Ik kijk weer eens bij dit album naar aanleiding van voorgaand bericht en kom tot de conclusie dat ik destijds aardig optimistisch heb gestemd.

Dit album is, zoals FunkStarr ook zegt, in mijn optiek de minste die meneer Cook ooit heeft gemaakt. De nummers zijn niet opwindend (op de eerste twee en de laatste na) en er zitten toch wel veel fillers tussen die mij verder niet zoveel zeggen. Om eerlijk te zijn heb ik deze dan ook al een tijd niet meer gedraaid.

Stem maar verlaagd naar een meer passende 2,5*

Het eerste album en het beste album. Heb hem net op de rommelmarkt gekocht voor een prikkie, maar wat een goede plaat is dit zeg. Schande dat de koning van Fleetwood Mac, Peter Green, al zo snel de band uit is gegaan, en dat het toen snel bergafwaarts ging.

Uitstekend debuut EP'tje voor deze fris klikende nieuwe band. Ja, het doet inderdaad wat denken aan your average britpop zoals bijvoorbeeld Arctic Monkeys, maar dat doet niets af aan de muziek!

4,0*

Toch een stukje minder dan hun debuut EP Open Arms. Wat ik mis, is het eigen geluid waarvan ik had gehoopt dat Fletcher het wat prominenter zou weten neer te zetten inmiddels. Dit kan ook deels komen door de minimale bezetting van gitarist/bassist/drummer, waardoor je mogelijkheden toch wat beperkt zijn.

Toch zeker nog goed voor een 3,5*

Eigenlijk vind ik dit helemaal niet zo'n helemaal uitzonderlijke plaat, maar iets aan de plaat is erg onweerstaanbaar.

Wat het sowieso niet is, is de uitspraak van Fleur. Ik wist niet dat het bestond, maar steenkolen Frans is waar ik Fleur zeker van wil betichten. De Nederlandse taal is vrij hard en vierkant, waarbij ieder woord afzonderlijk wordt uitgesproken. In het Frans worden zelfstandig naamwoorden aan lidwoorden geplakt, waardoor een zin kan klinken als een lang woord met toonverschillen. Daardoor 'zingt' de Franse taal veel meer. Als ik Fleur Frans hoor zingen, dan is het alsof ieder (lid)woord afzonderlijk wordt opgezegd, waardoor het geheel nogal staccato klinkt. Maar toch, dat heeft dan ook wel weer wat ontwapenends.

Wat het wel is, is de fantastische productie van deze plaat. De jaren '60 gitaarsolo's, swingende boogies, en psychedelische geluidseffecten zijn uit een ander decennium geleend. Dat is echt top gedaan door Dave en Arjan.

Dat maakt wat mij betreft dat de combinatie van productie en Fleur onlosmakelijk met elkaar verbonden moeten blijven, want die twee elementen halen het beste uit elkaar naar boven.

Puur vakmanschap van FF.

Ze doen precies waar ze goed in zijn: mooie ballades maken en af en toe stevig rocken. Een perfect voorbeeld hiervan is een van de hoogtepunten But Honestly.

Een 4.0*

@ LucM: ik ben het wel je eens dat Dave Grohl niet de aller beste zanger is qua intensitei, maar qua gevoel vind ik hem altijd wel sterk. Het valt me ook op dat zijn stem hier vrij vlak op afgemixt is. Als je het vergelijkt met liveopnames zou ik het bijna klinisch durven te noemen.

Toch maar goed dat ik weer eens mijn stemmen controleer, want ook deze plaat heb ik aardig grijs gedraaid en nog niet eens op gestemd!

Over deze plaat kan ik het volgende zeggen: de 2 cd verdeling pakt uitzonderlijk goed uit. Heb je zin in lekker rammuziek, dan gooi je schijf 1 in je speler en zit je met je vriendin op de bank en wil je toch Foo Fighters luisteren (terwijl je stiekem weet dat zij dat herrie vindt, maar zodat je achteraf toch kan zeggen dat je al de hele tijd Foo Fighters aan het luisteren bent) dan heb je altijd nog cd 2!

Kortom: de cd waar nog nooit relaties door zijn gesneuveld!

4.0*

Grappige constatering net: Spotify heeft deze EP opnieuwe uitgebracht, maar dan onder de naam 0111125 - Live in London. Alles om de naam van de concurrent te mijden.

Dan inhoudelijk over deze release. Ik vind het een grote tegenvaller. Grohl als goedkope volksmenner (Sing along!), terwijl hij amper hoge noten weet te halen. De oproep aan het publiek om mee te zingen is dus meer noodzaak, dan het vormen van een concertbeleving. Het begint al bij The Pretender waarbij hij het refrein moet laten schieten, maar ook bij ogenschijnlijk eenvoudigere nummers zoals Walk, wordt de plank misgeslagen.

Nee, dit is zeker ondermaats voor Foo Fighters. Het is mij dan ook niet helemaal duidelijk waarom juist van dit concert een paar nummers zijn uitgegeven als EP.

2,0*

Persoonlijk vind ik deze ietsje minder dan In Your Honour, of zelfs het eerste album, maar waar dat nou precies aan ligt kan ik zo niet zeggen. Toch komt ook dit heerlijke album er genadevol vanaf met een 3.5*.

Be More Kind zet Frank Turner weer op de kaart.

Na het teleurstellende Positive Songs for Negative People, waarvan alleen Get Better een fantastische single was, komt Turner in mei van dit jaar met de opvolger Be More Kind. Een album waar hij even de tijd voor genomen heeft.

De opening van dit album kent hetzelfde tweeluiksysteem als England Keep My Bones en Positive Songs for Negative People; starten met een rustig nummer, gevolgd door een uptempo punknummer. Ook op deze plaat pakt dat weer goed uit. Met Don't Worry wordt de luisteraar gelijk een hart onder de riem gestoken. Voor iedereen die de zonnige kant even niet meer ziet zitten, zingt Turner begeleid door een minimaal arrangement, dat het allemaal wel goedkomt; hij is er immers ook weer uitgekomen.

Misschien dat Turner bedoelt dat hij het overzicht weer heeft teruggewonnen, want rooskleurig is zijn wereldbeeld niet. In 1933 licht hij zijn kijk op de wereld toe met de lines But I don't know what's going on anymore / The world outside is burning with a brand new light / But it isn't one that makes me feel warm. Dit zal onder andere te maken hebben met de verkiezing van Trump, waarover het eerder uitgebrachte nummer Sand in the Gears gaat en waar het nummer Make America Great Again een verlengstuk van is. Het haalt een politiek activisme in Turner naar boven, zoals we dat van hem kennen uit de tijd van zijn eerste single, Thatcher Fucked the Kids.

Tot aan het einde van het album blijft de hoop/wanhoop terugkeren als thema. Hoop met Going Nowhere en Brave Face, de nieuwe liefde die wordt bezongen in There She Is, het noodplan voor wanneer de pleuris uitbreekt in 21st Century Survival Blues, het funky Blackout als verlengstuk van de apocalyps uit de vorige track, de dialoog zoeken in plaats van roeptoeteren in Common Ground en de uiteindelijke redding voor als het echt te laat is in The Lifeboat.

De conclusie in Get it Right vat het samen Last night I had a vision / Of people asking questions / Instead of talking without listening / And admitting that the news was new / Sweet Lord, I’ve had some visions / Of people having conversations / Instead of staring at their tiny screens / And pretending that they knew what to do.

Al met al is Frank Turner erin geslaagd om weer een knap congruent album te maken. Turner wil met deze plaat duidelijk een boodschap uitdragen: de wereld is best wel shit, maar er zijn nog lichtplekken op deze aarde. Dit vormt de rode draad door het album. Blijf met elkaar in gesprek en zoek de leuke kanten van het leven op. Een boodschap waar misschien wel meer behoefte aan is dan door sommige mensen wordt gedacht.

4,5*

Toen was daar opeens een nieuw EP'tje van Frank Turner, zoals hij dat eigenlijk altijd doet nadat een album een maand of 9 oud is.

Twee van de nummers op deze EP zijn reeds bekend. De uitvoering van Don't Worry is de versie zoals die ook op het album Be More Kind is te horen en is wat dat betreft een beetje vreemd om te recyclen op een EP. Het andere bekende nummer, Little Changes wordt akoestische gespeeld met een koor. Dat het vooral om de lol van het samen zingen gaat in plaats van de kwaliteit, ligt er duimendik bovenop. Het past op een vreemde manier wel weer bij Frank Turner om zo'n uitvoering dan toch te vereeuwigen.

Blijven over de twee nieuwe nummers, Bar Staff en How It Began. In Bar Staff brengt Frank Turner, onder begeleiding van de nodige blazers, een welverdiende ode aan barmedewerkers. Get my fix / just take my money. Een niemendalletje, maar wel een leuke.

In het akoestische nummer How It Began vertelt Frank Turner aan zijn overleden vriend Josh hoe hij zijn vriendin heeft ontmoet. Eerder al had Frank Turner een ode aan hem gebracht, wat verscheen op Positive Songs for Negative People. In deze song wordt Josh gebruikt als meewerkend voorwerp. Mooi gedaan.

Vier nummers, waarvan twee bekend. Eigenlijk zegt het net niets. Frank Turner blijft doen wat hij altijd doet, album uitbrengen, paar EP'tjes tussendoor en na 3 jaar weer een verzamelplaat met al die losse nummers. Een voorspelbaarheid die ergens ook wel prettig is.

3,0*

Meer dan uitstekende plaat van deze Britse bard; de nummers en de nummervolgorde; het klopt allemaal. Rivers en English Curse vind ik typische Engelse folklore, wat ik juist wel goed vind thuis passen op deze plaat.

Zoals hieronder is te lezen is het vooral een goede ervaring om deze man live te zien spelen; gegarandeerd een feestje en een niet te missen toevoeging bij nummers als If Ever I Stray of Glory Hallelujah.

Frank Turner kan als artiest weliswaar als componist van de nummers aangemerkt worden, deze klassieke reworks van Matt Nasir geven er toch echt een andere lading aan. Zowel Nights Become Days als I Am Disappeared zijn nog net wat intiemer als ze door een strijkorkest worden gespeeld. Een goede keuze wat de betreft.

In het kader van een aantal heruitgaves van oude platen, is Frank Turner de archieven ingedoken om aanvullingen te zoeken in de vorm van B-kanten en liveversies. Soms leidt dat, zoals in dit geval, tot een compleet nieuwe en volledige liveset. Eerder zagen we dit ook met het album Live from the Vic, wat uitkwam ter ere van de 20-jarige verjaardag van Sleep Is for the Week. Erg leuk - want live is Frank Turner op zijn best zoals de kenners weten.

Daar is deze plaat geen uitzondering op. Hoewel Frank Turner met een hele band op het podium staat, zijn de meeste nummers vrij kaal uitgevoerd. Op de cover is ook te zien dat de immer energieke Sleeping Souls op het podium zitten. Het geeft een wat apart sfeertje. Toch klinken nummers hierdoor ook weer heel puur. Nummers als Isabel en Substitute komen eigenlijk beter tot hun recht is een kalere versie. Ook is er ruimte voor wat obscure nummers, zoals Hold Your Tongue en Wham! cover Last Christmas. Vooral deze laatste is natuurlijk opmerkelijk, maar voelt vreemd genoeg niet misplaatst in deze setlist.

Het is voor de liefhebber, waar ik mezelf ook onder schaar, leuk om deze oude concerten terug te luisteren. Het bij vlagen voelt wat soepeler, ongeremder, maar ook zoekender. Een mooi document om terug te luisteren.

Een troubadour op zoek naar een identiteit.

Deze plaat is eerder dit jaar uitgekomen als onderdeel van de heruitgave van Sleep is for the Weak, maar later (gelukkig) ook verschenen als losse uitgave die onder andere via iTunes en Spotify te beluisteren is.

Het brengt de luisteraar terug naar het jaar 2007. Frank Turner zijn nummer Thatcher Fucked the Kids heeft hem de nodige bekendheid opgeleverd en ook The Ballad of Me & My Friends is een nummer wat goed wordt ontvangen door de Engelsen. Als nieuwe bekendheid speelt hij door het land heen in kroegjes en kleine zaaltjes waar hij voornamelijk nummers laat horen van zijn eerste plaat, maar ook al een vroege versie van St. Christopher Is Coming Home ten gehore brengt.

Deze opname is puur in al zijn eenvoud. Je hoort mensen door de opname heen praten en de onzekerheid spat er bij vlagen bij af bij de nu zo zelfverzekerde Frank Turner. Exemplarisch is het moment waarbij hij vraagt of iemand in het publiek een wijntje voor hem wil bestellen "if they feel generous". Het budget van een beginnende artiest; het zal geen vetpot zijn.

Een mooie toevoeging aan het oeuvre van Frank Turner, maar dan met name omdat het zo mooi illustreert hoe ver de weg omhoog is.

3,5*

Sluit ik me volledig bij aan; luister alleen maar naar Live Fast Die Old, dat klinkt zeer plastisch. Daarnaast is hij hier vocaal ook een stuk minder dan hoe hij nu overkomt op plaat en zeker live!

3,5*

Toch wel een teleurstellend EP'tje wat mij betreft niet had hoeven worden uitgebracht. De nummers naast Polaroid Picture zijn 'aardig', maar het geheel klinkt als een bij elkaar geraapt zootje. FT werkt inmiddels druk aan nieuw materiaal, dus ik adviseer om deze links te laten liggen en te wachten op de volgende studiorelease.

Frank Turner, mijn grote held, de beste live act van dit moment, heeft eigenlijk best wel een matige plaat gemaakt.

Het album opent sterk, met een voor Turner zo typerend nummer, Angel of Islington, gevolgd door een van de beste nummers die Turner ooit gemaakt heeft Get Better. De kracht van het nummer, de overgave waarmee Turner het in heeft gezongen ge-wel-dig. Het is ook een belofte voor de rest van de plaat natuurlijk, want, zo horen we in het eerste couplet:

I got me a future / I'm not stuck on the past / I got no new tricks, yeah I'm up on bricks but me, I'm a machine and I was built to last

Om te eindigen met:

We could get better / Because we're not dead yet!!!

De drive om zichzelf te verbeteren ligt er duimendik bovenop; zal er een nieuwe Love, Ire & Song in zitten?

Ik kan de vraag in het kort beantwoorden: Nee. Want na Get Better komt helaas het klad er wat in en wordt het zeker niet 'better'. The Next Storm en The Opening Act of Spring zijn leuke nummers hoor, maar verder niet heel bijzonder. Het zeikerige Glorious You en het kinderlijk eenvoudige Mittens weten de aandacht al helemaal niet meer vast te houden.

Dan valt er gelukkig wel weer wat om van op te veren. Op Out of Breath laat Turner horen nog steeds een lekker uptempo nummer in de vingers te hebben. Demons is een nummer wat bewijst dat Turner nog steeds een uitstekende liedjesschrijver is. Tijdens het concert in het Londense Ally Pally wat ik met Germ bezocht, werd het nummer akoestisch gespeeld en opgedragen aan de vrienden van Turner die waren omgekomen tijdens hun bezoek aan The Eagles of Death Metal in Parijs. Erg indrukwekkend.

Dan, de zwartste pagina uit het Frank Turner boek tot nu toe. Ik dacht opeens naar de Kings of F*cking Leon te luisteren toen ik de oorwurm Josephine voor het eerst luisterde. Wat is dit een tenenkrommend, Frank Turner-onwaardig, slecht nummer. Ik skip nooit nummers op platen, maar dit nummer wil ik nog wel eens skippen uit plaatsvervangende schaamte voor mijn grote held. Het openingscouplet alleen al:

I heard the name Josephine, / it came to me in a dream.
And I don't usually set too much store by the things / these things might mean.
But it was spoken with seriousness, / more of a whisper than a scream.
So now I'm waiting on some Josephine / to show herself to me.

Rijmelarij van de onderste plank. Ik ga er dan gemakshalve van uit dat zijn neefje bovenstaande tekst een keer heeft opgeschreven in een weekendschrift en dat Frank het uit medelijden en compassie maar heeft opgenomen als verjaardagscadeau of zo. Snel vergeten dit.

Gelukkig red het sterke eind deze plaat. Love Forty Down is een goede tweede na Get Better. Sterke lyrics, goed uitgewerkte (tennis)metafoor. Het nummer loopt naadloos over in Silent Key, wat ik een mooie afsluiter van het album had gevonden. Turner besloot er echter nog een nummer achteraan te plakken voor zijn vriend Josh, die zelfmoord heeft gepleegd. Zeker geen nieuwe Long Live the Queen, maar wel uit het hart geschreven.

Gemengde gevoelens, dat is wat er over blijft naar het luisteren van deze plaat. Ik zal Frank Turner altijd blijven volgen, zijn concerten altijd blijven frequenteren, maar laten we in Frank's naam hopen dat zijn volgende plaat weer een stuk sterker is.

2,5*

Alles wat ik van deze plaat vind is zo ongeveer ook al hieronder gezegd. Mijn samenvatting:

Karig geproduceerde debuutplaat waarin de teksten centraal staan. Frank is hier echt nog de troubadour die op zoek is naar de wereldse vorm waarin hij later de opvolger van deze plaat maakt. Hoewel er een aantal klassiekers op staan als The Real Damage, Worse Things Happen at Sea en Ballad of Me and My Friends kan het album me iets minder boeien.

3,5*

Frank Turner zijn laatste worp, is een verzamelaar geworden voor onder de kerstboom. Oude nummers zijn van albums getrokken en achter elkaar gezet in combinatie met een paar bewerkingen van oude nummers. Geplaagd door rugklachten, komt het er maar niet van om nieuw materiaal op te leveren. Gezien de zwakke laatste plaat heb ik ook liever dat Turner wat meer de tijd neemt om een degelijke plaat in elkaar te draaien, maar dat geheel ter zijde.

Als eerst het verzamelgedeelte. Wat mij betreft ligt de nadruk teveel op de laatste platen. Hierdoor krijg je automatisch dat je toppers van het oudere werk gaat missen, zoals Love, Ire and Song of het ijzersterke Sons of Liberty. Het is een cliché, maar met verzamelaars kun je het wat dat betreft nooit goed doen, omdat iedereen wel een nummer mist. Men zou kunnen argumenteren dat een verzamelaar van het oude werk al bestaat, maar dan is het de vraag waarom ze überhaupt terugkomen op deze verzamelaar.

Dan de oude nummers in een nieuw jasje. Of eigenlijk, opnieuw ingespeelde nummers. Neem bijvoorbeeld Photosynthesis; dit nummer is wezenlijk vrijwel identiek aan de albumversie, tot en met de gitaarsolo aan toe. Het zelfde geldt voor Long Live the Queen. De overige nummers zijn ten opzichte van de studioversies wat meer uitgekleed (akoestische gitaren, pianobegeleiding). Echt veel voegen deze edities dus niet toe aan het oeuvre van Turner, eerder is het de bekende oude wijn in nieuwe zakken.

Toch wil ik positief afsluiten, want ik kan me voorstellen dat deze verzamelaar voor de wat minder doorgewinterde Turner fan wel degelijk een toevoeging kan zijn aan de collectie. Ikzelf kijk met smart uit naar een nieuwe studioplaat in combinatie met een bijbehorende tour.

Aardige liveregistratie van Frank Turner alleen valt er nog wel e.e.a. op en aan te merken.
Zo is het geluid niet fantastisch en heeft Turner zelf nog niet de longinhoud en het stemvolume van wat hij nu heeft. Natuurlijk wel een ijzersterke tracklist!

3,5*

Mooie stukjes hieronder waar ik me alleen maar bij aan kan sluiten. Love, Ire & Song blijft nog steeds wel mijn absolute nummer 1 (als zou het alleen maar om het epische openingsnummer zijn!), maar deze wordt met de draaibeurt beter en blijkt een langdurige waarde te hebben die terug blijft keren op mijn platenspeler.

Het album heeft een geweldige spanningsboog die zich niet gelijk openbaart. Harde stampers zoals Four Simple Words worden naadloos gevolgd door het wat sentimentelere Polaroid Picture waardoor de aandacht voor dit album nooit verslapt - heel knap gedaan.

Stem verhoogd naar 4,5* en ik heb alweer zin in het volgende concert

Van grote artiesten, zijn ook de outtakes interessant. Dat Frank Turner ook in dit rijtje hoort bewijst deze bonte verzameling alternatieve opnames, niet uitgebrachte nummers en diverse liveregistraties. Uiteraard waren de 'Three Years' al eerder afzonderlijk te koop, dus wat dat betreft is alleen de schijf 'The First Ten Years' nieuw. Die zit dan ook in de 7-vinyl editie van deze box die ik ook in mijn bezit heb.

Voor de Frank Turner fan een absolute aanrader. Neem bijvoorbeeld het venijnige Thatcher Fucked the Kids, de rockende versie van Jet Lag, het behoorlijk out-of-key Dancing Queen of de NOFX cover Linoleum (die hij ook eens heeft gespeeld in Amsterdam). De diversiteit van deze box bewijst dat Frank tot de groten uit de muziekindustrie op dit moment behoort.

Een grappig allegaartje van Frank Turner die besloot na een ontmoeting een plaat op te nemen met deze Jon Snodgrass.

Een aardige opname van een jamsessie, maar meer ook echt niet.

3,0*

Thuis wordt bij tijd en wijle een Sesamstraat LP opgezet waarin Bert & Ernie een aantal liedjes aan elkaar praten met jolige intermezzo's. Ik heb de hele beluistering van dit album de associatie met Bert & Ernie gehouden. Echter, in plaats van een kerstplaat, wordt hier gewerkt aan een rockplaat.

Voor mij werkt dit niet. Als eenmalige luisterbeurt is het aardig om een keer te beluisteren, maar dit heeft totaal geen herbeluisteringswaarde en is daarmee een release om snel te vergeten.

Ik zou je aanraden om Ebay en Marktplaats een beetje in de gaten te houden. Zo ben ik ooit ook aan een kopietje gekomen, nb op het Zappalabel

Maaaaaar. Ik luister hem eigenlijk nooit. Daar waar jij deze plaat de hemel in prijs vanwege zijn klassieke invloeden, kan ik er maar heel beperkt naar luisteren, voornamelijk vanwege de dialoog en de soms onnavolgbare (improvisatie? zal wel niet) orchestrale stukken. Dit maakt het niet per see tot een mindere plaat, maar wel eentje die voor mij slechts beperkt(er) luisterbaar is.

4.0*

Nou ik heb deze dan eindelijk (op vinyl nog wel ), maar wat een geproduceerd plaatje zeg. Opzich heeft 'ie wel wat weg van Zappa Meets The Mothers Of Prevention, niet echt losjes á la Zappa.

Veel van de nummers zijn veel gespeeld op concerten, wat misschien ook wat van invloed is op het schijnbaar geforceerde geluid op deze plaat.

Des al niet te min een zeer matige Zappa plaat, waar een aantal aardige nummers op staan die live beter klinken dan op deze vinyl versie.

3.0*

Heb em inmiddels alweer een fors aantal keren opgezet en nu de grens van overkill op de loer ligt even snel wat dingen over deze plaat op digitaal papier zetten.

In grote lijnen sluit in me aan bij Stalin (met betrekking tot dit album uiteraard; zijn gedachtegoed en de miljoenen die hij heeft vermoord blijven natuurlijk een eeuwige discussiepunten); op deze schijven valt er genoeg te genieten.

Flo en Eddie zijn in de rol die ze op deze schijfjes krijgen goed te pruimen. Natuurlijk kent iedereen die Zappa kent inmiddels wel alle grappen en grollen die op deze plaat de revue passeren uit het hoofd - Billie The Mountain, Once Upon A Time - maar dat is wat mij betreft dan ook niet de essentie van deze plaat.

De echte genietstukken zitten voor met name in de muziek. Feitelijk is dit natuurlijk altijd hetgeen waar het bij Zappa om draait. Met name op de hieronder al benoemde King Kong of Pound For A Brown is al goed te horen dat Zappa iets magisch brengt op zijn gitaartje. Dat hij dit later perfectioneerde, zowel hijzelf, als door het aannemen van nog getalenteerdere bandleden, zegt natuurlijk iets over de groei van Zappa als muzikant. Voorbeeld: Stick It Out op Buffalo. De bezetting van de sessiemuzikanten is grandioos en het nummer klinkt veel meer zoals ik denk dat het nummer is bedoeld; opzwepend.

Hoe dan ook, er valt genoeg te genieten in deze dik 3.5 uur concertregistraties, maar de eerlijk gebied me nu al te zeggen dat met name het muzikale deel gretig aftrek gaat vinden en dat Flo en Eddie op den duur gaan worden doorgeskipt.

4.0*

Ik kan me vergissen hoor, maar volgens mij is dit ook niets meer dan een samenraapsel van oude synclavier stukken die nog ergens in het archief lagen. Dat het daarom niet als een coherent geheel klinkt, kan dus kloppen.
Zo heb ik dit album overigens ook nooit geluisterd. Voor mij zijn het losse nummers - een verzamelaar zo u wilt - die wellicht ooit nog eens het daglicht zouden hebben gezien als Zappa nog zou hebben geleefd.

Wel kaztor, eindelijk kan ik het verlossende antwoord op de vraag of dit de moeite waard is om aan te schaffen voor veel pleuri: dat is het.

Deze schijf herbergt namelijk één brok emotie. Op een prachtige manier wordt weergegeven hoe Zappa kwam tot wat later - in zijn eigen ogen - zijn beste gitaarsolo's zouden worden. Je hoort eerste de oudste - in de klus gevonden - versie van het nummer, gevolgd door wat het uiteindelijk is geworden op de definitieve schijf. Dit geeft niet alleen aan wat voor ontwikkeling er in een nummer zit, maar ook wat voor een geniale gitaarvirtuoos Zappa was.

Dat, samen met het mooiste artwork wat ik heb gezien van de familie van de beste man, maken deze plaat toch weer tot een meesterwerk!

5.0*