Natuurlijk was er de schitterende debuut EP Open Arms van de heren uit Chicago, waar een variabele stijl te horen was met als hoogtepunt mijn persoonlijke favoriet het mellow titelnummer Open Arms. De daarop volgende EP Thunder Steps was kwalitatief wat minder, vooral omdat het trio van Fletcher wat nadrukkelijker op zoek ging naar wat nou precies hun eigen stijl moest worden.

Die stijl hebben ze gevonden op hun in eigen beheer uitgebrachte plaat Settle Down. Het openingsnummer, wat tevens het titelnummer van de plaat is geworden, begint met de bekende wat meer laid back sound. Ik vind het een dappere keuze om te openen met een wat rustiger nummer, daar waar andere bands er voor kiezen om juist te openen met een nummer wat er gelijk in knalt. Een andere recensent noemt dit dan ook als kritiekpunt. Ze hadden inderdaad ook kunnen openen met bijvoorbeeld My Disposition.

Vanaf de rustige opener begint het echte gitaargeweld. Night Owl start met een U2-achtige gitaarmelodie om vervolgens over te gaan in een stevig rocknummer. Deze sound wordt doorgezet in het net zo krachtige Ghost en het iets rustigere Get Out of My Hair.

Het nummer I'll See You Rising is een echt niemendalletje. Op zich een prima liedje, maar muzikaal wat saai verpakt. Hierin komt één van de voornaamste zwaktes van ODDITY naar voren, namelijk dat het een trio is. Met een bas, drum en gitaar zijn je mogelijkheden simpelweg beperkter ten opzichte van een band met een extra (slag)gitaar of toetsenist. Overdubben in de studio kan natuurlijk, maar live kan het spelen met slechts drie instrumenten, zeker als je rock speelt, een wat iele sound opleveren.

Een falsetto gezongen experimentje doet de wenkbrauwen fronsen. In het nummer Let Me Breathe wil zanger Harvey Baker kennelijk laten horen dat niemand zo mooi falsetto kan zingen als Thom York, zeker als hij het probeert. Het levert geen geslaagd experiment op.

Nu het album het einde nadert, is het tijd om wat gas terug te nemen met het rustige Rolling with the Punches. Dit is ODDITY zoals ik ze graag hoor. Niet al te pretentieus, maar simpelweg een mooi, bescheiden nummer. My Own Visions zet deze lijn door, maar kan verder geen indruk maken.

Hoewel het eerste album van ODDITY zeker tanden heeft, wil het maar niet echt bijten. Dit komt door het gebrek aan één of meerdere écht goede nummers, in combinatie met de wat magere sound. Met een beetje mazzel vinden ze een goede producer die hun geluid tot verdere wasdom kan brengen. Ik denk dat deze plaat voor mij uiteindelijk eindigt als een 'leuk geprobeerd, matig uitgevoerd' experiment.

3,0*

Hier ben ik dan maar even voor gaan zitten Slowgaze en ik ben blij dat ik het gedaan heb want het is inderdaad een prima plaat voor een debuut. Lekker puntige nummers ook - kort, maar krachtig. En lyrics zijn inderdaad echt heerlijk 'real'. Neem titelnummer brutal: "If someone tells me one more time
"Enjoy your youth", I'm gonna cry". Geweldig .

Toch trek ik het teenage romance tragedy sausje op een gegeven moment iets minder. Dat is wel een beetje een rode draad door de plaat, maar vind ik persoonlijk wat minder interessant om naar te luisteren.

Ik vind de vergelijking met Taylor niet helemaal eerlijk. Zij was 17 toen haar debuut uitkwam, maar veel nummers waren daarvoor al geschreven (vaak door anderen). Daarnaast werd zij ook volledig in het country keurslijf geramd door haar omgeving, dus echt artistieke inbreng had zij op dat moment nog niet. Dat ligt hier wel wat anders - deze plaat is veel meer eigendom van Olivia Rodrigo.