Klopt, heb hem al in huis...

...en hij valt me niks tegen eerlijk gezegd. Zoals al gezegd erg consistent en daarnaast buitengewoon goed geproduceerd.
De eerste 3 nummers zijn wel direct de sterktste, maar de rest is zeker niet slecht. Ik vind het ook niet "meer van hetzelfde" of een overbodige release, nummers als donut, swindon of twirl had ik hem een paar jaar geleden nog niet horen maken. En ook al is de stijl dan misschien vergelijkbaar met een aantal van zijn vorige albums, ik vind het kwalitatief steeds beter worden. Vrijwel alles is nog steeds vol, druk, snel, maar minder chaotisch en daarentegen meer geraffineerd en uitgedacht dan ouder werk imo. Ook staat er dus geen overbodige rommel/filler op het album.

Toppers zijn wat mij betreft donut, swindon, pwntendo, twirl en cancel. Goede aanvulling aan de snares collectie dit.
In combinatie met de geweldige artwork kan ik hier wel een 4* aan kwijt. Misschien nog een halfje erbij na de nodige luisterbeurten.

Een ingetogen EPtje, deze nieuwe van Snares.

Het eerste nummer Ever Apparent All Being Shoulder bestaat (zoals de titel van de EP al doet vermoeden) uit een soort reggae ritme met wat verknipte beats en subtiele geluidjes eroverheen gesprenkeld. Een lage/trage stem door het nummer maakt het geheel nog wat duisterder.
Where You Stopped the Heaviest is nog wat sfeervoller; een langzame beat met wat echoënde geluidseffecten en akkoorden. Niet echt wat we van Snares gewend zijn, maar wel leuk.

Bij The Identification Circles Levitate komt de reggae beat weer terug, maar ook hier blijft het (voor Snares' doen) allemaal uiterst subtiel. Alleen bij de afsluiter ratelt en stuitert het iets(!) meer en horen we eigenlijk voor het eerst wat herkenbare Snares-beats (in de stijl van HCCBU).

Wat opvalt is dat de EP over de gehele lengte erg sfeervol is. In z'n vorige releases verviel hij vaak snel in meligheid en dat gebeurt hier gelukkig niet. Eigenlijk is de hele EP best goed gedaan, alleen hou ik nu eenmaal niet van die hele reggae stijl. Vandaar niet meer dan 3* voor nu (en dan met name voor het tweede en vierde nummer en de sfeer van de hele EP).

(samples zijn te beluisteren op de Planet Mu site)

Vandaag weer 's uit de kast gehaald.
Beetje rommelig album dit. Begint wel leuk met Dance Like You're Selling Nails, grappig melodie, leuk als intro. Banana Seat Girl is meer jazzy, begint leuk met allerlei verknipte samples, loopt lekker, maar wordt wat mij betreft een beetje verknald door een of andere fluit sample die er halverwege doorgegooid wordt. De beste nummers van deze plaat zijn voor mij Make Ronnie Rocket, Walmer Side, We Are Oceans (dat overigens beter had kunnen zijn als de stem en piano sample er niet zo wild door waren gegooid) en Dismantling Five Years dat er als mooi ambientstukje tussendoor komt.

Het lijkt erop dat snares het op dit album nog niet altijd voor mekaar kreeg om bepaalde samples subtiel in een nummer te plakken. Toch klinkt het als je even door het gerommel heenluisterd best lekker en kan ik er wel een 3,5* aan kwijt.

Inderdaad een beetje in dezelfde lijn als Rossz Csillag Alatt Született dit, maar er zijn ook wel degelijk verschillen. Ik vind hem eigenlijk nog wat volwassener dan Rossz eerlijk gezegd, en een overbodige plaat is het allerminst.

Er is veel plaats voor rustige stukken, maar naast het bekende 'violentrucje' komen er dit keer ook zanglijnen bij kijken (Colorless, Room 379, I'm Sorry I Failed You, If I Could Say I Love You) en dit pakt wel erg mooi uit vind ik. Geeft het album toch een ander sfeertje dan zijn voorganger.

Maar ook aan nummers als Holló Utca 2 en Picturesque Pit hoor je dat ie met alleen strijkers ook een boeiend stuk kan maken (en progressie heeft gemaakt met deze klassieke stukken t.o.v. Rossz, waar ik de rustige stukken toch nog wat meer als vulling zag).

Natuurlijk ontbreekt ook het nodige breakbeat werk niet (The Hopeless Pursuit of Remission, My Half, My Crutch), hoewel het wel een steeds minder belangrijke rol lijkt te gaan spelen. Ook Integraation komt na een moeizame start nog even goed los (inclusief acid gepruttel a la Hospitality) zodat we niet vergeten dat we naar Venetian Snares aan het luisteren zijn.

Al met al een mooi geheel dit. Persoonlijk vind ik deze nog wat volwassener en consistenter dan zijn voorganger. Ik verwacht dan ook dat ik My Downfall over een tijd nog steeds wel zal draaien, terwijl zijn populaire Hongaarse broer dan misschien langzaam onder het stof verdwijnt.

4,5*