Wat een dikke tegenvaller is dit album zeg.

Nas ken je toch van zijn messcherpe flow, maar hier hoor ik iemand die amper uit zijn eigen woorden komt. Alsof hij net de trap op is gerend en toen de nummers op is gaan nemen. Het is traag, stroperig. Kanye heeft er niet uit kunnen krijgen wat ik had gehoopt.

Daarnaast vind ik dat het thema racisme, wat hier specifiek wordt vertaald naar geweld tegen etnische minderheden en het starten met een achterstand vanwege je afkomst, veel te plat wordt gebracht door Nas. Als een tiener achter Twitter op een zolderkamer. Daarmee wil ik niets te kort doen aan het feit dat het inderdaad een realiteit is in het Amerika van Nas dat racisme helaas nog steeds aan de orde van de dag is, maar Nas brengt het veel te geforceerd, mede door de slappe lines.

Ook vind ik dat de beats van Kanye wat vlak zijn. Het lijkt een haastklus naar alle andere dingen waar hij op dat moment mee bezig was. Hier heb je een tape met wat beats, we komen drie dagen samen, fixen die shit en droppen die plaat.

2,0*

Aardige debuut plaat van de beste Nelly Furtado.

Er staan een paar pakkende nummers op - het overbekende I'm Like a Bird, Hey Man!, Shit on the Radio, Turn Off The Light, Party, Scared Of You - maar dit staat wel een beetje in contrast met de rest van het album vind ik. Al met al toch nog wel een voldoende voor dit debuut.

3.0*

Niet wetende dat jij met dezelfde gevoelens kampt jegens deze plaat, wilde ik net een soortgelijk bericht gaan plaatsen.

Hoe dan ook: ik zag tot mijn verbazing dat ik hier een 4.0 voor had gegeven, maar dat moet ik naar beneden bijstellen.


Ik snap dit album niet.


Zo, het is eruit.

De zanger zingt mega vals (wisten de aanbidders van dit album dat?).
De melodieën klinken simpel; het is niet echt spannend te noemen.
Het kabbelt voort zonder echt te boeien.

Het enige pluspunt zijn de teksten. Mooie passages.

Dit maakt wel zoveel goed dat ik uiteindelijk op 3 sterren uitkom.
Ik vrees alleen niet dat dit album mij ooit gaat boeien zoals het zovelen boeit.

Ik zou zweren dat ik hier gister al een bericht bij had getypt, maar kennelijk niet op de submit knop geduwd.

Wat ik wilde zeggen: deze plaat valt me eigenlijk een beetje tegen. Natuurlijk staat er een bloedmooie versie op van Mermaids, maar Higgs Boson Blues vind ik daarentegen een zwakke opener van deze plaat.

Ook vind ik dat de stem van Cave her en der wat tekort schiet. De duistere sfeer die sommige nummers zo sterk maakt komt live niet zo goed over als ik had gehoopt.

Al met al toch nog goed voor een ruime voldoende, dat wel. Al zou het alleen maar om Mermaids zijn
Maar: waar is Jubilee Street? Iemand uit het publiek vraagt er nota bene om!!

3,5*

Hoera, nadat deze van luisterpaal af is gehaald eindelijk mijn eigen vinylexemplaat in huis
Wat blijft dit een topplaat!

Weer een pareltje ondekt via MusicMeter.

De zoektocht naar nieuwe platen heeft met dit album weer een hoogtepunte bereikt. Je denkt de beste singer-songwriters inmiddels wel gehad te hebben; een kast vol Dylan, Cohen en mondjesmaat belangstelling voor Neil Young, maar ook met Jeff Buckley de wat recentere kunsten in huis gehaald. Het talent lijkt echter eindeloos te zijn, want hier heb ik een album in huis gehaald die zich met gemakt kan meten met al deze grootmeesters.

De harmonieuze klanken in combinatie met Drake zijn prachtige meeslepende stem maken dit album een genot om naar te luisteren. Ik heb zelf de geremasterde editie gekocht met daarop NUL toevoegingen; sommige platenmaatschappijen weten dus duidelijk wel hoe ze een prachtig album als deze op waarde moeten schatten en het geheel een geheel te laten.

Ik weet wel dat ik de komende tijd deze plaat goed grijs ga draaien en dat ik met nu al een 5.0* voor een absoluut meesterwerk de plank niet missla.

Wat is er nu nog meer om te ontdekken vraag ik me dan af?

Ik heb deze prachtige boxset recent op vinyl aangeschaft. Eén van de gemakkelijkste manier om alles in één keer op vinyl te hebben wat Nick Drake ooit heeft uitgebracht.

Wat kan ik er verder nog over zeggen dan wat er niet al gezegd is. Deze man was een genie. Het is eeuwig zonde dat hij na drie albums niet meer om kon gaan met zijn depressie en een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Wie weet hoeveel hogere de Fruit Tree anders nog had kunnen worden.

Ik ben fan van Bethlehem records sinds het moment dat DJ Maestro een compilatie mocht maken van de singels die ze door de jaren heen uit hebben gebracht. Ook Nina Simone heeft een tijdje singels mogen uitbrengen op dit label en daar is dit album een prachtige compilatie van.

De stem van Nina Simone is uniek. Vanaf het moment dat je de plaat op zet en Simone de eerste regel uit I Loves You, Porgy zingt weet je gelijk met wie je te maken hebt. Loepzuiver en indringend; misschien wel de grootste jazz-zangers uit haar tijd, al geef ik toe dat de concurrentie groot is.

Wat ook helpt, is dat Bethlehem Records budget had om goede muzikanten aan te nemen. Vooral in de wat meer instrumentele nummers zoals African Mailman of Central Park Blues komt dit geweldig tot uiting.

Deze verzamelaar is een lust voor het oor en bevat alles wat de combinatie Nina Simone met Bethlehem records zo goed maakte.

Heerlijke live plaat van NOFX. Strak is denk ik wel het codewoord - de band wijkt amper een millimeter af van de studioversies, wat bewonderenswaardig is in dit genre. Lekker hard draaien in de zomer op het balkon is mijn devies!