfeer een beetje onderuit. Bij Concealed Longings stoort de piano dan weer niet, mooi hoe deze hier soms meeloopt met de melodie. Hier valt het goed op z'n plaats.

Rough Baltic Shore vind ik veruit het minste nummer van deze plaat. Op het middenstuk is niks aan te merken, maar wat jammer van die melodie en die verschrikkelijke fluit aan het begin (die ook aan het einde weer terugkomt). Gelukkig maken Eismeer en The Moebius Strip weer een hoop goed; fijne ruwe beats en lekker bombastisch allemaal. Erg mooi.

Sandstorm opent wat vreemd en heeft verderop ook wat melodieën die mij niet lekker in de oren klinken. Jammer, want de beats zijn dik in orde. Goodbye of the Certainty haalt de vaart er weer een beetje uit, maar past eigenlijk wel mooi voor Silent Reflections, omdat deze track wat ingetogen begint en van daaruit steeds voller wordt. Voor dit nummer en het daaropvolgende Power of Eclecticism geldt eigenlijk ook weer dat ik de beats een stuk interessanter vind dan de melodieën. Niettemin aardige tracks! The Cliff is een beetje een onopvallende afsluiter, niet de climax die ik aan het einde van dit album wel een beetje had verwacht. Niet onaardig, maar het had zo aan het eind nog wel even los mogen knallen.

De twee remixen van Eismeer vind ik een beetje uit de toon vallen, omdat ze opeens een stuk kaler dan het orgineel (en de rest van het album) klinken. De remix van Atlas sluit wat meer aan bij het album en vind ik ook de meest geslaagde. Lekker noisy richting het eind en klinkt weer mooi vol allemaal. Eigenlijk had dít de afsluiter moeten zijn i.p.v. The Cliff.

De plaat heeft inderdaad dingen weg van Stendeck, maar eigenlijk doet dit album mij qua sfeer ook wel denken aan Come on Primates Show Your Teeth! van Frog Pocket.

Een ruime 3,5* voor nu, met kans op 4*, maar hoger zal ik ook weer niet uitkomen.

Vrijwel alles wat Fernando Corona onder de naam 'Murcof' uitbrengt vind ik erg sterk, maar wat hij hier als 'Terrestre' aflevert doet me dan weer helemaal niks.

Het mist alle spanning en sfeer die we wel van Murcof kennen, en wat dan overblijft zijn erg saaie nummers. Vooral de beats zijn een minpunt, ze tikken en hobbelen maar door en liggen teveel op de voorgrond. Daarnaast komen ook de samples die hij hier gebruikt niet goed uit de verf. Geen enkel nummer boeit de volledige lengte.

Meer dan 2* kan ik hier niet van maken. Het is misschien niet eerlijk om dit album met zijn Murcof albums te vergelijken, omdat dit eigenlijk een andere kant/stijl van hem is (niet voor niets onder een andere naam). Maar de vergelijking maak je toch automatisch, omdat je er ver weg wel Murcof in terug hoort. Voor mij helaas tè ver weg, zodat ik dit album niet snel aan een Secondary Inspection zal onderwerpen.

Zojuist opgepikt in de platenzaak. Na één luisterbeurt moet ik zeggen dat het zeer goed klinkt. Soms doet het me denken aan Squarepusher's Ultravisitor, alleen dan minder rommelig.
Het zijn allemaal goed afgewerkte nummers met nogal wat contrast onderling (vergelijk track 1 met 2, 3 en 4). Een pianostukje als intro en vervolgens een drietal nummers met snelle en geknipte breakbeats over chaotische melodielijnen.
Na deze drie Lawn Wake's volgen rustigere nummers die stuk voor stuk erg goed klinken. Niet altijd orginele beats, maar door een juiste dosis geklooi met die beats en mooie melodieen blijft het allemaal interessant.

Zoals gezegd doet het me allemaal wat aan squarepusher denken, alleen vind ik dit persoonlijk beter te pruimen. Erg jammer dat sommige nummers zo kort zijn.

Het nieuwe album van the Flashbulb (Kirlian Selections) klinkt trouwens ook niet gek als ik op de samples mag afgaan.
Samples van dit album en het nieuwe album zijn te vinden op de site van sublight records:

http://www.sublightrecords.com... (omlaag scrollen)

Staan best een aantal mooie nummers op, maar haalt het niet bij het latere werk dit.

Wel al veel mooie akkoorden en melodieën (waar ik de Flashbulb juist ook zo om waardeer), maar af en toe verknalt ie zo'n nummer dan. Bijvoorbeeld met wat lichtelijk tenenkrommende zanglijnen met een computerstem. Ook de beats zijn hier vergeleken met recenter werk wat gewoontjes.

Desondanks toch 3,5* want het loopt en vloeit allemaal wel lekker.

Vanwege de teksten wel grappig dit, maar ik vind veel solo-werk van Zappa muzikaal toch een stuk hoogstaander en interessanter (en bij dat werk valt over de humor in de teksten vaak ook niet te klagen).
Kan hier niet meer dan een 3* aan kwijt.

Ik heb (de eerste) zes albums van mevrouw Chapman en dit is met afstand mijn favoriet. Ik snap niet dat mensen dit als een minder album bestempelen.

Op het eerste gezicht lijkt het inderdaad een beetje een onopvallend album, maar met name de teksten in dit album raken mij (nog) meer dan bij de andere albums.

De woede en het sarcasme in So, het verdriet in The Love That You Had, het optimisme en de naïviteit in Dreaming of a World, de melancholie in I Used to be a Sailor en het liefdevolle Open Arms, om maar eens wat te noemen.
Dit alles ondersteund door geweldige (soms redelijk ingetogen) muziek, maken dit album echt een pareltje.

Woman's Work (óók weer zo'n tekst die raak is) en So zijn hier favorieten.

4,5*