Geweldig album!

Wel lijkt het of hij veel inspiratie heeft gehaald bij werk van Philip Glass vind ik. Bijvoorbeeld zo'n Vladmir's Blues doet me erg aan stukken van Glass' Solo Piano denken, en de nummers met de vrouwelijke vertelstem erg aan stukken uit Einstein on the Beach.

Hoe dan ook, ik krijg geen genoeg van dit album en kan er met gemak een 4,5* aan kwijt.

Grappig om bij deze plaat tussen de noise door af en toe jazz-stukjes te horen. Even lijkt er iets herkenbaars door te komen en vervolgens wordt het geheel weer overspoeld door pure noise. Niet zo keihard en bulderend als op andere Merzbow platen, maar zonder meer interessant.

Geweldige artwork ook trouwens, op de achterkant staat een stuk van het gebouw, maar dan onder water lijkt het, en in dezelfde groene kleur, erg spooky imo. Wat trouwens erg slordig is van OHM records is dat alle (621) exemplaren op de zijkant 'collapse 12 florrs' hebben staan. maar ach..

Mooie (3 cd) verzameling van zijn laatste analoge werk. De eerste cd (Catapillar) blijft mijn favoriet. Begint lekker bulderend en er zit zelfs logica in, een serie bassdrums wordt geloopt en vervolgens overspoelt met noise.
Mijns inziens is zijn analoge werk dan ook harder en niet zo random als zijn digitale (laptop) werk, vandaar dat deze release mij zo aanspreekt waarschijnlijk.
Zeker een aanrader.

Dit album trok mijn aandacht toen ik op Discogs las:

"Merzbuta is a completely fresh sound for Merzbow.
This album is full of Autechre-like machine beats, which makes it a completely unique album in the Merzbow collection. My favorite after Merzbeat."

Alle vijf tracks zijn een combinatie van beats en noise en het pakt zo slecht nog niet uit imo.

Track 1 begint (en eindigt) wat irritant doordat hoge 'screech' geluiden de overhand nemen maar daartussen klinkt het best goed, beetje eentonige beat misschien, maar toch een redelijke opener.
Track 2 klinkt lekker vol en wordt mooi opgebouwd. Eerst een krakende beat, vervolgens begint het er wat doorheen te grommen en halverwege neemt de noise het steeds meer over tot de beat zo ongeveer weggedrukt is.
Track 3 duurt wat lang en komt eigenlijk pas na 15 minuten los. Het is dan echter niet de noise zoals we gewend zijn van Merzbow, het is voornamelijk gedrill van bassdrums wat dit nummer noizy maakt (vooral richting het eind). Had wel wat korter gemogen.
Track 4 doet me qua beats het meest aan autechre denken. Het begint met een kale beat en pas bij 3:20 komt de noise op, maar deze blijft een beetje op de achtergrond en suist er wat doorheen. Klinkt niet echt als een Merzbow nummer dit. Erg toegankelijk vergeleken met de rest van zijn werk.
Track 5 heeft een beetje een onhandige beat maar klinkt toch wel lekker door het gepruttel en gekraak waarmee het afgewisseld wordt.

Kan hier wel een 3,5* aan kwijt. Leuk dat Mr. Akita het over deze boeg gooit, het is wat gevarieerder en toegankelijker. Wel mis ik een beetje de keiharde noise en agressiviteit in de nummers, maar er volgen vast nog genoeg albums waar dit wel weer terug komt.

Benieuwd hoe deze weddenschap ooit is afgelopen.

Ik kan overigens begrijpen dat iemand Merzbow niet kan waarderen en het geen muziek vindt. Ik vind het ook geen 'muziek', maar kan het zeker wel waarderen.

Vooral keihard op koptelefoon komt dit goed tot z'n recht als je 't mij vraagt. Het is zo 'powerful' en vol energie dat 't je overdondert. Doe na een uur in deze 'wall of noise' gezeten te hebben je koptelefoon weer af en het is alsof de wereld is uitgestorven en het nog nooit zo stil geweest is.

Irritant vind ik deze 'noise' eigenlijk helemaal niet en op een bepaalde manier heeft het (hoe raar het ook mag klinken) juist eerder een kalmerend effect (enigzins te vergelijken met ambient). Deze twee stijlen (noise en ambient) liggen dan ook niet zo ver uit mekaar als je bedenkt dat het vaak meer 'geluid' dan muziek is (qua kracht en luidheid zijn het natuurlijk wel uitersten van mekaar). Noise als muziek beschouwen lijkt me dan ook niet de bedoeling. Toch kan het wel prettig zijn om naar te luisteren, zoals bijvoorbeeld ook keihard onweer of een waterval mooi 'lawaai' kunnen zijn. Het gaat puur om de 'power' die erin zit.

Ik ben het trouwens niet met Boordappel en tovenaar eens dat iedereen zo even noise kan maken. Als ik de twee KTPA tracks van AFX's Smojphace al vergelijk met enkele Merzbow nummers, dan hoor ik toch echt liever de laatste. Merzbow's noise gaat veel dieper en werkt met veel meer 'layers', waardoor je als het ware echt omringd wordt door de noise. De noise-poging van AFX (die in veel andere electronica genres wel weet te overtuigen) klinkt in vergelijking erg plat, eendimensionaal en is wél irritant.
Zeggen dat alle noise hetzelfde klinkt vind ik dan ook onzin. Degene die er even de tijd en moeite voor neemt (en wil nemen) hoort echt grote verschillen in tracks en albums van Merzbow. Ook zijn overgang van analoge apparatuur naar laptop (zo rond 1999) is duidelijk te merken als je z’n oudere werk met recenter werk vergelijkt. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar zijn analoge werk, dat (hoewel het misschien minder gevariëerd is) vaak wat zwaarder en minder random klinkt dan z’n digitale/laptop werk.

Naast de noise zelf voegen voor mij de titels en artwork ook nog wat toe. Titels als "Collapse 12 Floors", "Timehunter", "Hybrid Noisebloom", "Antimonument", "Tauromachine" etc. spreken mij op een of andere manier wel aan.

Voor degenen eigenlijk nog weinig tot geen Merzbow hebben gehoord is "A Taste Of Merzbow" misschien een goede introductie.

Tenslotte dan maar een quote van de man zelf:
"If noise is defined as uncomfortable sound,
then pop music is noise to me"
- Masami Akita (Merzbow)