Misschien moet ik dit album maar beoordelen aan de hand van het volgende 'feiten' relaas:
- Dit is het livealbum met het allerbeste geluid wat ooit uit de kluis is komen rollen.
- Dit is de band die speelt op de top van hun kunnen.
- Dit album is als geheel wel minder dan The Helsinki Concert, al zou het alleen maar zijn omdat het niet een volledig concert is.
- Dit album was het lange wachten misschien niet waard, maar nu ik hem eindelijk heb, zou ik hem nooit meer kwijt willen uit mijn collectie.

Wat kan je anders geven dan 5,0* voor een band die zo goed is?

Griezelige perfectie.

Na jaren van speculaties en ellenlang uitstel kwam in 2014 Roxy by Proxy uit. Dit is min of meer de opvolger van het in 1974 reeds verschenen Roxy & Elsewhere. Toch was al bekend, dat hiermee nog niet de laatste tape boven was, omdat de familie sinds jaren werkte aan het oppoetsen van beeldmateriaal uit die periode, in combinatie met het remasteren van complete Roxy tapes. Anno 2018 is het dan eindelijk beschikbaar.

De 'Roxy' periode van Frank Zappa is onder de kenners bekend als een van de muzikale hoogtepunten uit het oeuvre van Zappa. Zappa had als professioneel muzikant de schaapjes inmiddels redelijk op het droge en kon daardoor wat meer experimentele nummers gaan spelen. Wat ook helpt, is dat de bandleden stuk voor toppers waren. De swingende en droogkomische Afro-Amerikaanse George Duke die met zijn funky speelwijze nummer dansbaar maakt. De onnavolgbare Ruth Underwood en haar onafscheidelijke Marimba, bespeeld met 4 stokken tegelijk. De gebroeders Fowler, verantwoordelijk voor blazers en funky basgitaarspel. Napoleon Murphy Brock, eindbaas. En nog een speciale shout out naar toch wel een onderschatte drummer van Zappa, Chester Thompson. Zijn drumspel, toch wat meer op de achtergrond als je het vergelijkt met Vinnie of Terry, is feilloos. Zeker in combinatie met Ralph Humphrey.

Wat de luisteraar krijgt voorgeschoteld zijn in totaal 4 afzonderlijke shows die een zekere mate van overlap vertonen in de nummerkeuze, maar toch per show wel zoveel afwijken dat ze allemaal de moeite waard zijn. Wat opvalt, is de enorme routine die de band heeft in het spelen van de nummers. Als concertbezoeker krijg je altijd maar een momentopname mee. Die tour, dat concert, in die stad. Voor de band wordt het spelen van een setlist op den duur routine. De geneugten voor de bandleden zitten 'm dan in de kleine verschillen van show tot show. Speel je Inca Roads snel of langzaam, wel of geen RDNZL (met of zonder audience participation time); het zijn die details die er toe doen.

Toch heb je als luisteraar geen moment het idee dat de band het op routine doet. Iedere keer weer wordt 100% gegeven. Het is bekend dat Zappa geen gemakkelijke bandleider was, maar het arbeidsethos wat hier wordt gedeeld op het podium is magisch en werkt aanstekelijk. Zappa als dirigent, leider die het voortouw neemt. Daar wil je voor spelen als muzikant.

Deze box is een spektakelstuk. Er zijn zoveel hoogtepunten in het oeuvre van Zappa dat ik dit niet kan bestempelen als het beste, of kan rangschikken naast een andere release. Deze release, is deze release en onmisbaar voor de Zappafan en voor de Zappabeginner.

5,0*

Keiharde rockmuziek, ik heb er geen andere woorden voor. Dit is zo'n typische plaat die een paar nummers leuk is, maar op een gegeven moment de interesse verliest.

2,5*