Erg sfeervol ambient album van Benn Jordan (a.k.a. the Flashbulb). Leuk om eens een andere stijl van hem te horen.

Het hele album kabbelt heerlijk rustig voort. Het begint met erg melodische nummers, maar halverwege gaat het wat meer richting de geluidscollages (Cold, Agoraphobic, Outside, Hypoxia) die me met vlagen deden denken aan SAW II.

Naar het einde toe komen de warme klanken en melodieën weer terug en in Safe Landing worden we zelfs nog even verrast met wat pianoklanken van Dhr. Jordan.

Maar vooral dus een erg sfeervol album met veel warme melodieën. Deze korte 'teaser' geeft wel een beetje een indruk van wat je kan verwachten. Ik was in ieder geval positief verrast. 4*

Overigens is het album een eerbetoon aan de Amerikaanse astronoom Carl Sagan.

Als ik de stemmen zo bekijk spreek ik niet alleen voor mezelf als ik zeg; echt zo'n 4 sterren plaat.

Niet écht wat nieuws onder de zon en geen meesterwerk, maar (zoals Onderhond al zei) ook geen foute noot te bekennen. Het is een mooie combinatie van warme klanken met scherpe, heldere 'beats' (zo minimaal dat ik het bijna geen beats durf te noemen). Hier en daar komt er een piano opborrelen, maar gelukkig wordt die niet overgedoseerd.

Ik ga de nummers niet apart bespreken, omdat ze qua stijl en geluid best dicht bij elkaar liggen. Het hele album ademt eigenlijk dezelfde sfeer. Het totaal is een mooi ingetogen album, dat je zo af en toe fijn een nachtje kan laten pruttelen.

4*

Geweldig toch dit! Hier krijg je gewoon een glimlach van op je gezicht.

Je hoort ook al de muzikaliteit in Björk op de fluit en qua zang. En gaaf ook dat er een nummer op staat (Jóhannes Kjarvalp) dat ze zelf heeft geschreven op die leeftijd.

Dit moet natuurlijk niet vergeleken worden met haar andere werk, maar gewoon gezien worden als een op zichzelf staand werkje. Onschuldig, vrolijk, schattig, grappig...
en een leuk collector's item.

Al met al best 4 sterren waar hoor. Go Björk!

Wàt een plaat weer. Van sprookjesachtig en sensueel naar beklemmend en rauw. Voor mij voegen de teksten (net als bij Vulnicura) enorm veel toe. Een nummer is, wat mij betreft, ook bijna niet te plaatsen zonder op de tekst te focussen (vandaar dat ik hieronder ook wat lyrics aanhaal).

Album opent geweldig met het Arisen my Senses. Sprankelend qua muziek, broeierig qua tekst.
Blissing me voert ons, zowel qua muziek als tekst, bijna terug naar 'Like Someone In Love' van Debut. De spanning van prille verliefdheid zit hier prachtig in verpakt. Twee geliefden die elkaar berichtjes sturen ('Is this excess texting a blessing?'):
Ook in The Gate dat (zoals ik al eerder aanhaalde) terugverwijst naar de 'chest wound' van Vulnicura, wordt de liefde prachtig bezongen. Mooie warme productie met een videoclip die parallel met de muziek gemaakt lijkt te zijn.

Na het sprookjesachtige Utopia wordt het een stuk rauwer met Body Memory. In dit pulserende nummer laat ze zich (begeleid door een 60-koppig koor) helemaal gaan. Geen verliefdheid, maar puur lust dit keer.

Na weggedroomd te zijn in Features Creatures gaat het tekstueel meer op de Vulnicura toer. Even geen liefde, maar vier nummers met vertwijfeling, verwijten en uiteindelijk woede.

Courtship:Loss:
Sue Me, muzikaal een prachtige combinatie van lieflijke melodieën en knetterende beats die de woede versterken, gaat over de gevolgen van de scheiding voor haar dochter Ísadóra: En ook in Tabula Rasa, wat zoiets betekent als 'schone lei', krijgt haar ex Matthew Barney (en ook Þór Eldon (de vader van haar zoon)) er nog even flink van langs. Muzikaal oorstrelend, maar tekstueel venijnig:
Claimstaker begint wat zenuwachtig, maar wordt steeds harmonieuzer gedurende het nummer. Mooi nummer over het één zijn met (of zelfs: opgaan in) de natuur. Paradisa neemt ons verder mee de natuur (of zelfs: Utopia) in. De fluit (waarmee het op haar échte debuut toch allemaal begon) komt hier goed tot zijn recht.

In Saint wordt vol bewondering gezongen: Erg mooi nummer dat prachtig toewerkt naar de momenten op 2:08 en 3:36.

Bij het begin van Future Forever moet ik steeds even denken aan 'This Mortal Coil'. Betoverende en mysterieuze afsluiter dit. Eigenlijk is het een serene versie van 'All is full of love'.
Na (heel) even te hebben moeten wennen aan dit nieuwe album ben ik inmiddels volledig om. Vanwege de pure, rake en (jawel riiiiiiiii) poëtische teksten, maar ook zeker vanwege de muzikale inventiviteit. Nummers waar je vanwege de betoverende harmonieën of beklemmende beats in gezogen wordt.

4,5*

Ik ben niet echt overtuigd eerlijk gezegd. Sfeervol is het zeker, maar de nummers gaan me nogal snel vervelen. Met name de beats vind ik (vooral in de eerste paar nummers) ofwel te slap of te eentonig en in bijvoorbeeld Untitled neigt het me teveel naar DnB beats.

De nummers aan het eind (met name Midnight to 4 AM en Mahabharata) klinken het wel wat beter, maar bij deze laatste had die stem er dan weer niet door gehoeven.

Overigens doet het mij compleet niet aan Autechre denken, meer aan de eerder genoemde Amon Tobin en misschien nog wel meer aan TKDE. Al vind ik deze laatstgenoemde dan wel weer een stuk interessanter.

Voorlopig 3* (met kans op een halfje erbij of eraf na de nodige luisterbeurten)

Mooie plaat met veel verschillende stijlen.

Prachtige opener inderdaad en Cherubine is geweldig mooi. En dan moeten het sfeervolle Armage en Ice and Angels nog komen. Eigenlijk geen zwak nummer te bekennen hier. Alleen Capsule vind ik wat minder, maar zo midden op de plaat is het misschien ook wel weer een grappige afwisseling.

Tegenwoordig noemt ze zich overigens Serafina Ouistiti en maakt ze deel uit van de groep Polichinelle. Het nummer Dans My Poitrine van Polichinelle is terug te vinden op deze compilatie.

Dikke 4* voor Zink trouwens.

Ik vind het een pareltje hoor.

Inderdaad maar zes nummers, maar ze zijn wel allemaal raak. Met Soul Siren als geweldige opener. Die trompet past hier perfect en het gebruik van de kora vind ik ook erg goed gedaan, geeft een mooie 'sprankeling' aan dit opgewekte nummer.

"I walk with my fingers, light as a dove. I've got nothing to worry about.
When my heart is in tune, love is all it's all about"

Do & Be volgt in eenzelfde opgewektheid en met een super aanstekelijk refrein. Atlas Cassandra is iets ingetogener en mysterieuzer (misschien qua lyrics wel het meest in de buurt van haar debuutalbum Zink), maar bouwt steeds mooi op naar de climax in het refrein.

Rock, Plant & Animal is een lieflijke ode aan de natuur, waarin de kora - naast de mooie strijkers - ook weer de show steelt. En dan, het schattige en originele Animal Spirit, waarin ze zonder gêne miauwt en zingt over, zoals ze het zelf eens omschreef: "Onder alle gecompliceerde en vaak onhandige laagjes mens zit in het diepst van mijn wezen, mijn essentie, mijn Animal Spirit."

Afsluiter Pale Moon, Golder Light is een mooi ingetogen piano nummer waarmee het album rustig maar vredig uitdooft.
Al met al een korte maar rijke plaat met heel verschillende nummers, die toch een mooi geheel vormen. In elk nummer komen weer andere instrumenten terug en natuurlijk de soms zachte, soms scherpe stem van Bloom die overal goed tot z'n recht komt. Ik hou ervan, zo'n pure en creatieve plaat. 4,5*

"Never never cease to be driven by the heart, by the art, the magic and the marvelous"

Het is nog steeds Bola, maar wat mij op viel toen ik de eerste drie tracks van Kroungrine (Zoft Broiled Ed, Noop en Waknuts) hoorde is dat er, ten opzichte van voorgaande albums, net wat verandering zit in de beats.

Ze zijn niet echt harder te noemen, maar hebben wel iets meer pit (bij Waknuts met vlagen). Het is allemaal net wat minder 'voortkabbelend' dan bij zijn vorige werk. Toch blijft het qua waves en bliepjes op de achtergrond allemaal typisch Bola.

Halyloola, Urenforpuren en Rainslaight zijn helemaal nog typisch Bola zoals we 'm kennen, deze tracks had ook op Fyuti of Soup kunnen staan. Dat wil overigens niet zeggen dat het slecht is, maar wel meer van hetzelfde. Bijvoorbeeld Rainslaight wordt mooi rustig opgebouwd, maar als het nummer na een minuut of 1,5 op gang komt heeft het wel weer de voorspelbare Bola sound.

Phulcra klinkt aanvankelijk net iets frisser en knisperender en springt er daardoor in eerste instantie beetje tussenuit, maar uiteindelijk kabbelt dit ook een beetje te voorspelbaar door. De afsluiter Diamortem is een mooi ingetogen reisje. Stukken van alleen soundscapes en waves worden afgewisseld met wat rustig tikkende beats. Niet spectaculair, wel mooi als afsluiter. Vooral door de erg mooie laatste 1,5 - 2 minuten, een beetje melancholisch aandoende lange waves en strings, waardoor het haast als een dramatisch afscheid voelt.

Ik twijfel tussen 3,5* en 4*, maar hou het voorlopig even op 3,5* omdat ik toch op wat meer verrassing (lees: verandering) had gehoopt.

Ik had nog nooit van de serie Boogiepop Phantom gehoord en op Susumu Yokota na kende ik ook nog geen van deze artiesten. Wat me bij dit album te wachten stond was dus een complete verrassing.

Happy End is een warme opener met een beetje een 90's sound. Wel leuk voor even, maar halverwege gaat me dit toch wel erg vervelen. Het wordt het allemaal een beetje te loom dan, omdat het te lang doormoddert misschien.
In Heaven is erg mooi. Subtiele pianostukjes, onderhoudende beats en een zachte, haast fluisterende, vrouwenstem. Hier vliegen de 7 minuten om. Kan me ook voorstellen dat de beelden de kracht van dit nummer nog meer zouden versterken (en vice versa).

Na dit nummer zakt het tot en met A Furrow Dub toch wel erg in vind ik. Penalty Taker en Boogiepop Me Up zijn kale drum n bass nummers met lelijke voice samples en te veel focus op de (te) saaie beats. Precies de reden waarom ik niet van DnB houd.
Bij Delerious zijn de beats beduidend voller, maar ook hier breken de voice samples het nummer nogal. Daarnaast stelt ook Susumu Yokota teleur; saaie beats en erg(!) lelijke riedeltjes.

Torso en Snow Coast zijn wel weer mooi. Zit goede vaart in en het vloeit allemaal lekker voort (mooie beats ook bij Torso). Na deze tracks boeit de plaat me nauwelijks meer eigenlijk. Pone is nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Ik kan me voorstellen dat deze muziek anders uitpakt in combinatie met de beelden (of als je de serie kent), maar zo als electronic album vond ik het erg matig. Drie uit dertien nummers die wel goed zijn (In Heaven, Torso en Snow Coast) is voor mij toch echt te weinig.
2*