Fijn album dit. Erg fris en lichtvoetig allemaal.

De opener vind ik een van de mindere nummers; hangt iets teveel rond hetzelfde thema en had daarom wel wat korter mogen duren dan 6:35. Don't Cry Little Girl is wel erg sfeervol en ook mooi door de subtiele beats.

Trilogie brengt een béétje pit in het album. Mooi hoe dit nummer steeds meer opbouwt en vervolgens helemaal stilvalt. Beste nummer van het album wat mij betreft, met name door de beats. Circonflex en Maud Takes the Train zijn ook weer prima nummertjes; lieflijk (leuk voicesample ook) en met sprookjesachtige melodieën.

3eme Type doet me qua muziek erg aan múm denken, alleen hoor ik dan wel liever de stemmen van de Valtýsdóttir zusjes dan de stem in dit nummer. Had er van mij niet doorgehoeven. De hieropvolgende nummers zijn ook weer stuk voor stuk sfeervol en warm. Vooral Dinofly en Dream Factory hebben ook mooie volle beats.

Over het geheel genomen had er van mij wel wat meer pit in het album mogen zitten (meer nummers als Trilogie was niet verkeerd geweest), maar verder is het een prima album. Een 4* is hier wel op z'n plaats.

Sfeervol album dat je zowel als achtergrond muziek kunt laten pruttelen als 'intensief' op je koptelefoon kunt luisteren.

De plaat begint erg sterk met Cellar. Gaaf hoe die piano sample zo abrupt afgekapt wordt en de rest op de achtergrond doorvloeit en pruttelt. Een mooi contrast. Het beatwerk van Already Happened Tomorrow en 3.5 ec is niet echt orgineel, maar de (soms dramatische) strings en aanvullende geluidjes (viool, subtiele voice/film- samples) maken dit toch wel weer erg mooie tracks.

Portal is op zichzelf weinig bijzonder, maar leuk als overgang naar Fallen die eigenlijk ook weer in dezelfde lijn is als de eerste drie nummers; subtiele en afgekapte samples, mooi gedoseerde opzettelijke glitches en errors en dramatsche strings. Maar zoals thejazzscène al zei, wel wat weinig variatie en veel dezelfde geluiden. Gelukkig wordt er op de tweede helft van het album wel wat meer gevariëerd;

Bij Bubble of Dreams zit dat vooral in de beats. Ook hangt er in dit nummer meer een dromerig dan een dramatsch sfeertje. In deze track komen de voice-samples pas echt goed tot hun recht, omdat ze een beetje dat gevoel creëren van een dromerige roes waarin je maar de helft meekrijgt van wat er gebeurt. Ook in U ligt er nogal wat nadruk op de beats. Verder wordt hier meer gerommeld met de voicesamples. Leuke afwisseling maar had inderdaad niet veel dan 3 minuten moeten duren, prima lengte zo. The Key keert weer een beetje terug naar de pruttelelectronica waar het album ook mee opent, maar bevat wel geweldige 'volle' pianosamples die de track zijn karakter geven.

Innsbruck is lekker duister en werkt naar een soort van beklemmende climax (mòòi). En gelukkig krijgen we bij Should Be a Spell ook nog weer even wat ademruimte, dit is namelijk weer wat dromerige en lichtere kost. Wel is dit het enige nummer waar ik de viool niet echt mooi vind uitkomen (misschien zijn de samples wel te lang of te gelikt), maar verder een hele aardige afsluiter.

Wat ik zo goed vind aan dit album is dat het nergens té bombastisch wordt. Het blijft allemaal mooi ingetogen. Ook is de productie erg goed en krijg ik het gevoel dat er in elk nummer nog genoeg details te ontdekken zijn.

De remixen zijn leuk als aanvulling. Sommige blijven dicht bij de stijl van Spyweirdos, terwijl andere wat meer heavy (Map EP, Funckarma) of meer uptempo (B. Fleischmann) beats hebben gekregen.

Al met al een boeiende plaat waar ik niet gauw op uitgekeken zal raken (heb 'm dan ook direct besteld op cd).

4,5*

Ik vind het nogal een tegenvaller, deze nieuwe Squarepusher.

Het is me allemaal te funky en de melodieën (bijvoorbeeld in Star Time 2) vind ik vaak maar flauw. Ook de computerstemmen mag ie wat mij betreft achterwege laten. In The Coathanger gaat dit nog, maar in A Real Woman maakt ie het echt te bont. Veruit het lelijkste nummer van de plaat dit.

Dan zijn er nog een partij nummer die veel te vol en druk zijn zoals Planet Gear, The Glass Road of het 'kop-noch-staart' nummer Tensor In Green dat eerlijk gezegd nogal inspiratieloos klinkt.

Tussen dit hele circus staan een aantal korte ingetogen nummers (Open Society, Aqueduct, Fluxgate en de afsluiter Yes Sequitur) die ik eigenlijk nog het beste vind, vooral omdat ze de plaat nog een beetje sfeer geven. Redden kunnen ze de plaat echter niet.

Ik heb de kwaliteit van de Squarepusher albums onderling altijd al erg wisselend gevonden. Een aantal albums kan ik zeker waarderen, maar er zitten ook een aantal flinke missers tussen. Het is altijd weer een verrassing hoe het uit gaat pakken. Dit was wat mij betreft in ieder geval weer een misser. Nu dus maar afwachten hoe het de volgende keer weer uitpakt.

2*

Voor een mooie mix van electronica, een breed spectrum aan zelfbespeelde instrumenten en mooie melodieën zou ik overigens eerder Kirlian Selections of Reunion van The Flashbulb aanraden.

Persoonlijk is deze mijn favoriete uitvoering van Mf18M.

Een bijzonder intense plaat dit. Je verdrinkt er bijna in, maar dan wel op een prettige manier.
Geen enkele adempauze te bekennen, maar op een bepaalde manier is het allemaal toch rustgevend; mits je je eraan overgeeft. Section IIIa vind ik een van de hoogtepunten van dit werk. Wat een opbouw en wat een kracht! Bijna overrompelend.

Ik heb al eens uitvoeringen van Electric Counterpoint en Triple Quartet mogen aanschouwen, maar deze moet zeker nog eens aan dat lijstje worden toegevoegd.

Op naar 5* en een top-10 notatie.