In aanloop naar zondag deze plaat ook maar even op de kop getikt - iets wat ik zo lang mogelijk heb willen uitstellen vanwege de verwachte teleurstelling - en vandaag zijn eerste luisterbeurt gegeven.
Er zijn een paar dingen die gelijk opvallen. Als eerste het bij vlagen 'klinische' geluid van de gitaar. Het klinkt alsof een normale rif dertig keer uit elkaar is gehaald en weer in elkaar is gezet met hier en daar wat is opgepoetst. Het ruwe geluid van de 'oude' Guns verdwijnt hier door; een misser.
Ook de rockballads - iets wat in mijn optiek door Guns is geperfectioneerd op de UYI reeks - klinken lang niet meer zo oprecht als ze in de jaren '90 konden. Het klinkt eerder geforceerd.
Niet een misser is de immer herkenbare stem van Axl. Hij klinkt nog altijd als een gammele roestbak die kan uithalen als een opgevoerde stofzuiger; heerlijk.
Maar goed; dit was natuurlijk nog maar een eerste indruk. Een 4.5 zal het sowieso niet worden west. Daar is dit objectief gezien natuurlijk veel te ondermaats voor

.